မဟာပဉ္စကဇာတ်တော်

ဘုရားရှင်မဖြစ်မီ အနှစ်တစ်ထောင်ကျော်ကာလက ဖြစ်သည်။ သုဒေဝရာဇ် အမည်ရှိသော မြို့ကြီးတစ်မြို့သည် သာယာဝပြောသော ပြည်နယ်၏ အလယ်တွင် တည်ရှိသည်။ ထိုမြို့သူမြို့သားများသည် ဓမ္မရာဇာ ဒုတိယသီရိ မင်းကြီး၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ချမ်းသာစွာ နေထိုင်ကြသည်။ မြို့၏ သာယာဝပြောမှုသည် ကံတရားကြောင့်သာ မဟုတ်၊ ပြည်သူပြည်သားအားလုံး၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုနှင့် ပေးကမ်းစွန့်ကြဲတတ်သော စိတ်ဓာတ်ကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အကြောင်းမလှစွာဖြင့် မမျှော်လင့်သော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားလေသည်။ ပြင်းထန်သော ငလျင်လှုပ်ခတ်မှုကြောင့် မြို့ကြီးသည် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ လူများသည် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားလျက် အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်ကုန်သည်။ မိုးခေါင်ရေရှားမှုနှင့် အစာခေါင်းပါးမှုတို့က မြို့ကို ဝန်းရံလာသည်။ မင်းကြီး ဒုတိယသီရိသည် ပြည်သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မြင်သောအခါ စိတ်မချမ်းသာ။ ထို့ကြောင့် မင်းကြီးသည် မင်းညီမင်းသား၊ မှူးမတ်အမတ်များနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီး မြို့ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် အစီအစဉ်ကို စတင်သည်။ အစီအစဉ်အရ မြို့သူမြို့သားအားလုံးသည် မိမိတို့၏ စွမ်းအားရှိသလောက် ကူညီရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။ မင်းကြီးကိုယ်တိုင်က ဦးဆောင်၍ ရွှေငွေဥစ္စာတို့ကို ပေးလှူသည်။ မှူးမတ်အမတ်များကလည်း မင်းကြီး၏ အစီအစဉ်ကို လိုက်နာကြသည်။ ပြည်သူပြည်သားများလည်း မိမိတို့၏ အိမ်များကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန်၊ လယ်ယာများကို ပြန်လည်စိုက်ပျိုးရန် ကြိုးစားကြသည်။ သို့သော် မြေငလျင်ကြောင့် မြို့၏ အုတ်ခဲများအားလုံး ပျက်စီးသွားသည်။ အသစ်ပြန်လည် တည်ဆောက်ရန်အတွက် အုတ်ခဲများ အလုံအလောက် မရှိပေ။ မင်းကြီး ဒုတိယသီရိသည် အလွန်တရာ စိတ်မချမ်းသာ။ ထိုအချိန်တွင် ဗြဟ္မဒတ္တ မင်းသားသည် မင်းကြီး၏ အကြောင်းကို ကြားသိပြီး အကူအညီပေးရန် လာခဲ့သည်။ ဗြဟ္မဒတ္တ မင်းသားသည် အလွန်တရာ ပညာရှိပြီး သတ္တိကောင်းသူ ဖြစ်သည်။ ဗြဟ္မဒတ္တ မင်းသားသည် သုဒေဝရာဇ်မြို့သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် မင်းကြီး ဒုတိယသီရိနှင့် တွေ့ဆုံသည်။ မင်းကြီး၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မြင်သောအခါ ဗြဟ္မဒတ္တ မင်းသားက “မင်းကြီး စိုးရိမ်တော် မမူပါနှင့်။ ကျွန်တော်မျိုး အကူအညီပေးပါမည်” ဟု ကတိပြုသည်။ ထို့နောက် ဗြဟ္မဒတ္တ မင်းသားသည် မြို့သူမြို့သားများအား စုဝေးစေပြီး အောက်ပါအတိုင်း မိန့်ကြားသည်။ “ချစ်ခင်ရသော မြို့သူမြို့သားတို့၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် စည်းလုံးညီညွတ်ကြလျှင် မည်သည့်အရေးကိုမဆို ကျော်လွှားနိုင်ကြသည်။ ယခုအခါ ကျွန်ုပ်တို့တွင် အုတ်ခဲများ မလုံလောက်သော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုနှင့် ပေးကမ်းစွန့်ကြဲတတ်သော စိတ်ဓာတ်ကို အသုံးချ၍ ဤမြို့ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ကြမည်။ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ပိုင်ဥစ္စာကို စွန့်လွှတ်၍ အုတ်ခဲများ ပြုလုပ်ရန် ကူညီမည်။ သို့မှသာ ကျွန်ုပ်တို့၏ မြို့သည် ယခင်ထက် ပို၍ သာယာဝပြောလာမည် ဖြစ်သည်။” ဗြဟ္မဒတ္တ မင်းသား၏ စကားကြောင့် မြို့သူမြို့သားများ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွလာသည်။ သူတို့သည် မင်းသား၏ အစီအစဉ်ကို လိုက်နာကြသည်။ သူတို့သည် အတူတကွ အုတ်ခဲများ ပြုလုပ်ကြသည်။ အလုပ်သမားများ၊ လယ်သမားများ၊ ကုန်သည်များ စသည်ဖြင့် လူတန်းစားမခြားဘဲ အားလုံးပါဝင်ကြသည်။ သူတို့၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုနှင့် ပေးကမ်းစွန့်ကြဲတတ်သော စိတ်ဓာတ်ကြောင့် မြို့သည် မကြာမီ ပြန်လည် တည်ဆောက်ပြီးစီးခဲ့သည်။ သုဒေဝရာဇ်မြို့သည် ယခင်ထက် ပို၍ သာယာဝပြောလာသည်။ လူများသည် ပို၍ ချမ်းသာကြသည်။ ဤသည်မှာ ဗြဟ္မဒတ္တ မင်းသား၏ ပညာနှင့် စည်းလုံးညီညွတ်မှု၏ အကျိုးကျေးဇူးပင် ဖြစ်သည်။ **အကျဉ်းရုံး:** အရေးကြုံလာသောအခါ စည်းလုံးညီညွတ်ကြလျှင် မည်သည့်အခက်အခဲကိုမဆို ကျော်လွှားနိုင်ကြသည်။ ပေးကမ်းစွန့်ကြဲတတ်သော စိတ်ဓာတ်သည် လူအများ၏ အကျိုးကို ဖြစ်ထွန်းစေသည်။