မေခလ (Meekhala Jataka)

မေခလ ဇာတ်တော်

ရှေးရှေးတုန်းက ရေနဲ့ ကမ်းနဲ့ နီးကပ်နေတဲ့ ပြည်ကြီးတပြည်မှာ မေခလ မင်းသားဆိုတာ ရှိခဲ့တယ်။ သူ့မှာ ရွှေငါးအလှူရှင်ကြီး နှစ်ကောင် ရှိတယ်။ တစ်ကောင်က ရွှေရောင် တောက်တောက်နဲ့ အရမ်းလှတယ်။ နောက်တစ်ကောင်ကတော့ ငွေရောင် လင်းလက်နေတယ်။ ဒီငါးနှစ်ကောင်ကို မင်းသားက အရမ်းချစ်ပြီး ဂရုတစိုက် ထားတယ်။ သူတို့ဟာ မင်းသားရဲ့ နန်းတော်အနီးက ရေကန်ကြီးထဲမှာ နေကြတယ်။

တစ်နေ့တော့ မင်းသားဟာ ရေကန်ဘေးမှာ လျှောက်သွားရင်း ငွေရောင်ငါးကြီးကို တွေ့တယ်။ ငွေရောင်ငါးကြီးက မင်းသားကို မြင်တော့ ရေပေါ်ကို တက်လာပြီး အံ့သြဖွယ် စကားတခွန်းကို ပြောတယ်။ "အရှင်မင်းသား၊ အကျွန်ုပ်ကို ဘယ်သူမှ မသိအောင် နန်းတော်အပြင်ကို ခေါ်ထုတ်သွားပါ။ ဒီမှာနေရတာ ကြောက်လှပါတယ်" လို့ ပြောတယ်။

မင်းသားလည်း အရမ်းအံ့သြသွားတယ်။ ငါးတစ်ကောင်က စကားပြောနိုင်တယ်ဆိုတာကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြားဖူးဘူး။ ဒါနဲ့ မင်းသားက "အမောင်ငါး၊ ဘာကြောင့် ကြောက်နေရတာလဲ။ ဘယ်သူက အမောင်ကို နှိပ်စက်မှာမို့လဲ" လို့ မေးတယ်။

ငွေရောင်ငါးက ပြန်ပြောတယ်။ "အရှင်မင်းသား၊ အကျွန်ုပ်ရဲ့ အစ်ကို ရွှေရောင်ငါးကြီးက အကျွန်ုပ်ကို မုန်းတီးနေပါတယ်။ အကျွန်ုပ်ထက် ပိုလှတယ်လို့ ထင်နေပါတယ်။ အကျွန်ုပ်ကို သတ်ပစ်ဖို့ ကြံစည်နေပါတယ်။ ဒါကြောင့် အကျွန်ုပ် ဒီမှာ မနေရဲတော့ပါ" လို့ ပြောတယ်။

မင်းသားဟာ ငွေရောင်ငါးရဲ့ စကားကို ကြားတော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတယ်။ ဒါနဲ့ မင်းသားက "အမောင်ငါး၊ မစိုးရိမ်နဲ့။ ငါ အမောင်ကို ကယ်တင်မယ်။ ဘယ်ကို သွားချင်လဲ" လို့ မေးတယ်။

ငွေရောင်ငါးက "အရှင်မင်းသား၊ တောအုပ်ကြီးထဲက သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်က အသိုက်ကြီးထဲကို သွားချင်ပါတယ်" လို့ ပြောတယ်။

မင်းသားလည်း ငွေရောင်ငါးကို အနီးနားက ပုံးတစ်ပုံးထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ ပုံးကို ရေနဲ့ ဖြည့်ပြီး ငွေရောင်ငါးကို ထည့်ကာ မင်းသားကိုယ်တိုင် လမ်းလျှောက်ရင်း တောအုပ်ကြီးကို ဦးတည်ခဲ့တယ်။

အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးတဲ့ အခါမှာတော့ မင်းသားဟာ အဲဒီသစ်ပင်ကြီးကို တွေ့တယ်။ သစ်ပင်ကြီးဟာ အရမ်းမြင့်ပြီး သန်မာတယ်။ မင်းသားလည်း ပုံးကို သစ်ပင်အောက်မှာ ချထားပြီး ငွေရောင်ငါးကို တောင်းပန်တယ်။ "အမောင်ငါး၊ ဒီမှာပဲ နေတော့။ ငါ အမောင်ကို မမေ့ဘူး" လို့ ပြောတယ်။

မင်းသားဟာ နန်းတော်ကို ပြန်သွားတယ်။ ရွှေရောင်ငါးကြီးက မင်းသားကို မတွေ့လို့ စိတ်ပူနေတယ်။ "အရှင်မင်းသား၊ ဘယ်ကို သွားနေတာလဲ။ အကျွန်ုပ်ကို ထားခဲ့ပြီး ဘယ်ကို သွားတာလဲ" လို့ မေးတယ်။

မင်းသားက "အမောင်ငါး၊ ငါ မင်းရဲ့ အစ်ကို ငွေရောင်ငါးကို တောအုပ်ထဲက သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်မှာ ထားခဲ့တယ်။ သူက ကြောက်နေလို့" လို့ ပြောတယ်။

ရွှေရောင်ငါးကြီးက မင်းသားရဲ့ စကားကို ကြားတော့ အရမ်းဒေါသထွက်သွားတယ်။ "အရှင်မင်းသား၊ အကျွန်ုပ်ကို ထားခဲ့ပြီး အဲဒီ ငွေရောင်ငါးကို သွားကယ်တာလား။ အကျွန်ုပ်ကို သတ်ပစ်ဖို့ အကြံအစည် ရှိနေတာကို မသိဘူးလား။ အကျွန်ုပ်ကို စော်ကားတာပဲ" လို့ အော်ဟစ်တယ်။

မင်းသားဟာ ရွှေရောင်ငါးကြီးရဲ့ ဒေါသကို မြင်တော့ ကြောက်သွားတယ်။ ဒါနဲ့ မင်းသားက "အမောင်ငါး၊ မင်းကို မစော်ကားပါဘူး။ မင်းရဲ့ အစ်ကို ငွေရောင်ငါးက မင်းကို မုန်းတယ်လို့ ပြောလို့ ငါ ကယ်တင်ခဲ့တာပါ" လို့ ပြန်ပြောတယ်။

ရွှေရောင်ငါးကြီးက မင်းသားရဲ့ စကားကို မယုံဘူး။ "အရှင်မင်းသား၊ အကျွန်ုပ်ကို မယုံရင် ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်လိုက်ပါ။ အကျွန်ုပ် အမောင်ကို သတ်ပစ်မယ်" လို့ ပြောတယ်။

မင်းသားဟာ ရွှေရောင်ငါးကြီးရဲ့ အကြောက်တရားကို မြင်တယ်။ ဒါနဲ့ မင်းသားဟာ ရွှေရောင်ငါးကြီးကို ပုံးတစ်ပုံးထဲ ထည့်ပြီး သစ်ပင်ကြီးဆီကို သွားတယ်။

သစ်ပင်ကြီးကို ရောက်တဲ့ အခါမှာတော့ ရွှေရောင်ငါးကြီးဟာ ငွေရောင်ငါးကြီးကို မြင်တယ်။ ရွှေရောင်ငါးကြီးက ငွေရောင်ငါးကြီးကို ကြည့်ပြီး ရယ်တယ်။ "အမောင်၊ မင်းက ငါ့ကို ကြောက်လို့ တောထဲကို ပြေးလာတာလား။ အခုတော့ ငါ့လက်ထဲ ရောက်ပြီ။ ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်" လို့ ပြောတယ်။

ငွေရောင်ငါးကြီးက ပြန်ပြောတယ်။ "အစ်ကို၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မသတ်ပါနဲ့။ ကျွန်ုပ် အမှားလုပ်မိရင် ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကျွန်ုပ် အစ်ကို့ကို မုန်းတီးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး" လို့ တောင်းပန်တယ်။

ရွှေရောင်ငါးကြီးဟာ ငွေရောင်ငါးကြီးရဲ့ တောင်းပန်မှုကို မလက်ခံဘူး။ မင်းသားဟာ ဒီအဖြစ်အပျက်ကို မြင်တော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်တယ်။ ဒါနဲ့ မင်းသားက ရွှေရောင်ငါးကြီးကို တားတယ်။ "အမောင်ငါး၊ မင်းရဲ့ အစ်ကို ငွေရောင်ငါးက မင်းကို မုန်းတီးနေတယ်လို့ ငါ့ကို ပြောတယ်။ ဒါပေမယ့် အခု မင်းကို သတ်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ အစ်ကို မဟုတ်ဘူးလား။ အမှန်တရားက ဘာလဲ" လို့ မေးတယ်။

ရွှေရောင်ငါးကြီးဟာ မင်းသားရဲ့ စကားကို ကြားတော့ အတော်လေး စဉ်းစားတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ရွှေရောင်ငါးကြီးဟာ ဝန်ခံတယ်။ "အရှင်မင်းသား၊ အကျွန်ုပ် မှားပါတယ်။ အကျွန်ုပ် ငွေရောင်ငါးကို မုန်းတီးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သို့သော်လည်း အကျွန်ုပ်က ပိုလှတယ်လို့ ထင်နေပါတယ်။ အကျွန်ုပ်ကို ချစ်ခင်သူတွေက အကျွန်ုပ်ကို ပိုပြီး ချစ်ခင်စေချင်တယ်။ ဒီလို အတွေးအခေါ်ကြောင့် အကျွန်ုပ် ငွေရောင်ငါးကို မနာလို ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ အကျွန်ုပ် နားလည်သွားပါပြီ။ မေတ္တာတရားနဲ့ မနာလိုစိတ်ဟာ ကပ်လျက် မနေနိုင်ဘူးဆိုတာကို" လို့ ပြောတယ်။

မင်းသားဟာ ရွှေရောင်ငါးကြီးရဲ့ စကားကို ကြားတော့ အတော်လေး ကျေနပ်သွားတယ်။ မင်းသားက ရွှေရောင်ငါးကြီးနဲ့ ငွေရောင်ငါးကြီးကို နန်းတော်ကို ခေါ်လာခဲ့တယ်။ နှစ်ကောင်လုံးကို ဂရုတစိုက် ပြုစုပေးတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ရွှေရောင်ငါးကြီးနဲ့ ငွေရောင်ငါးကြီးဟာ သူတို့ရဲ့ မနာလိုစိတ်တွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး အေးအေးချမ်းချမ်း အတူတကွ နေထိုင်ခဲ့ကြတယ်။

မေခလမင်းသားဟာ ဒီဖြစ်ရပ်ကနေ သင်ခန်းစာယူတယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ ပြည်သူတွေကို မေတ္တာတရားနဲ့ အုပ်ချုပ်တယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မခွဲခြားဘူး။ အားလုံးကို တန်းတူညီတူ ဆက်ဆံတယ်။ ဒီလိုနဲ့ မင်းသားဟာ သာသနာနဲ့အညီ အုပ်ချုပ်တဲ့ မင်းကောင်းမင်းမြတ်တစ်ပါး ဖြစ်လာတယ်။