ပဉ္စကုဋ္ဌိဇာတ်တော်

ပဉ္စကုဋ္ဌိဇာတ်တော်

ရှေးရှေးအခါက သာဝတ္ထိမြို့၌ ပဉ္စကုဋ္ဌိဟူသော သူဌေးတစ်ဦး ရှိလေ၏။ သူဌေးကား အလွန်ကြွယ်ဝချမ်းသာသော်လည်း အလွန်အကျိုးစီးပွားကို မကြည့်တတ်၊ သူတစ်ပါးကို မကူညီတတ်။ သူ၏ အိမ်တော်ကြီးကား တောက်ပသော ရွှေအဆောက်အအုံများ၊ စိန်ရွှေ ကျောက်သံပတ္မြားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။ သို့ရာတွင် ထိုအိမ်တော်ကြီး၏ ဝန်းကျင်၌ကား ဆင်းရဲသားတို့မှာ မွဲတေဆင်းရဲစွာ နေထိုင်ကြကုန်၏။

ပဉ္စကုဋ္ဌိ သူဌေးကား တစ်နေ့တာလုံး မိမိ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ရေတွက်နေတတ်၏။ သူကား မည်သည့် အလှူဒါနကိုမျှ မပြု၊ မည်သည့် ပရဟိတအလုပ်ကိုမျှ မလုပ်။ သူကား ငွေကိုသာ စုဆောင်း၍ ဝမ်းမြောက်နေတတ်၏။ သူ၏ စိတ်နှလုံးကား အလွန်မာနတခွဲခွဲနှင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

တစ်နေ့သော် ပဉ္စကုဋ္ဌိ သူဌေးသည် သူ၏ အိမ်တော်ကြီး၏ ပြတင်းပေါက်မှ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်နေ၏။ လမ်းဘေး၌ကား ပိန်ချုံးနေသော ခွေးကလေးတစ်ကောင်သည် အစာငတ်၍ လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လေ၏။ ၎င်း၏ အသက်ရှုသံကား ပိန်ချုံးစွာ ရှိ၏။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများကား မှေးမှိန်နေပြီး သေခါနီးဆဲဆဲ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေလေ၏။

ပဉ္စကုဋ္ဌိ သူဌေး၏ ရင်ထဲတွင် သနားကြင်နာမှု တစ်စက်ကလေးမျှ မပေါ်ပေါက်။ သူက တွေးလိုက်၏။ "အရှက်မရှိတဲ့ ခွေးကောင်၊ ငါ့အိမ်ရှေ့ကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။ သေရင်လည်း သေပါစေ၊ ငါ့ဘာမှ မဆိုင်ဘူး။" ဟု ရွဲ့ရှဲ့ ပြောဆိုလေ၏။

ထိုအခါ သူဌေး၏ အိမ်တော်ကြီးသည် မြေငလျင်ကြောင့် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်လာလေ၏။ အဆောက်အအုံများ ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်လာ၏။ လူအများအပြားလည်း အော်ဟစ်ပြေးလွှားကုန်၏။ ပဉ္စကုဋ္ဌိ သူဌေးသည် မိမိ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာများ ပျက်စီးတော့မည်ကို စိုးရိမ်လွန်ကဲသဖြင့် အော်ဟစ်လေ၏။ "အမေ၊ အဖေ၊ ငါ့ဥစ္စာတွေ ပျက်စီးကုန်ပြီ! ငါ့အိမ် ပြိုတော့မယ်!" ဟု အော်လေ၏။

ထိုအခါ ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်သည် ထိုပဉ္စကုဋ္ဌိ သူဌေး၏ အကြောင်းကို သိတော်မူသဖြင့် အထူးအကြံအစည်တော် ရှိတော်မူ၏။ ဘုရားရှင်သည် ထင်ပေါ်ကျော်ကြားသော မဟာမောဂ္ဂလာန် မထေရ်မြတ်အား ခေါ်တော်မူ၍ "အရှင်မဟာမောဂ္ဂလာန်၊ သင်သည် ပဉ္စကုဋ္ဌိ သူဌေး၏ အိမ်သို့ ကြွသွားတော်မူ၍ ဘိက္ခာဆွမ်းကို အလှူခံတော်မူကြပါ" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ မဟာမောဂ္ဂလာန် မထေရ်မြတ်သည် ဘုရားရှင်၏ အမိန့်တော်ကို ခံယူ၍ ပဉ္စကုဋ္ဌိ သူဌေး၏ အိမ်သို့ ကြွတော်မူ၏။

မဟာမောဂ္ဂလာန် မထေရ်မြတ်သည် တံခါးဝသို့ ရောက်တော်မူသောအခါ ပဉ္စကုဋ္ဌိ သူဌေးသည် အထက်မှ ငုံ့ကြည့်လျက် ရှိလေ၏။ မထေရ်မြတ်၏ သက္ကလ ညစ်ပတ်သော သင်္ကန်းကို မြင်သောအခါ ပဉ္စကုဋ္ဌိ သူဌေးက "ဟယ်! ဒီလိုညစ်ပတ်ပေကျံနေတဲ့ ရဟန်းကို ငါ့အိမ်ရှေ့ ဘာလာလုပ်တာလဲ။ သွားစမ်းပါ၊ ငါ့မှာ မင်းတို့အတွက် အချိန်မရှိဘူး။" ဟု အော်ဟစ်လေ၏။ မဟာမောဂ္ဂလာန် မထေရ်မြတ်သည် မည်သည့် အပြစ်မှ မမြင်၊ မည်သည့် အပြောအဆိုမှ မခံ၊ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တော်မူ၏။

ထိုအခါ ပဉ္စကုဋ္ဌိ သူဌေး၏ အိမ်တော်ကြီးကား တုန်လှုပ်လေ၏။ အဆောက်အအုံများကား ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်လာ၏။ ပဉ္စကုဋ္ဌိ သူဌေးသည် မိမိ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာများ ပျက်စီးတော့မည်ကို စိုးရိမ်လွန်ကဲသဖြင့် အော်ဟစ်လေ၏။

"အရှင်ဘုရား၊ အကျွန်ုပ်မှားပါ၏။ ကျွန်ုပ်၏ မာနနှင့် စည်းစိမ်တပ်မက်မှုကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်နှလုံးသည် မှောင်မ dark နေပါ၏။ ယနေ့မှစ၍ ကျွန်ုပ်သည် အလှူဒါနကို ပြုပါမည်။ မေတ္တာ ဂရုဏာဖြင့် နေထိုင်ပါမည်။"

မဟာမောဂ္ဂလာန် မထေရ်မြတ်ကား မည်သည့်အပြစ်မှ မမြင်၊ မည်သည့်အပြောအဆိုမှ မခံ၊ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တော်မူ၏။

“အမောင်သူဌေး၊ သင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် မိမိ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာအပေါ်၌သာ ရှိနေသည်။ သို့သော် ထိုစည်းစိမ်ဥစ္စာကား ခဏသာ တည်တံ့သော အရာများ ဖြစ်သည်။ အသင်သည် ကိုယ်ကျင့်တရားကို မကျင့်၊ အလှူဒါနကို မပြု၊ မေတ္တာ ဂရုဏာကို မထားလျှင် ထိုစည်းစိမ်ဥစ္စာကား မည်သည့် အကျိုးမှ မပြုနိုင်။"

မဟာမောဂ္ဂလာန် မထေရ်မြတ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ပဉ္စကုဋ္ဌိ သူဌေး၏ မာနသည် လျော့ပါးသွားလေ၏။ သူ၏ စိတ်နှလုံးသည် အေးချမ်းသွားလေ၏။ သူသည် မိမိ၏ အမှားကို သဘောပေါက်လေ၏။ သူသည် မဟာမောဂ္ဂလာန် မထေရ်မြတ်ကို ရှိခိုး၍ မိန့်တော်မူ၏။

“အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်မှားပါ၏။ ကျွန်ုပ်၏ မာနနှင့် စည်းစိမ်တပ်မက်မှုကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်နှလုံးသည် မှောင်မ dark နေပါ၏။ ယနေ့မှစ၍ ကျွန်ုပ်သည် အလှူဒါနကို ပြုပါမည်။ မေတ္တာ ဂရုဏာဖြင့် နေထိုင်ပါမည်။”

ထိုမှစ၍ ပဉ္စကုဋ္ဌိ သူဌေးသည် အလှူဒါနကို ပြုလုပ်လေ၏။ ဆင်းရဲသားတို့ကို ကူညီထောက်ပံ့လေ၏။ မေတ္တာ ဂရုဏာဖြင့် နေထိုင်လေ၏။ သူ၏ အိမ်တော်ကြီးကား မပျက်စီး၊ သူ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာကား မကုန်။ ယင်းအစား သူ၏ စိတ်နှလုံးကား ပို၍ ပို၍ ချမ်းသာလာလေ၏။ သူသည် မဂ်ဖိုလ် နိဗ္ဗာန်သို့ ချဉ်းကပ်နိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာလေ၏။