နွားမင်း၏ စေတနာ

နွားမင်း၏ စေတနာ

ရှေးသရော ကာလ ဝေးလံလှသည့် ကာလ၌ ဗာရဏသီ ပြည်တော်ကြီးတွင် အလွန်မင်းမြတ်သော မင်းတစ်ပါး စိုးစံတော်မူလျက် ရှိလေသည်။ မင်းကြီးသည် တရားသဖြင့် အုပ်ချုပ်တော်မူ၍ ပြည်သူပြည်သားတို့သည် ချမ်းသာကြွယ်ဝ၊ ငြိမ်းချမ်းသာယာစွာ နေထိုင်ကြလေသည်။ ထိုမင်းကြီး၏ မိဖုရားခေါင်ကြီးကား မဟာ ဒေဝီ မင်းသမီး ဖြစ်၏။ မင်းကြီးနှင့် မိဖုရားကြီးတို့ကား သားသမီး မထွန်းကား။ သို့ဖြစ်၍ မင်းကြီးသည် စိတ်တော် ညှိုးငယ်လျက် ရှိတော်မူသည်။

တစ်နေ့သောအခါ မင်းကြီးသည် နန်းတော် အနောက်ဘက်ရှိ သစ်ပင် ပန်းမာလ် စုံလင်သော ပျော်မွေ့ဖွယ်ရာ ဥယျာဉ်တော်သို့ ကြွတော်မူသည်။ ဥယျာဉ်တော်အတွင်း၌ အလွန်လှပသော စမ်းရေတွင်းကြီးတစ်ခု ရှိလေသည်။ မင်းကြီးသည် စမ်းရေတွင်းကြီး၏ အနီး၌ စံတော်မူ၍ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားတော်မူသည်။ ထိုအခိုက် မင်းကြီးသည် စမ်းရေတွင်းကြီးအတွင်းမှ တောက်ပသော အလင်းရောင်ကို မြင်တော်မူသည်။ အလင်းရောင်သည် တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး လျှင် သားငယ်တစ်ဦး၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ဆောင်လေသည်။

“အဘယ်သူနည်း။ ငါ့အား မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ပေါ်လာသနည်း” ဟု မင်းကြီးက မေးတော်မူသည်။

“အရှင်မင်းကြီး ခန္တီပါရမီနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော ပရိဝါရ နွားမင်း ဖြစ်ပါသည်” ဟု သားငယ်က လျှောက်၏။

“နွားမင်းသည် ငါ၏ သားတော် ဖြစ်ရမည်လော” ဟု မင်းကြီးက အံ့ဩစွာ မေးတော်မူသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၏ သားတော် ဖြစ်ပါသည်” ဟု နွားမင်းက လျှောက်၏။ “အရှင်မင်းကြီး မမွေးဖွားနိုင်သော သားတော်ကို အကျွန်ုပ်သည် အဖ mengandung ကိုယ်ဝန်ဆောင်တော်မူရမည်။ အရှင်မင်းကြီး တောင်းတော်မူခဲ့သော စေတနာကို အကျွန်ုပ်သည် ဖြည့်ဆည်းပေးပါမည်။”

မင်းကြီးသည် နွားမင်း၏ စကားကို ကြားရ၍ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ မင်းကြီးသည် နွားမင်းအား အလွန်ဂရုစိုက်တော်မူသည်။ နွားမင်းသည် မကြာမီ မဟာဒေဝီ မင်းသမီး၏ ဝမ်းကြာတိုက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်၍ သားတော်အဖြစ် တည်နေတော်မူလေသည်။

နွားမင်းသည် မိဖုရားကြီး၏ ဝမ်းကြာတိုက်အတွင်း၌ ကြီးထွားလာလေသည်။ မိဖုရားကြီးသည် နွားမင်းကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်တော်မူစဉ် အလွန်အံ့ဖွယ်ရာ အဖြစ်အပျက်များကို ကြုံတွေ့ရလေသည်။ မိဖုရားကြီးသည် အစာကို များစွာ စားသောက်တော်မူသော်လည်း ဗိုက်မတင်း။ အလွန်ပင် အားအင် ပြည့်စုံတော်မူလေသည်။ နွားမင်းသည် မိဖုရားကြီး၏ ကိုယ်ဝန်ကို အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်တော်မူသည်။ နွားမင်းသည် မိဖုရားကြီး၏ စိတ်အလိုကို အမြဲ သိရှိတော်မူသည်။ မိဖုရားကြီးသည် နွားမင်းကို သတိရတိုင်း နွားမင်းသည် အိပ်မက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာ၍ မိဖုရားကြီးအား စိတ်သက်သာအောင် ပြုစုတော်မူသည်။

“အို မိဖုရားကြီး အဘယ်ကြောင့် စိတ်တော် ညှိုးငယ်တော်မူသနည်း” ဟု နွားမင်းက အိပ်မက်ထဲမှ လျှောက်၏။

“အို သားတော် နွားမင်း။ အသင်သည် အကျွန်ုပ်၏ ဝမ်းကြာတိုက်၌ ရှိတော်မူသည်မှာ ကြာမြင့်တော်မူပြီ။ အကျွန်ုပ်သည် အသင်ကို မတွေ့ရ၍ စိတ်တော် ညှိုးငယ်ပါသည်” ဟု မိဖုရားကြီးက လျှောက်၏။

“မိဖုရားကြီး စိုးရိမ်တော် မပြုပါနှင့်။ အကျွန်ုပ်သည် မကြာမီ အရှင်မင်းကြီးနှင့် အရှင်မင်းသမီး၏ သားတော်အဖြစ် ပေါ်ထွက်တော်မူပါမည်။ အရှင်မင်းကြီးနှင့် အရှင်မင်းသမီးတို့သည် အကျွန်ုပ်ကို အလွန် ချစ်ခင်ကြမည်။”

“အသင်သည် အလွန် ကောင်းသော သားတော် ဖြစ်မည်မှာ သေချာပါသည်” ဟု မိဖုရားကြီးက အိပ်မက်ထဲမှပင် အားရဝမ်းသာစွာ ပြောကြားလေသည်။

မကြာမီ မဟာဒေဝီ မင်းသမီးသည် သားတော်တစ်ပါးကို ဖွားမြင်တော်မူသည်။ ထိုသားတော်ကား အလွန် လှပ၍ အားအင် ပြည့်စုံသည်။ မင်းကြီးနှင့် မိဖုရားကြီးတို့သည် သားတော်ကို မြင်ရ၍ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူကြသည်။ သားတော်၏ နာမည်ကို “ပရိဝါရ” ဟု မှည့်ခေါ်ကြလေသည်။

ပရိဝါရ မင်းသားကား ငယ်စဉ်ကပင် အလွန် အသိဉာဏ် ထက်မြက်တော်မူသည်။ အခြားကလေးများကစားသည့် အခါ၌ ပရိဝါရ မင်းသားကား ကျမ်းဂန်များ လေ့လာခြင်း၊ ဥပဒေများ သင်ယူခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်တော်မူသည်။ မင်းကြီးသည် သားတော်၏ အသိဉာဏ် ထက်မြက်ပုံကို မြင်ရ၍ အလွန် ဂုဏ်ယူတော်မူသည်။

“အသင်သည် အလွန် တော်သော သားတော် ဖြစ်ပေစွ” ဟု မင်းကြီးက ပရိဝါရ မင်းသားအား ချီးကျူးတော်မူသည်။

“အရှင်မင်းကြီး အကျွန်ုပ်သည် အရှင်မင်းကြီး၏ ကျေးဇူးကို အဘယ်သို့ တုံ့ပြန်ရပါမည်နည်း” ဟု ပရိဝါရ မင်းသားက လျှောက်၏။

“အသင်သည် အကျွန်ုပ်၏ သားတော် ဖြစ်ရုံသာမက၊ အသင်သည် အကျွန်ုပ်၏ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးသော သားတော် ဖြစ်ပေစွ။ အကျွန်ုပ်သည် အသင်ကို အလွန် ချစ်ခင်ပါသည်” ဟု မင်းကြီးက မိန့်တော်မူသည်။

ပရိဝါရ မင်းသားကား အရွယ်ရောက်လာသောအခါ ခန္တီပါရမီနှင့် ပြည့်စုံသော နွားမင်း၏ အနှစ်သာရကို အထင်အရှား မြင်တွေ့ရလေသည်။ မင်းသားသည် မိမိ၏ မွေးဖွားပုံကို သိရှိတော်မူသည်။ မင်းသားသည် မိမိ၏ မိခင်ဖြစ်သူ နွားမင်းအား အလွန် လေးစားကြည်ညိုတော်မူသည်။

တစ်နေ့သောအခါ ဗာရဏသီ ပြည်သို့ အလွန် ဆိုးရွားသော သဘာဝ ဘေးအန္တရာယ်ကြီး ကျရောက်လာသည်။ မြစ်များ ရေလျှံ၊ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်း၊ လယ်ကွင်းများ ပျက်စီး၊ ပြည်သူပြည်သားတို့မှာ အစာငတ်ခံ၊ အိုးအိမ် ပျက်စီးကာ ဒုက္ခရောက်ကြရသည်။ မင်းကြီးသည် ပြည်သူပြည်သားတို့၏ ဒုက္ခကို မြင်ရ၍ အလွန် စိတ်မကောင်းတော်မူသည်။

“အို နတ်မင်းကြီးတို့ ကျွန်ုပ်၏ ပြည်သူပြည်သားတို့အား အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ဒုက္ခပေးပါသနည်း” ဟု မင်းကြီးက အော်ဟစ်တော်မူသည်။

ထိုအခါ နတ်မင်းကြီးတို့သည် မင်းကြီး၏ အသံကို ကြားရ၍ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

“အရှင်မင်းကြီး အသင်သည် နွားမင်း၏ စေတနာကို မမေ့လျော့သင့်။ နွားမင်းကား အသင်၏ သားတော် မွေးဖွားနိုင်ရန် မိမိ၏ ခန္တီပါရမီကို အရင်းပြု၍ အသင်အား သားတော်အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့လေသည်။ အသင်သည် နွားမင်းအား အလွန် ကြည်ညိုပါမူ နတ်မင်းကြီးတို့သည် အသင်၏ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးပါမည်” ဟု နတ်မင်းကြီးတို့က မိန့်တော်မူသည်။

“အို နတ်မင်းကြီးတို့ ကျွန်ုပ်သည် နွားမင်းအား အလွန် ကြည်ညိုပါ၏။ ကျွန်ုပ်၏ ပြည်သူပြည်သားတို့အား ကယ်တင်တော်မူပါ” ဟု မင်းကြီးက တောင်းပန်တော်မူသည်။

“အသင်သည် နွားမင်း၏ စေတနာကို အလေးအမြတ် ထားပါမူ၊ သစ်ပင် ပန်းမာလ် စုံလင်သော ဥယျာဉ်တော်ရှိ စမ်းရေတွင်းကြီးသို့ သွား၍ နွားမင်းအား ပူဇော်ပါ” ဟု နတ်မင်းကြီးတို့က မိန့်တော်မူသည်။

မင်းကြီးသည် နတ်မင်းကြီးတို့၏ စကားကို ကြားရ၍ နန်းတော် အနောက်ဘက်ရှိ ဥယျာဉ်တော်သို့ ကြွတော်မူသည်။ ဥယျာဉ်တော်အတွင်း၌ စမ်းရေတွင်းကြီးအနီးသို့ ရောက်သောအခါ မင်းကြီးသည် နွားမင်း၏ ပုံသဏ္ဍန်ကို မြင်တော်မူသည်။ နွားမင်းသည် အလွန် တောက်ပသော အလင်းရောင်နှင့် ပြည့်စုံလျက် ရှိသည်။

“အို နွားမင်း။ အကျွန်ုပ်၏ ပြည်သူပြည်သားတို့မှာ အလွန် ဒုက္ခရောက်လျက် ရှိပါ၏။ အကျွန်ုပ်သည် အသင်၏ စေတနာကို အမြဲ အမှတ်ရလျက် ရှိပါ၏။ အကျွန်ုပ်အား ကယ်တင်တော်မူပါ” ဟု မင်းကြီးက တောင်းပန်တော်မူသည်။

နွားမင်းသည် မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားရ၍ သနားတော်မူသည်။ နွားမင်းသည် မိမိ၏ ခန္တီပါရမီကို အရင်းပြု၍ အလွန် ကောင်းမွန်သော တရားဓမ္မ ဖြင့် မင်းကြီးအား မိန့်ကြားတော်မူသည်။

“အရှင်မင်းကြီး အသင်သည် စေတနာနှင့် ပြည့်စုံပါမူ အသင်၏ ပြည်သူပြည်သားတို့အား ကယ်တင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ စေတနာကား အလွန် အရေးကြီးသော ပါရမီ ဖြစ်သည်။ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာ တို့ကို အမြဲ လက်ကိုင်ထား၍ ပြည်သူပြည်သားတို့အား ချစ်ခင်ကြင်နာပါ” ဟု နွားမင်းက မိန့်တော်မူသည်။

“အကျွန်ုပ်သည် နွားမင်း၏ စကားကို အမြဲ နာခံပါမည်။ အကျွန်ုပ်သည် စေတနာနှင့် ပြည့်စုံသော မင်းတစ်ပါး ဖြစ်လာမည်” ဟု မင်းကြီးက ကတိပြုတော်မူသည်။

နွားမင်းသည် မင်းကြီး၏ ကတိကို ကြားရ၍ မင်းကြီးအား ကောင်းချီးပေးတော်မူသည်။ ထို့နောက် နွားမင်းသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

မင်းကြီးသည် နွားမင်း၏ ကောင်းချီးကို ခံယူ၍ ပြည်သူပြည်သားတို့အား အလွန် ကြင်နာတော်မူသည်။ မင်းကြီးသည် စေတနာ၊ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ တို့ဖြင့် ပြည်သူပြည်သားတို့အား အုပ်ချုပ်တော်မူသည်။ မကြာမီ သဘာဝ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးသည် ငြိမ်းအေးသွားလေသည်။ မြစ်များ ရေကျဆင်း၊ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခြင်း ရပ်တန့်သွားကာ လယ်ကွင်းများ ပြန်လည် စိမ်းလန်းစိုပြေလာကြသည်။ ပြည်သူပြည်သားတို့သည် အစာငတ်ခံခြင်းမှ ကင်းလွတ်၍ ချမ်းသာကြွယ်ဝစွာ နေထိုင်နိုင်ကြလေသည်။

ဗာရဏသီ ပြည်သူပြည်သားတို့သည် မင်းကြီး၏ ကျေးဇူးကို အလွန် ကျေးဇူးတင်ကြသည်။ မင်းကြီးကား နွားမင်း၏ စေတနာကို အမြဲ အမှတ်ရ၍ တရားသဖြင့် အုပ်ချုပ်တော်မူသည်။ ပရိဝါရ မင်းသားကား ဖခင်၏ ကျေးဇူးကို အမြဲ သတိရ၍ အသိဉာဏ် ထက်မြက်သော မင်းတစ်ပါး အဖြစ် ကြီးပြင်းလာလေသည်။

နွားမင်း၏ စေတနာသည် မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာ တို့နှင့် ပြည့်စုံသော စေတနာ ဖြစ်သည်။

ဘယ်သူမဆို မိမိ၏ စေတနာနှင့် ပါရမီကို အရင်းပြု၍ အခြားသူများအား ကူညီပေးနိုင်ပါသည်။

ဘဝ၏ အခက်အခဲများတွင် ခန္တီပါရမီ နှင့် စေတနာကို အမြဲ လက်ကိုင်ထားသင့်သည်။

ဘုရားရှင်သည် နွားမင်း၏ ဘဝမှ ခန္တီပါရမီ နှင့် စေတနာကို ဘာရမီအဖြစ် ဘဝပေါင်းများစွာ ကြိုးစားတော်မူခဲ့သည်။

ဘုရားရှင်၏ ခန္တီပါရမီ နှင့် စေတနာကို ဘာရမီအဖြစ် ဘဝပေါင်းများစွာ ကြိုးစားတော်မူခဲ့သည်။