ဥက္ကလဘောသတ္တဝါ (The Boar Bodhisatta)

ဥက္ကလဘောသတ္တဝါ

ရှေးရှေးတုန်းက ဘုရားအလောင်းတော်သည် အလွန်ကြင်နာတတ်သော ဝက်ဘဝကို ရခဲ့ဖူးလေသည်။ ထိုဝက်တော်သည် သားသမီးများနှင့်အတူ ထူထပ်သိပ်သည်းသော တောအုပ်ကြီးတစ်ခုတွင် နေထိုင်သည်။ နေရောင်ခြည်ပင် စိမ့်မဝင်နိုင်လောက်အောင် သစ်ပင်ကြီးငယ်တို့က ထီးထီးမိုးကာ ပိတ်ဆို့နေသည်။ မြေပြင်တွင်မူ ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်ခြောက်တို့က အထပ်လိုက်လွှာခင်းထားသကဲ့သို့ ထူထပ်သည်။ အေးမြသော လေနုအေးတို့က ရံဖန်ရံခါ တိုက်ခတ်လာရာ သစ်ရွက်ခြောက်တို့သည် ညင်သာစွာ လွင့်ပါးသွားပြီး ကမ္ဘာဦးကျောက်ခေတ်ကတည်းက တည်ရှိနေသည့်ပမာ ထင်မှတ်ရသော သစ်ပင်ကြီးတို့၏ ပင်စည်ရင်းကို ပွတ်တိုက်ကြသည်။ တောအုပ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ ရေကြည်အင်းလေးတစ်အင်း တည်ရှိနေပြီး၊ ထိုရေအင်းကို ဝန်းရံလျက် တောခွေး၊ တောဝက်၊ ဆင်၊ ကျား စသည့် သားရဲတိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့ နေထိုင်ကြသည်။

ဘုရားအလောင်းတော် ဝက်သည် အလွန်အေးမြသော စိတ်ဓာတ်ရှိသည်။ သူသည် မည်သည့်တိရစ္ဆာန်ကိုမျှ မုန်းတီးခြင်းမရှိ၊ အချင်းချင်းလည်း မခွဲခြားတတ်။ သားသမီးများကို အုပ်စုလိုက်ခေါ်၍ ရေအင်းသို့ လာရောက်ရေသောက်ကြသည်။ ရေအင်းအနီးတွင်မူ ခြင်္သေ့တစ်ကောင်က အိပ်မောကျနေသည်။ ခြင်္သေ့သည် ယခုမှ နိုးထလာ၍ သူ၏ အစာဖြစ်မည့် ဝက်အုပ်ကို မြင်သောအခါ နှာရိုးကို ကန့်လန့်ဆွဲ၍ ဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ ဝက်အုပ်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။ ဝက်အုပ်သည် ခြင်္သေ့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်အသံနှင့် အမူအရာကို မြင်သောအခါ အလွန်ကြောက်လန့်သွားကြသည်။ အချို့က ထွက်ပြေးကြသည်။ အချို့က ချုံပုတ်များအောက်တွင် ပုန်းအောင်းကြသည်။

ဘုရားအလောင်းတော် ဝက်ကမူ မကြောက်။ သူသည် ခြင်္သေ့ကို မြင်သောအခါ မည်သည့်အကြောက်တရားမှ မဝင်။ သူသည် မိမိ၏ သားသမီးများအား အကာအကွယ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် ခြင်္သေ့၏ ရှေ့သို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ထွက်လာသည်။ ခြင်္သေ့က ဝက်တော်၏ ရဲတင်းမှုကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ခြင်္သေ့က ပြောသည်။ "အမောင်ဝက်၊ မင်းက ဘာကြောင့် ငါ့ကို မကြောက်ရတာလဲ။ ငါက တောရဲ့ဘုရင်၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ အစာပဲ။"

ဘုရားအလောင်းတော် ဝက်က ခေါင်းမော့၍ ဖြေသည်။ "အရှင်မင်းကြီး ခြင်္သေ့မင်း၊ ကျွန်ုပ်သည် မည်သူ့ကိုမျှ မကြောက်ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ သားသမီးများကို အကာအကွယ်ပေးရမည်။ ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မင်းအတွက် အစာဖြစ်လျှင်လည်း ဖြစ်စေ၊ ကျွန်ုပ်၏ သားသမီးများကိုတော့ အထိအခိုက် မခံနိုင်ပါ။"

ခြင်္သေ့က ဝက်တော်၏ ကြင်နာတတ်သော စကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ခြင်္သေ့သည် သူ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားကို ပြန်လည် စဉ်းစားသည်။ သူသည် ဝက်တော်၏ အသက်ကို သနား ကရုဏာသက်မိသည်။ ခြင်္သေ့က ပြောသည်။ "အမောင်ဝက်၊ မင်းရဲ့ ကြင်နာမှုနဲ့ သတ္တိကို ငါက လေးစားတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ သားသမီးတွေကို ငါ ဘယ်တော့မှ အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ဘူး။ မင်းတို့ လွတ်လပ်စွာ ရေသောက်၊ သွားလာနိုင်တယ်။"

ဤသို့ဖြင့် ဘုရားအလောင်းတော် ဝက်သည် မိမိ၏ ကရုဏာတရားနှင့် သတ္တိတို့ကြောင့် မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်ရုံမက၊ မိမိ၏ သားသမီးများပါ ဘေးရန်ကင်းရှင်းစွာ နေထိုင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ တောရှိ သားရဲတိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့သည်လည်း ဝက်တော်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ချီးကျူး၍ သူ့ကို လေးစားကြည်ညိုကြလေသည်။

ဘုရားအလောင်းတော် ဝက်သည် နောင်တွင်လည်း ထိုကျင့်စဉ်ကို ဆက်လက် ကျင့်သုံးကာ အသက်ရှည်ရှည် နေထိုင်ပြီး သေလွန်သောအခါ နတ်ပြည်သို့ လားလေသည်။