ပဉ္စဝရမင်းကြီးဇာတ်တော်

ပဉ္စဝရမင်းကြီး ဇာတ်တော်

အကျဉ်းချုပ်: ပဉ္စဝရမင်းကြီး ဇာတ်တော်သည် မဟာသုတသောမမင်းသား၏ အတိတ်ဘဝများအကြောင်းကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည့် ဇာတ်တော်တစ်ပုဒ် ဖြစ်ပါသည်။ ဤဇာတ်တော်တွင် ဗာရာဏသီပြည်ကို စိုးစံတော်မူခဲ့သော ပဉ္စဝရမင်းကြီးအဖြစ် ဘုရားအလောင်းတော်က လူ့ဘောင်လောက၏ သဘာဝကို သဘောပေါက်ကာ သနင်္ဂနွေတရားကို ကျင့်သုံးတော်မူခဲ့ပုံကို တွေ့မြင်ရမည် ဖြစ်ပါသည်။

ပဉ္စဝရမင်းကြီး၏ နန်းတော်

ရှေးအခါက ဗာရာဏသီပြည်ကြီးကို ပဉ္စဝရမင်းကြီး ဟူသော မင်းတစ်ပါး အုပ်စိုးစံစားတော်မူ၏။ နန်းတော်ကြီးသည် ခံ့ညားထည်ဝါလှပြီး အထပ်ပေါင်းများစွာတို့ဖြင့် တည်ဆောက်ထားကာ ရွှေ၊ ငွေ၊ ကျောက်သလင်းတို့ဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။ နန်းတော်အနီးတွင်ကား စိမ်းလန်းစိုပြေလှသော ဥယျာဉ်တော်ကြီးတစ်ခု ရှိပြီး ပန်းပေါင်းစုံ၊ သစ်ပင်ပေါင်းများစွာတို့ဖြင့် ဝေဆာလျက်ရှိ၏။ နန်းတော်အတွင်းဘက်တွင်ကား မင်းကြီး၏ မိဖုရားခေါင်ကြီး၊ အမတ်အပေါင်း၊ မှူးမတ်တို့မှာ မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်ကို နာခံကြလျက် စည်းစိမ်ယစ်မူးစွာ နေထိုင်လျက်ရှိကြကုန်၏။

မင်းကြီးကား တရားသဖြင့် အုပ်စိုးတော်မူသူဖြစ်ပြီး ပြည်သူပြည်သားတို့၏ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့ကို မြှင့်တင်ပေးတော်မူသည်။ သို့သော်လည်း မင်းကြီးသည် လူ့ဘဝ၏ အနှစ်သာရကို အပြည့်အဝ မသိရှိသေးပေ။ တစ်နေ့သောအခါ မင်းကြီးသည် နန်းတော်၏ ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်ရှုတော်မူရာ လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ်ကို တွေ့မြင်ရလေသည်။ ထိုလူအုပ်ကြီးသည် အလွန်အမင်း ပူဆွေးသောက ရောက်နေကြပုံပေါ်၏။

ပူဆွေးသောက ရောက်နေသော လူအုပ်

မင်းကြီးကား ထိုလူအုပ်၏ အကြောင်းကို သိလိုတော်မူသဖြင့် အမတ်တစ်ဦးကို ခေါ်၍ မေးတော်မူ၏။

“အမတ်ကြီး၊ အပြင်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးကား အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ ပူဆွေးသောက ရောက်နေကြသနည်း။”

အမတ်ကြီးကား မင်းကြီးအား ရှိခိုးလျက် ပြန်လည်လျှောက်ထား၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ထိုလူအုပ်ကြီးကား သူတို့၏ သားသမီးများအား မကျန်းမမာဖြစ်နေ၍ စိုးရိမ်ပူဆွေးနေကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။”

မင်းကြီးကား ထိုစကားကို ကြားတော်မူပြီးနောက် အတော်အတန် စဉ်းစားတော်မူ၏။ မိမိတွင်လည်း သားသမီးများရှိပြီး ထိုကလေးများအား မည်သည့်အခါမှ မကျန်းမမာဖြစ်သည်ကို မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။ သို့သော်လည်း ထိုလူအုပ်၏ ပူဆွေးသောကသည် မင်းကြီး၏ စိတ်နှလုံးကို ထိခိုက်စေ၏။

ပညာရှိ၏ တရားဦး

မင်းကြီးကား မကျန်းမမာဖြစ်နေသော ကလေးငယ်များ၏ အကြောင်းကို ပိုမိုသိရှိလိုတော်မူသဖြင့် ပညာရှိတစ်ဦးကို ခေါ်တော်မူ၏။ ပညာရှိကား နန်းတော်သို့ ရောက်လာပြီး မင်းကြီးအား ရှိခိုးလျက် ထိုင်တော်မူ၏။

“ပညာရှိ၊ ငါသည် လူတို့၏ ပူဆွေးသောကကို မြင်ရ၍ စိတ်မချမ်းသာ ဖြစ်နေ၏။ ထိုသူတို့၏ အကြောင်းကို ငါ့အား ပြောပြပါဦး။”

ပညာရှိကား မင်းကြီးအား ပြန်လည်လျှောက်ထား၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ လူတို့သည် မွေးဖွားလာကြသောအခါ အိုမင်းခြင်း၊ နာကျင်ခြင်း၊ သေဆုံးခြင်း အစရှိသော ဒုက္ခအပေါင်းတို့ကို ခံစားရမြဲ ဖြစ်ပါသည်။ ဤကား လူ့ဘောင်လောက၏ သဘာဝတရား ဖြစ်ပါသည်။”

မင်းကြီးကား ထိုစကားကို ကြားတော်မူပြီးနောက် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်တော်မူ၏။ မင်းကြီးကား မိမိတွင် စည်းစိမ်ဥစ္စာ အားလုံးရှိသော်လည်း အိုမင်းခြင်း၊ နာကျင်ခြင်း၊ သေဆုံးခြင်းတို့ကို မလွန်ဆန်နိုင်ကြောင်းကို သဘောပေါက်တော်မူ၏။

သနင်္ဂနွေတရား၏ အကျိုး

မင်းကြီးကား ထိုနေ့မှစ၍ လူ့ဘောင်လောက၏ သဘာဝကို သဘောပေါက်တော်မူပြီး သနင်္ဂနွေတရားကို ကျင့်သုံးတော်မူ၏။ မင်းကြီးကား မင်းအဖြစ်မှ နုတ်ထွက်တော်မူပြီး သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို့ကို ကျင့်သုံးတော်မူလျက် သစ္စာတရားကို ရှာဖွေတော်မူ၏။ မင်းကြီးကား တောသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ရသေ့ရဟန်းများအား ဆည်းကပ်တော်မူ၏။ အစာအဟာရကို အသင့်အတင့် စားသောက်တော်မူပြီး ကာမဂုဏ်တို့ကို တပ်မက်ခြင်းမရှိ။

မင်းကြီးကား နေ့စဉ် မနက်ခင်းတွင် တရားထိုင်တော်မူပြီး ညနေခင်းတွင် တရားဟောတော်မူ၏။ မင်းကြီးကား မိမိ၏ အတိတ်ဘဝများအကြောင်းကို သတိရတော်မူပြီး ထိုအကြောင်းများကို ပြည်သူပြည်သားတို့အား ဟောကြားတော်မူ၏။ မင်းကြီးကား လူတို့၏ အကျင့်သီလကို မြှင့်တင်ပေးတော်မူပြီး သနင်္ဂနွေတရားကို ကျင့်သုံးရန် တိုက်တွန်းတော်မူ၏။

မင်းကြီးကား အချိန်ကြာမြင့်စွာ တရားကျင့်သုံးတော်မူပြီးနောက် မဂ်ဖိုလ် နိဗ္ဗာန်ကို ရတော်မူ၏။ မင်းကြီးကား လူ့ဘောင်လောက၏ ဒုက္ခခပ်သိမ်းကို လွန်မြောက်တော်မူပြီး သံသရာမှ လွတ်မြောက်တော်မူ၏။

ပဉ္စဝရမင်းကြီး၏ နိဂုံး

ပဉ္စဝရမင်းကြီး၏ ဇာတ်တော်သည် လူ့ဘောင်လောက၏ သဘာဝကို သဘောပေါက်ပြီး သနင်္ဂနွေတရားကို ကျင့်သုံးရန် အရေးကြီးကြောင်းကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ မင်းကြီးကား မိမိ၏ အတိတ်ဘဝများမှ သင်ခန်းစာယူပြီး လူ့ဘောင်လောက၏ ဒုက္ခခပ်သိမ်းကို လွန်မြောက်တော်မူခဲ့သည်။

ကုသိုလ်ကောင်းမှု

အိုမင်းခြင်း၊ နာကျင်ခြင်း၊ သေဆုံးခြင်းကား လူ့ဘောင်လောက၏ မလွန်ဆန်နိုင်သော သဘာဝတရား ဖြစ်ပါသည်။ သနင်္ဂနွေတရားကို ကျင့်သုံးခြင်းဖြင့် ဒုက္ခခပ်သိမ်းကို လွန်မြောက်နိုင်ပါသည်။

ပါရမီ

ပဉ္စဝရမင်းကြီး ဇာတ်တော်တွင် ဘုရားအလောင်းတော်က ပညာပါရမီ၊ သီလပါရမီ၊ သမာဓိပါရမီ နှင့် မဟာကရုဏာပါရမီတို့ကို ဘဝပေါင်းများစွာ ဘဝပေါင်းများစွာ ကျင့်သုံးတော်မူခဲ့ပါသည်။