အသိပညာကို ရှာဖွေသောကျောင်းသား

အသိပညာကို ရှာဖွေသော ကျောင်းသား

လွန်လေပြီးသောအခါ ကောသလတိုင်း၊ သာဝတ္ထိမြို့အနီးတွင် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော လယ်သမားမျိုးရိုးမှ ပေါက်ဖွားလာသော လူငယ်တစ်ဦးရှိ၏။ သူ၏အမည်မှာ မောဂ္ဂလ္လာန ဟုခေါ်၏။ မောဂ္ဂလ္လာနသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အလွန်ထက်မြက်ပြီး အသိဉာဏ်ကို တောင့်တသော စိတ်ဓာတ်ရှိ၏။ သူ၏မိဘများမှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော်လည်း သားဖြစ်သူ၏ ပညာကို လိုလားသောစိတ်ကို သိမြင်ကာ တတ်နိုင်သမျှ ပညာသင်ကြားပေးရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း လယ်ယာလုပ်ကိုင်စားသောက်ရသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဖြင့် သူတို့၏သားဖြစ်သူအား ပညာ့အလင်းရောင်သို့ ပို့ဆောင်ပေးရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

တစ်နေ့သောအခါ မောဂ္ဂလ္လာနသည် သာဝတ္ထိမြို့၏ မင်းတရားကြီး နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိခဲ့၏။ ထိုစဉ် မင်းတရားကြီးသည် အမတ်များနှင့်အတူ အရေးကြီးသော အစည်းအဝေးတစ်ခုကို ကျင်းပနေ၏။ မောဂ္ဂလ္လာနသည် နန်းတော်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်၍ နားထောင်ရာမှ အမတ်များ၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် မင်းတရားကြီး၏ ဥာဏ်အမြင်ကို အံ့သြ ချီးကျူးမိ၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူ၏စိတ်တွင် မင်းပညာကို လိုလားသော ဆန္ဒသည် ပိုမိုပြင်းပြလာတော့သည်။

“ငါသည်လည်း ဤကဲ့သို့သော ဉာဏ်ပညာကို ရရှိစေလို၏။ ထိုအခါမှသာလျှင် ငါ၏ဘဝသည် အဓိပ္ပာယ်ရှိမည်။ ဆင်းရဲမွဲတေမှုမှ ကျော်လွှားနိုင်မည်။” ဟု မောဂ္ဂလ္လာနသည် တွေးတောကြံစည်မိ၏။

မောဂ္ဂလ္လာနသည် မိဘများထံ ပြန်လည်ရောက်ရှိသောအခါ သူ၏အိပ်မက်ကို ပြောပြ၏။ သူ၏မိဘများမှာ သားဖြစ်သူ၏ ပညာကို လိုလားသောစိတ်ကို နားလည်သော်လည်း၊ သူတို့၏အခြေအနေအရ သားဖြစ်သူအား ပညာသင်ကြားပေးနိုင်သည့် အရင်းအမြစ်မရှိကြောင်း ဝမ်းနည်းစွာ ပြောပြရ၏။

“သားရယ်၊ ငါတို့မှာ ပညာတတ်မြောက်စေရန် အရင်းအမြစ်မရှိပါဘူး။ နင်က ဉာဏ်ကောင်းတယ်၊ တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားပါ သားရယ်။” ဟု မိခင်က မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ပြော၏။

“အမေ၊ ဖေဖေ။ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဒီအတိုင်းနေလို့ မဖြစ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် အသိပညာကို ရှာဖွေရပါဦးမယ်။” ဟု မောဂ္ဂလ္လာနက ခိုင်မာစွာ ပြော၏။

ထိုနောက် မောဂ္ဂလ္လာနသည် အိမ်မှထွက်ခွာလာပြီး သူ၏အသိပညာရှာဖွေရေး ခရီးကို စတင်တော့သည်။ သူသည် မြို့ပေါင်းများစွာကို လှည့်လည်သွားလာရင်း ပညာရှိသူများ၊ ရဟန်းပညာရှိများထံမှ အသိဉာဏ်များကို ရှာဖွေသင်ယူ၏။ သူသည် အဝတ်အစားနှင့် အစားအသောက်ကိုပင် မငဲ့ကွက်ဘဲ ပညာကိုသာ ရှေ့တန်းတင်၏။ ပင်ပန်းဆင်းရဲခြင်းများစွာကိုလည်း ကြုံတွေ့ရ၏။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အစာငတ်ခံရသည်၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိုးရေထဲတွင် အိပ်စက်ရသည်၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် ခေါင်းအုံးကာ အိပ်စက်ရသည်တို့ ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း သူ၏စိတ်ဓာတ်မှာ မည်သည့်အခါမှ မလျော့ကျသွားခဲ့။

မောဂ္ဂလ္လာနသည် မဂဓတိုင်း၊ ရာဇဂြိုဟ်မြို့သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ထိုမြို့၏ ကျော်ကြားသော ပညာရှိကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည့် အာဠဝက ရသေ့ကြီးထံတွင် ပညာသင်ကြားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ အာဠဝက ရသေ့ကြီးသည် တရား၊ ကျမ်းဂန်၊ အတတ်ပညာများတွင် ပြည့်စုံသူတစ်ဦးဖြစ်၏။ သူ၏တပည့်များစွာတို့သည်လည်း ပညာထူးချွန်သူများ ဖြစ်ကြ၏။

မောဂ္ဂလ္လာနသည် ရသေ့ကြီး၏ ကျောင်းတိုက်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ရသေ့ကြီးကို ရှိခိုးကန်တော့ပြီး သူ၏အကြောင်းစုံကို ပြောပြ၏။

“အရှင်ဘုရား၊ တပည့်တော်သည် ဆင်းရဲသားမျိုးရိုးမှ ပေါက်ဖွားလာသော သူငယ်ဖြစ်ပါသည်။ အသိဉာဏ်ကို တောင့်တသော စိတ်ဓာတ်ကြောင့် အိမ်မှထွက်ခွာလာပြီး အရှင့်ထံမှ ပညာများကို သင်ကြားလိုပါသည်။ တပည့်တော်ကို လက်ခံတော်မူပါဘုရား။”

အာဠဝက ရသေ့ကြီးသည် မောဂ္ဂလ္လာန၏ မျက်လုံးများထဲမှ ထက်မြက်သော ဉာဏ်အလင်းကို မြင်၏။ ထို့အပြင် သူ့၏ အသနားခံစကားတွင် စေတနာနှင့် တောင့်တသော စိတ်ဓာတ်ကိုလည်း ခံစားမိ၏။

“ကောင်းပြီ၊ သင့်စိတ်ဓာတ်ကို ငါ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကျောင်းမှာ ပညာသင်ကြားဖို့ လွယ်ကူလှသည်တော့ မဟုတ်ဘူး။ မင်း စွမ်းဆောင်နိုင်ပါ့မလား။” ဟု ရသေ့ကြီးက မေး၏။

“အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်တော် ဘာကိုမဆို ကြိုးစားပါ့မယ်။ အခက်အခဲများကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အသင့်ပါပဲ။” ဟု မောဂ္ဂလ္လာနက ခိုင်မာစွာ ပြန်လည်ဖြေကြား၏။

ထိုအခါ ရသေ့ကြီးက မောဂ္ဂလ္လာနကို လက်ခံပြီး တပည့်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်၏။ မောဂ္ဂလ္လာနသည် ရသေ့ကြီး၏ ကျောင်းတိုက်တွင် နေထိုင်ပြီး ပညာများကို သင်ကြားရတော့သည်။ သူသည် မနက်မိုးလင်းကတည်းက ထကြွပြီး ရသေ့ကြီးကို လုပ်ကျွေးပြုစုရ၏။ ထို့နောက်မှ ပညာများကို သင်ကြား၏။ ကျမ်းဂန်များ၊ မန္တန်များ၊ အတတ်ပညာများ အားလုံးကို သူသည် နှံ့စပ်စွာ လေ့လာသင်ကြား၏။ အခြားတပည့်များနှင့် မတူဘဲ သူသည် စာကို ရွတ်ရုံမျှသာ မဟုတ်၊ နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်ကိုပါ နားလည်အောင် ကြိုးစား၏။

တစ်နေ့သောအခါ ရသေ့ကြီးသည် မောဂ္ဂလ္လာနကို ခေါ်ပြီး ပြော၏။

“မောဂ္ဂလ္လာန၊ မင်း ပညာဉာဏ် ထက်မြက်လာတာ ငါ မြင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပညာဆိုတာ စာအုပ်ထဲမှာ တင် မဟုတ်ဘူး။ ဘဝမှာ ကြုံတွေ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကလည်း ပညာကို ပေးတယ်။ ဒီတော့ ငါ မင်းကို စာမေးပွဲတစ်ခု ပေးမယ်။”

“ဘာ စာမေးပွဲပါလဲ အရှင်ဘုရား။” ဟု မောဂ္ဂလ္လာနက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေး၏။

“မင်းကို ငါ ကမ္ဘာ့အဆုံးအထိ သွားပြီး အသိပညာအစစ်အမှန်ကို ရှာဖွေခိုင်းမယ်။ ဒီခရီးမှာ မင်း ဘာတွေတွေ့ ဘာတွေသင်ရသလဲ ဆိုတာကို ငါ့ကို ပြန်ပြောပြရမယ်။” ဟု ရသေ့ကြီးက မိန့်တော်မူ၏။

မောဂ္ဂလ္လာနသည် အံ့သြ သော်လည်း ရသေ့ကြီး၏ အမိန့်ကို နာခံ၏။ သူသည် အဝတ်အစားနှင့် စားသောက်စရာ အနည်းငယ်ကို ယူဆောင်ပြီး ကမ္ဘာ့အဆုံးသို့ ခရီးထွက်တော့သည်။ ထိုခရီးမှာ အလွန်ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလှ၏။ သူသည် တောင်များ၊ သမုဒ္ဒရာများ၊ သဲကန္တာရများ၊ မိုးသုန်များ၊ အန္တရာယ်များစွာကို ဖြတ်သန်းရ၏။ သူသည် အလွန်ပူပြင်းသော နေဒဏ်ကို ခံရသည်၊ အလွန်အေးသော ညများတွင် တုန်ရီရသည်၊ အလွန်ဆာလောင်သော အချိန်များတွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ မစားရသည်တို့ ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း သူ၏စိတ်ဓာတ်မှာ မည်သည့်အခါမှ မလျော့ကျ။ သူသည် လမ်းခရီးတွင် တွေ့ကြုံရသော လူသားများ၊ တိရစ္ဆာန်များ၊ သစ်ပင်ပန်းမန်များအားလုံးထံမှ အသိဉာဏ်များကို ရှာဖွေ၏။ သူသည် မင်းသမီးတစ်ပါးကို တွေ့ရသောအခါ သူမ၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကို သင်ယူ၏။ သူသည် သေဆုံးနေသော သစ်ပင်တစ်ပင်ကို တွေ့ရသောအခါ သဘာဝတရား၏ အပြောင်းအလဲကို သင်ယူ၏။ သူသည် အလွန်ခက်ခဲသော အခြေအနေတွင် အချင်းချင်း ကူညီနေသော လူအုပ်စုကို တွေ့ရသောအခါ သနားကရုဏာကို သင်ယူ၏။

ထိုခရီးတွင် သူသည် အတ္တ၏ အကျိုးကို လိုလားသော လူများ၊ အချင်းချင်း မနာလိုဝန်တိုစိတ်ထားတတ်သော လူများ၊ မကောင်းမှုဒုစရိုက်ကို ကျူးလွန်တတ်သော လူများ၊ သို့သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်တွင် ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို ပြုတတ်သော လူများ၊ ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းမွန်သူများ၊ သနားကရုဏာစိတ်ရှိသူများ စသည်တို့ကို တွေ့မြင်ရ၏။ ဤသို့ဖြင့် သူသည် လူ့ဘဝ၏ အရှုပ်အထွေးများကို စတင်နားလည်လာတော့သည်။

အနှစ် (၃၀) ကြာပြီးနောက် မောဂ္ဂလ္လာနသည် ရာဇဂြိုဟ်မြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့၏။ သူသည် ရသေ့ကြီး၏ ကျောင်းတိုက်သို့ သွားရောက်ပြီး ရသေ့ကြီးကို ရှိခိုးကန်တော့၏။

“အရှင်ဘုရား၊ တပည့်တော် ပြန်လည်ရောက်ရှိပါပြီ။”

“အေး၊ မောဂ္ဂလ္လာန။ မင်းရဲ့ခရီးစဉ်က ဘယ်လိုလဲ။ ဘာတွေတွေ့ ဘာတွေသင်ရသလဲ။” ဟု ရသေ့ကြီးက မေး၏။

မောဂ္ဂလ္လာနသည် ရသေ့ကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ခရီးစဉ်အကြောင်းကို အသေးစိတ်ပြောပြတော့သည်။ သူသည် တွေ့မြင်ခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်များ၊ လူသားများ၏ အပြုအမူများ၊ သဘာဝတရား၏ အပြောင်းအလဲများ၊ ထိုအရာများမှ သူရရှိခဲ့သော အသိဉာဏ်များကို အကျယ်တဝင့် ရှင်းပြ၏။ သူ၏စကားများတွင် ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝနေ၏။

“အရှင်ဘုရား၊ ကမ္ဘာ့အဆုံးမှာ တပည့်တော် ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာ့အလယ်မှာ ကမ္ဘာသူ ကမ္ဘာသားတွေရဲ့ အပြုအမူတွေ၊ စိတ်ဓာတ်တွေ၊ ဘဝရဲ့ အရှုပ်အထွေးတွေကို တွေ့မြင်ခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒီကနေ တပည့်တော် အသိပညာအစစ်အမှန်ကို ရရှိခဲ့ပါတယ်။ အသိပညာဆိုတာ လူ့ဘဝရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ၊ အချင်းချင်းရဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေ၊ သဘာဝတရားကို နားလည်မှုတွေကနေ လာတာ ဖြစ်ပါတယ်။”

“အရှင်ဘုရားရဲ့ မေးခွန်းဟာ တပည့်တော်ကို အပြင်လောကကို သွားခိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တပည့်တော်ရဲ့ စိတ်အတွင်းလောကကို ရှာဖွေခိုင်းတာ ဖြစ်ပါတယ်။ လူ့စိတ်ဓာတ်ရဲ့ အရှုပ်အထွေးတွေ၊ ကောင်းဆိုးနှစ်ပါးကို နားလည်မှုတွေ၊ အဲဒါတွေက အသိပညာရဲ့ အရင်းမြစ်ပါပဲ။”

အာဠဝက ရသေ့ကြီးသည် မောဂ္ဂလ္လာန၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း မျက်နှာတွင် ပြုံးရိပ်သန်း၏။ သူ၏စိတ်တွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်၏။

“ကောင်းပြီ၊ မောဂ္ဂလ္လာန။ မင်းရဲ့ ဉာဏ်ပညာဟာ ငါ မထင်ထားတာထက်ကို မြင့်မားနေတယ်။ မင်းဟာ အသိပညာကို အမှန်တကယ် နားလည်သူ ဖြစ်တယ်။ မင်းရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေက မင်းကို ပညာရှိတစ်ဦး ဖြစ်စေခဲ့တယ်။”

ထိုနောက် အာဠဝက ရသေ့ကြီးသည် မောဂ္ဂလ္လာနကို ဘုရားရှင်ထံသို့ ပို့ဆောင်ပေး၏။ မောဂ္ဂလ္လာနသည် ဘုရားရှင်ထံမှ ပိုမိုသော သစ္စာတရားများကို နာယူပြီး အရဟတ္တဖိုလ်ကို ရရှိခဲ့၏။ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ရဟန်းပြု၍ ပရိနိဗ္ဗာန် စံဝင်တော်မူ၏။

ကက