ယုန်မင်းကြီး ဇာတ်တော်

ယုန်မင်းကြီး ဇာတ်တော်

ရှေးသောအခါက ဗာရာဏသီပြည်၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုစဉ်အခါက၊ ဘုရားအလောင်းတော်သည် ယုန်မင်းတစ်ကောင် ဖြစ်တော်မူသည်။ ထိုယုန်မင်းကြီးသည် သူ၏ အပေါင်းအဖော် ယုန်အုပ်ကို အလွန်ချစ်ခင်သည်။ သူတို့သည် အတူတကွ တောထဲ၌ နေထိုင်ကြပြီး၊ အစားအစာ ရှာဖွေစားသောက်ကြသည်။ ယုန်မင်းကြီးသည် သူ၏ အပေါင်းအဖော်များအတွက် အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။

တစ်နေ့သောအခါ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းပေါ်မှ မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ယုန်မင်းကြီး မြင်တွေ့ရသည်။ သူသည် မီးဘေးအန္တရာယ်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ သူ၏ အပေါင်းအဖော် ယုန်များကို သတိပေးရန် ပြေးလေသည်။

“အပေါင်းအဖော်တို့၊ သတိထားကြ! မီးဘေးအန္တရာယ် ရှိနေပြီ!” ဟု ယုန်မင်းကြီး အော်ဟစ်လေသည်။

ယုန်အုပ်သည် ယုန်မင်းကြီး၏ အသံကို ကြား၍ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ယုန်မင်းကြီးနှင့် အတူတကွ မီးဘေးမှ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်တို့ ဘယ်သို့ သွားရပါမည်နည်း” ဟု ယုန်တစ်ကောင်က မေးလေသည်။

“အကျွန်ုပ်တို့သည် မီးဘေးမှ ကင်းလွတ်ရာသို့ သွားရမည်။ မြစ်တစ်စင်း ရှိသည်၊ ထိုမြစ်ကို ကူးခတ်၍ အခြားတစ်ဖက်သို့ သွားကြမည်” ဟု ယုန်မင်းကြီးက လမ်းညွှန်လေသည်။

ယုန်အုပ်သည် ယုန်မင်းကြီး၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း မြစ်သို့ ပြေးကြသည်။ မြစ်သည် အလွန်ကျယ်ပြန့်ပြီး၊ ရေစီးသန်သည်။ ယုန်များသည် ရေကူးရာ၌ ကျွမ်းကျင်မှု နည်းပါးသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်တို့ ရေကူးမတတ်ပါ” ဟု ယုန်တစ်ကောင်က စိုးရိမ်စွာ ပြောလေသည်။

“စိတ်မပူကြနှင့်။ ငါသည် သင်တို့ကို ကူညီမည်” ဟု ယုန်မင်းကြီးက ကတိပြုလေသည်။

ယုန်မင်းကြီးသည် အလွန်သတ္တိရှိပြီး၊ သူ၏ အပေါင်းအဖော်များအတွက် အနစ်နာခံရန် အသင့် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ရေထဲသို့ ခုန်ချကာ သူ၏ အပေါင်းအဖော် ယုန်များကို သူ့ကျောပေါ်သို့ တင်၍ ကမ်းသို့ ပို့ပေးလေသည်။ သူသည် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာနှင့်ပင် သူ၏ အပေါင်းအဖော်များအားလုံးကို လုံခြုံစွာ ကမ်းသို့ ပို့ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အသင်သည် အကျွန်ုပ်တို့၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။ အကျွန်ုပ်တို့ မည်သို့ ကျေးဇူးဆပ်ရပါမည်နည်း” ဟု ယုန်တစ်ကောင်က ကျေးဇူးတင်စွာ ပြောလေသည်။

“သင်တို့ ကျေးဇူးတင်ရန် မလိုပါ။ ကျွန်ုပ်သည် သင်တို့၏ အပေါင်းအဖော် ဖြစ်သည်၊ အချင်းချင်း ကူညီရမည်” ဟု ယုန်မင်းကြီးက ရိုးသားစွာ ပြန်ကြားလေသည်။

ထိုအချိန်၌ အိန္ဒြ (နတ်ဘုရား) တစ်ပါးသည် ယုန်မင်းကြီး၏ ပေးကမ်းစွန့်လွှတ်ခြင်းနှင့် သတ္တိကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အလွန်ကြည်နူးလေသည်။ သူသည် ယုန်မင်းကြီးအား ဆုလာဒ် ပေးလိုသည်။ သူသည် လူ့အသွင်ကို ယူကာ ယုန်မင်းကြီးထံသို့ ချဉ်းကပ်လေသည်။

“အမောင် ယုန်မင်း၊ သင်၏ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို ငါ မြင်တွေ့ရသည်။ သင် အလိုရှိရာကို တောင်းပါ” ဟု အိန္ဒြက ပြောလေသည်။

ယုန်မင်းကြီးသည် အလွန်ရိုးသားစွာ ပြန်ကြားလေသည်။ “အရှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် အဘယ်အရာကိုမျှ မတောင်းလိုပါ။ ကျွန်ုပ်၏ အပေါင်းအဖော်များအားလုံးကို မီးဘေးမှ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်းသည်ပင် ကျွန်ုပ်အတွက် အကြီးမားဆုံး ဆုလာဒ် ဖြစ်ပါသည်” ဟု ယုန်မင်းကြီးက ပြောလေသည်။

အိန္ဒြသည် ယုန်မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ ပို၍ ကြည်နူးလေသည်။ သူသည် ယုန်မင်းကြီးအား ဆုလာဒ် ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူသည် ယုန်မင်းကြီးအား “သင်သည် ကောင်းကင်၌ ယုန်ပုံသဏ္ဍာန် အဖြစ် ထင်ရှားမည်။ မည်သူမဆို သင်၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ သင်၏ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို အမှတ်ရကြလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ယုန်၏ ပုံသဏ္ဍာန်သည် လပေါ်၌ ထင်ရှားလာသည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်သည် လူအများတို့အား ယုန်မင်းကြီး၏ ကောင်းမှုကုသိုလ်နှင့် အနစ်နာခံစိတ်ကို အမှတ်ရစေသည်။

ဤဇာတ်တော်သည် အနစ်နာခံခြင်း၊ သတ္တိနှင့် ပေးကမ်းခြင်းတို့၏ အရေးပါပုံကို သင်ကြားပေးသည်။ ယုန်မင်းကြီးသည် သူ၏ အပေါင်းအဖော်များအတွက် အသက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ရန် အသင့် ဖြစ်နေသည်။