အာလမ္ဗ (Alamba Jataka)

အာလမ္ဗ (Alamba Jataka)

ရှေးအခါက မဟာသမုဒ္ဒရာရဲ့ ကမ်းခြေမှာ သာယာလှပတဲ့ မြို့တစ်မြို့ ရှိခဲ့တယ်။ အဲဒီမြို့မှာ အာလမ္ဗ မင်းသားဆိုတဲ့ မင်းသားတစ်ပါး နေထိုင်တယ်။ မင်းသားဟာ အလွန်ချောမောလှပပြီး ရဲရင့်တယ်။ သူဟာ စစ်ပညာမှာလည်း ထူးချွန်တယ်။ သူဟာ ပြည်သူပြည်သားတွေရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို ခံရတယ်။

တစ်နေ့သောအခါမှာတော့ မင်းသားဟာ သူ့ရဲ့ အပေါင်းအဖော်တွေနဲ့အတူ ပင်လယ်ကို လှေစီးထွက်တယ်။ သူတို့ဟာ ပျော်ရွှင်စွာ သီချင်းဆိုပြီးတော့ ငါးဖမ်းကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မုန်တိုင်းတစ်ခု ကျရောက်လာတယ်။ လှေဟာ ပြင်းထန်တဲ့ လှိုင်းတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတယ်။ လှေဟာ ပြိုလဲမယ့် အခြေအနေကို ရောက်တယ်။

အပေါင်းအဖော်တွေဟာ အလွန်ကြောက်ရွံ့သွားတယ်။ သူတို့ဟာ မင်းသားကို အကူအညီတောင်းတယ်။ “မင်းသား၊ ကယ်ပါဦး။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ သေရပါတော့မယ်။”

အာလမ္ဗ မင်းသားဟာ သူ့ရဲ့ အပေါင်းအဖော်တွေကို အားပေးတယ်။ “မကြောက်ကြနဲ့။ ငါဟာ မင်းတို့ကို ကယ်တင်မယ်။”

မင်းသားဟာ သူ့ရဲ့ သန်မာတဲ့ လက်တွေနဲ့ လှေကို ထိန်းချုပ်တယ်။ သူဟာ ပြင်းထန်တဲ့ လှိုင်းတွေကို ရင်ဆိုင်တယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ ပညာနဲ့ လှေကို ကမ်းခြေကို ဦးတည်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မုန်တိုင်းဟာ ပိုပြီး ပြင်းထန်လာတယ်။ လှေဟာ ပြင်းထန်တဲ့ လှိုင်းတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရပြီးတော့ ပျက်စီးသွားတယ်။ မင်းသားဟာ ပင်လယ်ထဲကို ကျသွားတယ်။

မင်းသားဟာ ရေကူးရင်းနဲ့ လမ်းမှာတော့ နဂါးတစ်ကောင်နဲ့ တွေ့တယ်။ နဂါးဟာ အလွန်ကြီးမားပြီး အလွန်ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ နဂါးဟာ မင်းသားကို မြင်တော့ သူ့ကို စားဖို့ ကြိုးစားတယ်။

“အို နဂါး၊ ငါ့ကို မစားနဲ့။ ငါဟာ မင်းသားတစ်ပါး။ ငါဟာ မင်းကို ကူညီပေးနိုင်တယ်။”

နဂါးဟာ မင်းသားရဲ့ စကားကို ကြားတော့ အံ့သြသွားတယ်။ “မင်းဟာ ငါ့ကို ဘယ်လို ကူညီပေးနိုင်မှာလဲ။”

“ငါဟာ မင်းကို ရွှေတွေနဲ့ ကျောက်မျက်ရတနာတွေ ပေးနိုင်တယ်။ ငါဟာ မင်းကို ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်နိုင်တယ်။”

နဂါးဟာ မင်းသားရဲ့ စကားကို ကြားတော့ စိတ်ဝင်စားလာတယ်။ သူဟာ မင်းသားကို မစားတော့ဘူး။ သူဟာ မင်းသားကို သူ့ရဲ့ နန်းတော်ကို ခေါ်သွားတယ်။

နန်းတော်ထဲမှာတော့ နဂါးဟာ မင်းသားကို မေးတယ်။ “မင်းဟာ ဘယ်လို ရွှေတွေနဲ့ ကျောက်မျက်ရတနာတွေ ပေးနိုင်မှာလဲ။”

“ငါဟာ ဒီမြို့ရဲ့ မင်းသားတစ်ပါး။ ငါဟာ မင်းကို ဒီမြို့က ရွှေတွေနဲ့ ကျောက်မျက်ရတနာတွေ ပေးနိုင်တယ်။”

နဂါးဟာ မင်းသားရဲ့ စကားကို ကြားတော့ ပျော်ရွှင်သွားတယ်။ သူဟာ မင်းသားကို မင်းသားရဲ့ မြို့ကို သွားဖို့ ခွင့်ပြုတယ်။

မင်းသားဟာ မြို့ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သူဟာ အလွန်ဝမ်းမြောက်တယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ မိဘတွေကို ပြန်တွေ့ရတယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ အပေါင်းအဖော်တွေနဲ့ ပြန်တွေ့ရ။

မင်းသားဟာ နဂါးကို သူ့ရဲ့ ကတိအတိုင်း ရွှေတွေနဲ့ ကျောက်မျက်ရတနာတွေ ပေးတယ်။ နဂါးဟာ ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ သူ့ရဲ့ နန်းတော်ကို ပြန်သွား။

အာလမ္ဗ မင်းသားဟာ နောင်တရတယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ အမှားကို နားလည်တယ်။ သူဟာ မုန်တိုင်းကို မကြောက်သင့်ဘူး။ သူဟာ သူ့ရဲ့ အပေါင်းအဖော်တွေကို အားမလျှော့သင့်ဘူး။ သူဟာ သူ့ရဲ့ သတ္တိနဲ့ ပညာကို အသုံးပြုသင့်တယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ မင်းသားဟာ နဂါးနဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်သွားတယ်။ သူဟာ နဂါးကို အမြဲတမ်း ကူညီပေးတယ်။ သူဟာ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်။