ကျီးမင်းနှင့်ခွေး (The Crow King and the Dog)

ကျီးမင်းနှင့်ခွေး

ရှေးရှေးတုန်းက အလွန်ဆင်းရဲသော ကျေးရွာတစ်ရွာတွင် ကျီးကန်းအုပ်တစ်အုပ် နေထိုင်၏။ ထိုကျီးကန်းအုပ်တွင် ကျီးမင်းတစ်ပါး စိုးစံတော်မူ၏။ သူ၏အမည်ကား နန္ဒမဟုတ်၊ ကောဏ္ဍညမဟုတ်၊ ဒေဝမဟုတ်၊ ပေနမဟုတ်။ သူ၏အမည်ကို မည်သူမျှ မသိကြ။ သို့သော် ထိုကျီးမင်းကား အလွန်အသက်ရှည်လှပြီး ဥာဏ်ပညာထက်မြက်လှသည်။ သူသည် အလွန်သတိရှိပြီး အလွန်ကြောက်ရွံ့တတ်၏။ သူသည် မည်သည့်အခါမျှ အပြင်သို့ မထွက်ခဲ့။ သူ၏အစာကို အခြားကျီးကန်းများက ရှာဖွေ၍ လာပေးကြ၏။

ထိုရွာတွင် ခွေးတစ်ကောင် နေထိုင်၏။ သူ၏အမည်ကား သေနကမဟုတ်၊ ဒေဝမဟုတ်၊ နန္ဒမဟုတ်၊ ကောဏ္ဍညမဟုတ်။ သူ၏အမည်ကို မည်သူမျှ မမှတ်မိကြ။ သူသည် အလွန်ဆာလောင်မွတ်သိပ်တတ်ပြီး အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှ၏။ သူသည် အမြဲတစေ အစာကို ရှာဖွေလျက် ရွာအနှံ့ လှည့်လည်နေ၏။ သူသည် အလွန်အင်အားကြီးမားလှပြီး အခြားတိရစ္ဆာန်များကို အနိုင်ကျင့်တတ်၏။

တစ်နေ့သောအခါတွင် ကျီးမင်းသည် မိမိ၏ အစာကို စားသောက်ပြီးနောက်၊ အလွန်ငြီးငွေ့လာ၏။ သူသည် အပြင်သို့ ထွက်၍ လေကောင်းလေသန့် ရှူချင်၏။ သို့သော် သူသည် ခွေးအား အလွန်ကြောက်ရွံ့၏။ သူသည် မိမိ၏ အခန်းထဲမှ မထွက်ရဲ။ သူသည် ကျန်ရှိသော ကျီးကန်းများအား ခေါ်၍ “ငါ့ညီအစ်ကိုတို့၊ ငါသည် အပြင်သို့ ထွက်၍ လေကောင်းလေသန့် ရှူချင်၏။ သို့သော် ငါသည် ခွေးအား အလွန်ကြောက်ရွံ့၏။ ငါ့ကို ကူညီပေးပါဦး။” ဟု ပြော၏။

ကျီးကန်းအုပ်သည် ကျီးမင်း၏ စကားကို ကြားရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အလွန်သနားကရုဏာ ဖြစ်လာ၏။ သူတို့သည် ကျီးမင်းအား ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ ကျီးကန်းခေါင်းဆောင်သည် အခြားကျီးကန်းများအား “ငါ့ညီအစ်ကိုတို့၊ ငါတို့သည် ကျီးမင်းအား ကူညီရမည်။ ငါတို့သည် ခွေးအား တိုက်ခိုက်မည်။” ဟု ပြော၏။

ထို့နောက် ကျီးကန်းအုပ်သည် ကျီးမင်း၏ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်၏။ ကျီးမင်းသည် အပြင်သို့ ထွက်လာ၏။ သူသည် လေကောင်းလေသန့် ရှူနေ၏။ ထိုအချိန်တွင် ခွေးသည် ရွာအနီးသို့ ရောက်ရှိလာ၏။ ခွေးသည် ကျီးမင်းအား မြင်ရသောအခါ အလွန်ဒေါသထွက်၏။ “ဟာ... မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ ငါ့နယ်မြေထဲကို ဝင်လာတာလဲ။” ဟု မေး၏။

ကျီးမင်းသည် ခွေးအား မြင်ရသောအခါ အလွန်ကြောက်ရွံ့သွား၏။ သူသည် ကျီးကန်းအုပ်အား “ငါ့ညီအစ်ကိုတို့၊ ကယ်ပါဦး။ ငါသည် ခွေးအား အလွန်ကြောက်ရွံ့၏။” ဟု အော်၏။ ကျီးကန်းအုပ်သည် ကျီးမင်း၏ အသံကို ကြားရသောအခါ ခွေးအား တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ကြ၏။ သူတို့သည် ခွေး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ခဲများ၊ တုတ်များဖြင့် ပစ်ချကြ၏။

ခွေးသည် အလွန်နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်၏။ “အ! နာလိုက်တာ! ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလား။ ငါ့ကို ဘာလို့ ထိခိုက်တာလဲ။” ဟု အော်၏။ ခွေးသည် အလွန်အားနည်းသွား၏။ သူသည် ကျီးကန်းအုပ်အား မတိုက်ခိုက်နိုင်တော့။ သူသည် ထွက်ပြေးသွား၏။

ကျီးမင်းသည် ခွေး ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၏။ သူသည် မိမိ၏ ကျီးကန်းအုပ်အား “ငါ့ညီအစ်ကိုတို့၊ သင်တို့သည် ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့ကြပြီ။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်အား အမြဲတစေ ကျေးဇူးတင်ပါမည်။” ဟု ပြော၏။

ထိုနေ့မှစ၍ ခွေးသည် ကျီးကန်းအုပ်အား မည်သည့်အခါမျှ မနှောင့်ယှက်တော့။ သူသည် အမြဲတစေ ကျီးကန်းအုပ်အား ကြောက်ရွံ့၏။ ကျီးမင်းသည်လည်း မိမိ၏ ကျီးကန်းအုပ်အား အမြဲတစေ လေးစားကြည်ညို၏။ ထိုကျေးရွာသည် ငြိမ်းချမ်းစွာဖြင့် ကျီးကန်းများ၊ ခွေးများ၊ လူများ အားလုံး ဘေးကင်းစွာ အသက်ရှင်နေထိုင်ကြ၏။ အချင်းချင်း ကူညီဖေးမခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီးကြောင်းကို ကျီးမင်း နားလည်ခဲ့သည်။