မဟာသီလဝဇာတ်

ဤဇာတ်တော်သည် သာသနာတော်မတိုင်မီကာလက ဖြစ်အင်ဖြစ်ကြောင်း ဖြစ်ပါသည်။ သုဓမ္မရာဇ် အမည်ရှိသော မင်းနေပြည်တော်ကြီးတွင် မင်းတရားကြီးတစ်ပါး စိုးစံတော်မူပါသည်။ ထိုမင်းတရားကြီးသည် သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသဖြင့် ပြည်သူပြည်သားတို့သည် ငြိမ်းချမ်းသာယာစွာ နေထိုင်လျက်ရှိကြကုန်၏။ သို့သော် ကံကြမ္မာ၏ အလှည့်အပြောင်းကြောင့် မင်းကြီး၏ မိဖုရားကြီးသည် အမည်မသိသော အနာရောဂါဖြင့် ခံစားတော်မူရပါသည်။ မည်သည့်ဆရာဝန်၊ မည်သည့်ဆေးဝါးဖြင့်မျှ မပျောက်ကင်းနိုင်သော အနာရောဂါဖြစ်လေသည်။ မင်းကြီးနှင့်တကွ မှူးမတ်၊ မင်းဆွေမင်းမျိုး အပေါင်းတို့သည် စိုးရိမ်ပူဆွေးခြင်းဖြင့် ဝန်းရံလျက်ရှိကြကုန်၏။ တစ်နေ့သောအခါ ဆရာဝန်ချုပ်က မင်းကြီးအား လျှောက်တင်လေသည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် တတ်စွမ်းသမျှ ကြိုးစားခဲ့ကြပါပြီ။ သို့သော် မိဖုရားကြီး၏ အနာရောဂါကား မသက်သာနိုင်ပါချေ။" မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီး၏ အနာကို မပျောက်ကင်းနိုင်သဖြင့် စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်တော်မူလျက်ပင် အနီးအပါး၌ ရှိသော ရသေ့တစ်ပါးထံသို့ သွားရောက်လျှောက်ထားတော်မူ၏။ ထိုရသေ့ကား အနာရောဂါကင်းဆေးကို သိတော်မူ၏။ ရသေ့က မင်းကြီးအား မိန့်ကြားတော်မူသည်ကား "အရှင်မင်းကြီး၊ မိဖုရားကြီး၏ အနာရောဂါကို ပျောက်ကင်းစေလိုလျှင် ပဉ္စမသီလကို ကျင့်သုံးရပါမည်။" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ မင်းကြီးသည် ရသေ့၏ စကားကို ကြားတော်မူလျှင် မိဖုရားကြီးကို ချစ်ခင်သောကြောင့် ပဉ္စမသီလကို ကျင့်သုံးတော်မူရန် ဝန်မလေး။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးနှင့်အတူ ပဉ္စမသီလကို ကောင်းစွာ ကျင့်သုံးတော်မူ၏။ ထိုသို့ ကျင့်သုံးတော်မူသည်နှင့် မကြာမှီပင် မိဖုရားကြီး၏ အနာရောဂါသည် သက်သာပျောက်ကင်းသွားလေသည်။ ထိုအခါမှစ၍ မင်းကြီးနှင့် မိဖုရားကြီးတို့သည် ပဉ္စမသီလကို အမြဲတစေ ဆောက်တည်ကျင့်သုံးတော်မူကြကုန်၏။ ပြည်သူပြည်သားတို့သည်လည်း မင်းကြီးနှင့် မိဖုရားကြီးတို့၏ ပဉ္စမသီလကို ကျင့်သုံးတော်မူခြင်းကို အတုယူ၍ မိမိတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ပဉ္စမသီလကို ကျင့်သုံးကြကုန်၏။ ထို့ကြောင့် သုဓမ္မရာဇ်မင်းနေပြည်တော်ကြီးသည် ပို၍ ငြိမ်းချမ်းသာယာသော နန်းတော်ကြီး ဖြစ်လာလေသည်။ ဤဇာတ်တော်မှ သီလ၏ အကျိုးကို သိရှိရသည်။ သီလသည် ကိုယ်ကျင့်တရားကို မြှင့်တင်ပေးရုံသာမက ကျန်းမာရေးကိုလည်း ပေးစွမ်းနိုင်ကြောင်းကို သိရှိရသည်။