မဟာကိန္နရ ဇာတ်တော်

မဟာကိန္နရ ဇာတ်တော်

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိမြို့၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်၊ ဒေဝဒတ်၏ အကျင့်ဆိုးကို အကြောင်းပြု၍ မဟာကိန္နရ ဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဤဇာတ်တော်၌ ဘုရားရှင်သည် အတိတ်ဘဝက မဟာကိန္နရအဖြစ် ကိန္နရီနှင့်အတူ သီချင်းဆို၊ ကခုန်ကာ အသက်မွေးမြူခဲ့ပုံ၊ ထို့နောက် မင်း၏ မတရားသော အပြုအမူကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပုံတို့ကို ညွှန်းဆိုတော်မူခဲ့သည်။

အစ

ရှေးအခါက မဟာဘုရားရှင် ပွင့်ထွန်းတော်မမူမီ ကာလတစ်ပါး၌ ဗာရာဏသီပြည်ကို မဟာကိန္နရ မင်းသားတစ်ပါး အုပ်စိုးစိုးခဲ့သည်။ ထိုမင်းသားသည် ပကတိသဘာဝအားဖြင့် မဟာကိန္နရ ဖြစ်၏။ ကိန္နရတို့ကား လူ့ပြည်၌ အလွန်ပင် ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် လူ့ပြည်သားတို့၏ အဆင်းအင်္ဂါနှင့် ပြည့်စုံသော်လည်း အထက်ပိုင်း၌ကား ငှက်တောင်များနှင့် ပြည့်စုံသည်။ သို့မှသာ သူတို့သည် ကောင်းကင်သို့ ပျံသန်းနိုင်ကြသည်။ မဟာကိန္နရ မင်းသားကား အလွန်ပင် ကျက်သရေရှိ၍ ကိန္နရီခေါ် မိဖုရားနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကား အလွန်ပင် ချစ်ခင်မေတ္တာ ထားရှိကြသည်။ မဟာကိန္နရ မင်းသားသည် နန်းတော်၏ လေသာဆောင်ထက်မှ နန်းတွင်းဥယျာဉ်ကို မြင်ရသည်။ ထိုဥယျာဉ်ကား ပန်းမျိုးစုံ၊ သစ်ပင်မျိုးစုံနှင့် စိမ်းလန်းစိုပြေလျက် ရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ပင် မဟာကိန္နရနှင့် ကိန္နရီတို့သည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သီချင်းဆို၊ ကခုန်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ကြသည်။ သူတို့၏ သီချင်းသံကား နန်းတော်အနှံ့၊ မြို့အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွား၏။ ထိုသီချင်းသံကို ကြားရသော သူတိုင်းမှာ စိတ်အေးချမ်းသာယာ ကြ၏။

အလယ်

တစ်နေ့သောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ကို အုပ်စိုးစိုးနေသော စောမင်းကြီးသည် နန်းတော်၏ လေသာဆောင်ထက်မှ ကိန္နရမင်းသားနှင့် ကိန္နရီမင်းသမီးတို့၏ သီချင်းသံကို ကြားရသည်။ ထိုအသံကား အလွန်ပင် မွန်းမံသီခန့်၍ နားထောင်၍ မဝနိုင်ပေ။ စောမင်းကြီးကား ထိုအသံကို ကြားရသောအခါ အလွန်ပင် ကြည်နူးတော်မူ၏။ သို့သော် သူ့စိတ်၌ မတရားသော အကြံအစည်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် ထိုကိန္နရီ၏ အသံကို ပို၍ ကြည်နူးသည်ဟု ထင်၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကိန္နရီကို မိမိထံသို့ ပင့်ဆောင်လိုသည်။ ဤသို့ဖြင့် စောမင်းကြီးသည် မိမိ၏ အမတ်တစ်ဦးကို ခေါ်၍ ဤသို့ အမိန့်တော်ချမှတ်သည်။

"အမတ်ကြီး၊ သွား၍ ထိုကိန္နရီကို ငါ့ထံသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့။"

အမတ်ကြီးကား စောမင်းကြီး၏ အမိန့်တော်ကို နာခံ၍ ကိန္နရီကို ပင့်ဆောင်ရန် သွား၏။ သို့သော် ကိန္နရီကား မိမိ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ မဟာကိန္နရ မင်းသားကို အလွန်ပင် ချစ်ခင်၏။ သူသည် စောမင်းကြီး၏ အမတ်ကြီးကို မြင်သောအခါ မိမိ၏ အကြောင်းရင်းကို သိ၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားသည်။

"အမတ်ကြီး၊ အကျွန်ုပ်ကား မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်ကို မနာခံနိုင်ပါ၊ အကျွန်ုပ်မှာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ မဟာကိန္နရ မင်းသားကို အလွန်ပင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးပါ၏။"

အမတ်ကြီးကား ကိန္နရီ၏ စကားကို မကြား။ သူသည် ကိန္နရီကို အတင်းအကြပ် ဖမ်းဆီး၍ စောမင်းကြီးထံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ မဟာကိန္နရ မင်းသားကား မိမိ၏ မယားဖြစ်သူ ကိန္နရီကို မတွေ့သောအခါ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်သွားသည်။ သူသည် နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို လှည့်လည်ရှာဖွေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အမတ်ကြီးနှင့် စောမင်းကြီးတို့၏ အကြောင်းကို သိရသည်။ သူကား အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွား၏။ သူသည် မိမိ၏ ကိန္နရီကို ပြန်လည်ရယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မဟာကိန္နရ မင်းသားကား မိမိ၏ ကိန္နရီကို စောမင်းကြီး၏ အခန်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုအခါ စောမင်းကြီးကား အလွန်ပင် ဒေါသထွက်၏။ သူသည် မြှားတစ်စင်းကို လေးတွင် တင်၍ မဟာကိန္နရ မင်းသားကို ပစ်ခတ်၏။ မြှားသည် မဟာကိန္နရ မင်းသား၏ ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်၏။ မဟာကိန္နရ မင်းသားကား အလွန်ပင် နာကျင်စွာ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ သို့သော် သူကား မိမိ၏ ကိန္နရီကို အရင်ဆုံး ကြည့်ရှုသည်။ သူကား နာကျင်မှုကို မေ့လျော့သွားသည်။

"ကိန္နရီ၊ သင်ကား မည်သို့နည်း။ သင်ကား မည်သည့် ဒဏ်ရာမှ မရပေ။"

ကိန္နရီကား မိမိ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဒဏ်ရာရသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲသွားသည်။ သူမသည် မဟာကိန္နရ မင်းသား၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ မှီခို၍ အလွန်ပင် ငိုကြွေးသည်။

"အရှင်ခင်ပွန်း၊ အကျွန်ုပ်ကား အရှင်ခင်ပွန်းကို အလွန်ပင် ချစ်မြတ်နိုးပါ၏။ အကျွန်ုပ်ကား အရှင်ခင်ပွန်းမရှိလျှင် မနေနိုင်ပါ။"

မဟာကိန္နရ မင်းသားကား မိမိ၏ ကိန္နရီကို ချော့မော့၏။

"ကိန္နရီ၊ မငိုပါနှင့်။ ငါကား အသင်မကို အလွန်ပင် ချစ်သည်။ ငါကား နောင်ဘဝ၌လည်း အသင်မနှင့် အတူတူ နေလို၏။"

ထိုအခါ စောမင်းကြီးကား သူ၏ အပြုအမူကို နောင်တရသည်။ သူကား အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်၏။ သူသည် မဟာကိန္နရ မင်းသားကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် အချိန်နှောင်းသွားသည်။ မဟာကိန္နရ မင်းသားကား မိမိ၏ ကိန္နရီ၏ ရင်ခွင်၌ ပျံလွန်တော်မူသည်။

အဆုံး

ဤသို့လျှင် မဟာကိန္နရ မင်းသားကား မိမိ၏ ကိန္နရီကို အလွန်ပင် ချစ်မြတ်နိုးသောကြောင့် ထိုသို့ ဖြစ်ရသည်။ ကိန္နရီကား မိမိ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ဆုံးရှုံးရသောကြောင့် အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ မဟာကိန္နရ မင်းသား၏ ရုပ်အလောင်းကို ပွေ့ဖက်၍ ငိုကြွေးနေသည်။ ထိုအခါ နတ်မင်းကြီးတစ်ပါးသည် မဟာကိန္နရ မင်းသား၏ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို အောက်မေ့၍ ကိန္နရီကို ခေါ်၍ ဤသို့ မိန့်ကြားသည်။

"ကိန္နရီ၊ သင်ကား မစိုးရိမ်နှင့်။ မဟာကိန္နရ မင်းသားကား ကောင်းမှုကုသိုလ် အများအပြား ပြုခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် သူကား နတ်ပြည်သို့ ရောက်မည်။ သင်ကားလည်း မကြာမီ မဟာကိန္နရ မင်းသားနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရမည်။"

ထိုအခါ ကိန္နရီကား နတ်မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် အားတက်သွားသည်။ သို့သော် သူမကား မိမိ၏ ခင်ပွန်းကို ဆုံးရှုံးရခြင်းအတွက် ဝမ်းနည်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မြတ်စွာဘုရားရှင်က ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားပြီးနောက် ဤသို့ မိန့်တော်မူသည်။

"ထိုအခါက မဟာကိန္နရ မင်းသားကား ငါဘုရားဖြစ်၏။ ကိန္နရီကား ယခုအခါ ရာဟုလာ၏ မိခင်ဖြစ်တော်မူသော ယသောဓရာ မယ်တော်ဖြစ်၏။ စောမင်းကြီးကား ယခုအခါ ဒေဝဒတ်ဖြစ်၏။ ဒေဝဒတ်သည် အတ္တကိစ္စကို အရင်ဆုံး ကြည့်ရှုသောကြောင့် မတရားသော အပြုအမူကို ပြုခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ဒေဝဒတ်ကား အပါယ်လေးပါး၌ ကျင်လည်ရ၏။"

ဓမ္မတေန

အချစ်ဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမြတ်သော်လည်း မတရားသော အပြုအမူနှင့် ပေါင်းစပ်လျှင် ဆိုးရွားသော အကျိုးဆက်များကို ဖြစ်စေနိုင်၏။ မိမိ၏ အကျိုးစီးပွားကို အရင်ဆုံး ကြည့်ရှုသူတို့မှာ အခြားသူများကို ထိခိုက်နစ်နာအောင် ပြုမူတတ်ကြသည်။ ထိုသူတို့မှာ နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ဒုက္ခရောက်ရ၏။

ပါရမီ

ဤဇာတ်တော်၌ မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ခန္တီပါရမီ (သည်းခံခြင်း)၊ မေတ္တာပါရမီ (ချစ်ခြင်းမေတ္တာ)၊ ဝီရိယပါရမီ (အားထုတ်ခြင်း) နှင့် သစ္စာပါရမီ (အမှန်တရား) တို့ကို ဘဝပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်ခဲ့ပုံကို ဖော်ပြသည်။