
ရှေးခေတ်အခါက ပန်းဝါရောင်တောက်တောက်နဲ့ လှပတဲ့ မြို့တစ်မြို့မှာ ဘုရင်တစ်ပါး အုပ်ချုပ်နေတယ်။ ဘုရင်ဟာ တရားမျှတပြီး ပြည်သူပြည်သားတွေက သူ့ကို ချစ်ခင်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘုရင်မှာ ထူးခြားတဲ့ အလေ့အကျင့်တစ်ခု ရှိတယ်။ သူဟာ အလွန်ကြောက်ရွံ့တတ်တယ်။ အထူးသဖြင့် သူဟာ ခွေးအူသံကို ကြားရင် အလွန်ကြောက်တယ်။ ဒီအကျင့်ဆိုးဟာ သူငယ်စဉ်ကတည်းက ပေါက်ဖွားလာတာ။ တစ်နေ့သောအခါ ဘုရင်ဟာ ခွေးအူသံကို ကြားရပြီးတော့ အလွန်တုန်လှုပ်သွားတယ်။ သူဟာ အိပ်ရာပေါ်ကနေ ခုန်ထွက်ပြီးတော့ နန်းတော်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတယ်။
နန်းတော်ဝန်ထမ်းတွေဟာ ဘုရင်ရဲ့ အပြုအမူကို မကျေနပ်ကြဘူး။ သူတို့ဟာ ဘုရင်ကို မေးတယ်၊ “အရှင်မင်းကြီး၊ ဘာကြောင့် အခုလို တုန်လှုပ်နေတာလဲ။”
ဘုရင်က ပြန်ဖြေတယ်၊ “ငါဟာ ခွေးအူသံကို ကြားရတယ်။ ငါကြောက်တယ်။”
ဝန်ထမ်းတွေဟာ ဘုရင်ရဲ့ အကြောင်းကို နားလည်ပေမယ့် သူတို့ဟာ သူ့ကို အရှက်ကွဲအောင် မလုပ်ချင်ဘူး။ သူတို့ဟာ ဘုရင်ကို အကြံပေးတယ်၊ “အရှင်မင်းကြီး၊ ခွေးအူသံဟာ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ သာမန်အသံတစ်ခုပါ။ အရှင်မင်းကြီးဟာ ခွေးအူသံကို မကြောက်သင့်ပါဘူး။”
ဒါပေမဲ့ ဘုရင်ဟာ သူ့ရဲ့ ကြောက်စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး။ သူဟာ ပိုပြီး ကြောက်လာတယ်။ သူဟာ အပြင်ကို မထွက်ရဲတော့ဘူး။ သူဟာ နန်းတော်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတယ်။
ဒီအချိန်မှာ ဘုရားအလောင်းတော်ဟာ ကုက္ကုရ ရသေ့ အဖြစ် အသက်ရှင်နေတယ်။ သူဟာ တောနက်ကြီးတစ်ခုထဲမှာ တရားထိုင်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ တရားဟာ အလွန်မြင့်မားတယ်။ သူဟာ ဘာအသံကိုမှ မကြောက်ဘူး။
ဘုရင်ဟာ ကုက္ကုရ ရသေ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ကြားရတယ်။ သူဟာ ရသေ့ဆီကို သွားပြီးတော့ အကူအညီတောင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်တယ်။ သူဟာ ဝန်ထမ်းတွေနဲ့အတူ တောအုပ်ထဲကို သွားတယ်။
ရသေ့ရဲ့ ကျောင်းကို ရောက်တဲ့အခါ ဘုရင်ဟာ ရသေ့ကို ရှိခိုးတယ်။ “အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်တော်မျိုးဟာ အလွန်ကြောက်ရွံ့တတ်တဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးပါ။ ကျွန်တော်မျိုးဟာ ခွေးအူသံကို ကြားရင် အလွန်ကြောက်ရွံ့ပါတယ်။ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားကို နာကြားပြီးတော့ ကျွန်တော်မျိုးဟာ ကြောက်စိတ်ကို လွှတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
ကုက္ကုရ ရသေ့က ပြုံးတယ်။ “မင်းရဲ့ ကြောက်စိတ်ဟာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ဘူး။ မင်းဟာ ခွေးအူသံကို ကြောက်ရတာဟာ မင်းရဲ့ စိတ်ဟာ မငြိမ်သက်လို့ပဲ။ မင်းဟာ သတိပဋ္ဌာန်ကို ပွားများရမယ်။ မင်းဟာ အသံကို နားထောင်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ အသံကို မတရား မကပ်တွယ်ရဘူး။”
ရသေ့ဟာ ဘုရင်ကို ခွေးအူသံရဲ့ အကြောင်းကို ရှင်းပြတယ်။ “ခွေးအူသံဟာ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ လေရဲ့ အသံပဲ။ လေဟာ အရာဝတ္ထုတွေနဲ့ ထိခိုက်တဲ့အခါ အသံထွက်တယ်။ ဒီအသံဟာ ငါတို့ကို ဘာမှ မထိခိုက်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ စိတ်ဟာ အသံကို ကြောက်ရွံ့အောင် လုပ်တယ်။”
ဘုရင်ဟာ ရသေ့ရဲ့ စကားကို နားထောင်ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ စိတ်ဟာ ပိုပြီး တည်ငြိမ်လာတယ်။ သူဟာ ရသေ့ကို ကျေးဇူးတင်ပြီးတော့ နန်းတော်ကို ပြန်သွားတယ်။
နောက်တစ်နေ့မှာတော့ ဘုရင်ဟာ ခွေးအူသံကို ကြားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ သူဟာ မကြောက်တော့ဘူး။ သူဟာ ရသေ့ရဲ့ စကားကို သတိရတယ်။ သူဟာ အသံကို နားထောင်ပြီးတော့ အသံဟာ ဘာမှ မဟုတ်ဘူးလို့ နားလည်တယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ ကြောက်စိတ်ကို လွှတ်နိုင်တယ်။
ဘုရင်ဟာ ပိုပြီး သတ္တိရှိလာတယ်။ သူဟာ ပြည်သူပြည်သားတွေနဲ့ ပိုပြီး ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်တယ်။ သူဟာ ကုက္ကုရ ရသေ့ကို အမြဲတမ်း ဂုဏ်ပြုတယ်။
— In-Article Ad —
ကြောက်စိတ်ကို အကြောင်းရင်းကို နားလည်ပြီး သတိပဋ္ဌာန်ဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်သည်။
ပါရမီ: ပညာ (ဉာဏ်ပညာ)
— Ad Space (728x90) —
172Dukanipātaအလွန်ရှေးနှစ်ပေါင်းများစွာက မဂဓတိုင်းပြည်၌ ဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်ထွန်းကားလျက် မင်းတရားကြီး ပိମ୍ဗိသာရ၏ ...
💡 သစ္စာရှိခြင်းနှင့် သတ္တိရှိခြင်းသည် အမြဲတမ်း ချီးမြှင့်ခြင်းကို ခံရသည်။
8Ekanipātaကြက်တူန်းငှက်အဂတိဇာတ်ရှေးရှေးတုန်းက မြတ်ဗုဒ္ဓသည် ရာဇဂြိုဟ်ပြည် သရက်ဥယျာဉ်၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ မင...
💡 အဂတိလိုက်စားခြင်းသည် အလွန်တရာ ဆိုးရွားသော အကျင့်ဖြစ်ပြီး အရှက်တကွဲ အကျိုးအရှုံးနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်။
204Dukanipātaမဟာ ရက္ခိတ (The Great Protector) ကမ္ဘာဦးခေတ်၊ သာသနာတော်ထွန်းကားချိန် မဟုတ်သေး။ သို့သော်လည်း သီလ၊ သမ...
💡 မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ ပညာ၊ သီလတို့သည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်ကုန်၏။ မည်သည့် အကုသိုလ်ကံကို မဆို ကောင်းမှုကုသိုလ်တို့ဖြင့် ပြောင်းလဲစေနိုင်၏။ အကြမ်းဖက်မှု၊ ရက်စက်မှုတို့ကို မေတ္တာ ကရုဏာဖြင့် ငြိမ်းအေးစေနိုင်၏။
48Ekanipātaကုမ္မဒါဝက ဇာတ်တော် ဘဒ္ဒကမ္ဘာကြီး၏ အစ မဟာသမုဒ္ဒရာကြီး၏ အလယ်တွင် အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော ကျောက်တုံး...
💡 ဆင်းရဲမွဲတေမှုသည် လူကို အမှားပြုစေတတ်၏။ သို့သော်၊ အမှားကို ပြုမိပါက နောင်တရ၍ ကောင်းမွန်သော အကျင့်ကို ကျင့်သုံးပါက ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ရရှိနိုင်၏။
238Dukanipātaသမုဒ္ဒပါလဇာတ်တော်ရှေးနှစ်ပေါင်းများစွာက ရာဇဂြိုဟ်ပြည်တွင် သမုဒ္ဒပါလ အမည်ရှိသော ချမ်းသာကြွယ်ဝသည့် ကုန...
💡 အရေးကြုံလာသောအခါ အသိဉာဏ်နှင့် ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းခြင်းသည် အခက်အခဲများကို ကျော်လွှားရန် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်ပါသည်။
173Dukanipātaအလွန်ရှည်လျားလှသော ရှေးခေတ်ကာလက ဟိမဝန္တာတောကြီးအတွင်း၌ လှပသောပန်းမျိုးစုံတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သစ...
💡 အခြားသူများ၏ အကျိုးအတွက် မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ပေးဆပ်ခြင်းသည် အမြင့်ဆုံးသော ကရုဏာတရား ဖြစ်သည်။
— Multiplex Ad —