ဝေရုနတ်မင်းဇာတ်တော်

ဝေရုနတ်မင်းဇာတ်တော်

ရှေးရှေးအခါက သာဝတ္ထိမြို့၌ ဝေရုအမည်ရှိသော သူဌေးတစ်ဦး ရှိလေ၏။ သူဌေးကား အလွန်ကြွယ်ဝချမ်းသာသော်လည်း မာနတခွဲခွဲနှင့် သူတစ်ပါးကို မခင်းမကျင်းတတ်၊ မိမိကိုယ်ကိုသာ မြှောက်စားတတ်၏။ မည်သည့်အလှူအတန်းကိုမျှ မပြု၊ ပစ္စည်းဥစ္စာကို စုဆောင်း၍ ဝမ်းမြောက်နေတတ်လေသည်။ သူ၏ ရွှေငွေ ကျွဲနွား သန်းကျောင်း လယ်ယာမြေများကား မရေမတွက်နိုင်အောင် ပေါများလှ၏။ သို့သော် သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူကား အမြဲတမ်း ငွေကြေးကို ပို၍ပို၍ စုဆောင်းရမည်ဟူသော ဆန္ဒသာ ပြည့်လျှံနေလေသည်။ သူ၏ အိမ်တော်ကြီးကား မြို့လယ်ခေါင်တွင်ပင် ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ တည်ရှိ၏။ ထိုအိမ်တော်ကြီး၏ ဝန်းကျင်၌ကား မရေမတွက်နိုင်သော ဆင်းရဲသားတို့မှာ ပျက်စီးဆင်းရဲစွာ နေထိုင်လျက် ရှိကြကုန်၏။

တစ်နေ့သော် ဝေရုသူဌေးသည် သူ၏ အိမ်တော်ကြီး၏ ပြတင်းပေါက်မှ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်နေ၏။ မြေခွေးကလေးတစ်ကောင်သည် လမ်းဘေး၌ ပိန်ချုံးစွာ လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လေ၏။ ထိုခွေးကလေးကား အစာငတ်၍ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ ထင်ရှားစွာ မြင်နေရလေ၏။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများကား မှေးမှိန်နေပြီး သေခါနီးဆဲဆဲ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေလေ၏။ ဝေရုသူဌေး၏ ရင်ထဲတွင် သနားကြင်နာမှု တစ်စက်ကလေးမျှ မပေါ်ပေါက်။ သူက တွေးလိုက်၏။ "အရှက်မရှိတဲ့ ခွေးကောင်၊ ငါ့အိမ်ရှေ့ကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။ သေရင်လည်း သေပါစေ၊ ငါ့ဘာမှ မဆိုင်ဘူး။" ဟု ရွဲ့ရှဲ့ ပြောဆိုလေ၏။

ထိုအခါမှ ဝေရုသူဌေးသည် သူ၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရန် အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု ထင်လေ၏။ သူသည် နေ့ရောညပါ မအိပ်မနေ ကြိုးစား၍ ငွေရှာ၊ ပစ္စည်းရှာ စုဆောင်းလေ၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း ပူပင်သောကများကြောင့် အမြဲညှိုးနွမ်းလျက် ရှိလေ၏။ သူကား သူ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို မည်သူ့ကိုမျှ မယုံကြည်၊ မည်သူ့ကိုမျှ မချစ်ခင်။ သူ၏ ကံကြမ္မာကား မကြာမီ ကျဆင်းတော့မည်ကို မသိရှာ။

တစ်ဖန် ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်သည် ထိုဝေရုသူဌေး၏ အကြောင်းကို သိတော်မူသဖြင့် အထူးအကြံအစည်တော် ရှိတော်မူ၏။ ဘုရားရှင်သည် ထင်ပေါ်ကျော်ကြားသော မဟာကဿပ မထေရ်မြတ်အား ခေါ်တော်မူ၍ "အရှင်မဟာကဿပ၊ သင်သည် ဝေရုသူဌေး၏ အိမ်သို့ ကြွသွားတော်မူ၍ ဘိက္ခာဆွမ်းကို အလှူခံတော်မူကြပါ" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ မဟာကဿပ မထေရ်မြတ်သည် ဘုရားရှင်၏ အမိန့်တော်ကို ခံယူ၍ ဝေရုသူဌေး၏ အိမ်သို့ ကြွတော်မူ၏။

မဟာကဿပ မထေရ်မြတ်သည် တံခါးဝသို့ ရောက်တော်မူသောအခါ ဝေရုသူဌေးသည် အထက်မှ ငုံ့ကြည့်လျက် ရှိလေ၏။ မထေရ်မြတ်၏ သက္ကလ ညစ်ပတ်သော သင်္ကန်းကို မြင်သောအခါ ဝေရုသူဌေးက "ဟယ်! ဒီလိုညစ်ပတ်ပေကျံနေတဲ့ ရဟန်းကို ငါ့အိမ်ရှေ့ ဘာလာလုပ်တာလဲ။ သွားစမ်းပါ၊ ငါ့မှာ မင်းတို့အတွက် အချိန်မရှိဘူး။" ဟု အော်ဟစ်လေ၏။ မဟာကဿပ မထေရ်မြတ်သည် မည်သည့်အပြစ်မှ မမြင်၊ မည်သည့်အပြောအဆိုမှ မခံ၊ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တော်မူ၏။

ထိုအခါ ဝေရုသူဌေး၏ အိမ်တော်ကြီးသည် မြေငလျင်ကြောင့် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်လာလေ၏။ အဆောက်အအုံများ ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်လာ၏။ လူအများအပြားလည်း အော်ဟစ်ပြေးလွှားကုန်၏။ ဝေရုသူဌေးသည် မိမိ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာများ ပျက်စီးတော့မည်ကို စိုးရိမ်လွန်ကဲသဖြင့် အော်ဟစ်လေ၏။ "အမေ၊ အဖေ၊ ငါ့ဥစ္စာတွေ ပျက်စီးကုန်ပြီ! ငါ့အိမ် ပြိုတော့မယ်!" ဟု အော်လေ၏။

ထိုအခါ မဟာကဿပ မထေရ်မြတ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ဝေရုသူဌေးကို ကြည့်တော်မူ၍ မိန့်တော်မူ၏။ "အမောင်သူဌေး၊ သင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် မိမိ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာအပေါ်၌သာ ရှိနေသည်။ သို့သော် ထိုစည်းစိမ်ဥစ္စာကား ခဏသာ တည်တံ့သော အရာများ ဖြစ်သည်။ အသင်သည် ကိုယ်ကျင့်တရားကို မကျင့်၊ အလှူဒါနကို မပြု၊ မေတ္တာ ဂရုဏာကို မထားလျှင် ထိုစည်းစိမ်ဥစ္စာကား မည်သည့် အကျိုးမှ မပြုနိုင်။"

မဟာကဿပ မထေရ်မြတ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝေရုသူဌေး၏ မာနသည် လျော့ပါးသွားလေ၏။ သူ၏ စိတ်နှလုံးသည် အေးချမ်းသွားလေ၏။ သူသည် မိမိ၏ အမှားကို သဘောပေါက်လေ၏။ သူသည် မဟာကဿပ မထေရ်မြတ်ကို ရှိခိုး၍ မိန့်တော်မူ၏။ "အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်မှားပါ၏။ ကျွန်ုပ်၏ မာနနှင့် စည်းစိမ်တပ်မက်မှုကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်နှလုံးသည် မှောင်မ dark နေပါ၏။ ယနေ့မှစ၍ ကျွန်ုပ်သည် အလှူဒါနကို ပြုပါမည်။ မေတ္တာ ဂရုဏာဖြင့် နေထိုင်ပါမည်။"

ထိုမှစ၍ ဝေရုသူဌေးသည် အလှူဒါနကို ပြုလုပ်လေ၏။ ဆင်းရဲသားတို့ကို ကူညီထောက်ပံ့လေ၏။ မေတ္တာ ဂရုဏာဖြင့် နေထိုင်လေ၏။ သူ၏ အိမ်တော်ကြီးကား မပျက်စီး၊ သူ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာကား မကုန်။ ယင်းအစား သူ၏ စိတ်နှလုံးကား ပို၍ ပို၍ ချမ်းသာလာလေ၏။ သူသည် မဂ်ဖိုလ် နိဗ္ဗာန်သို့ ချဉ်းကပ်နိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာလေ၏။