ကုက္ကုရဇာတ်

ကုက္ကုရဇာတ်

ပရိသတ်အပေါင်းတို့ ရှေးရှေးအခါက ဘုရားအလောင်းတော်သည် ကုန်သည်သူဌေးကြီးတစ်ဦးဖြစ်တော်မူခဲ့၏။ ထိုသူဌေးကြီးသည် တိရစ္ဆာန်တို့ကို မညှင်းဆဲ၊ သနားကြင်နာတတ်သော စိတ်ဓာတ်ရှိ၏။ တစ်နေ့သော် ထိုသူဌေးကြီးသည် သူ၏အိမ်တွင် ဆင်၊ မြင်း၊ ကျွဲ၊ နွား စသည်တို့ကို မွေးမြူထားရာ၌၊ ကြက်မကြီးတစ်ကောင်သည် ဥအု၍ သားပေါက်လာလေ၏။ ထိုသားပေါက်လေးများသည် အလွန်ချစ်စဖွယ်ရာ ကောင်းလှ၏။

ထိုကြက်မကြီးသည် သားသမီးတို့ကို အလွန်ချစ်၏။ မနက်မိုးလင်းသည်နှင့် သားသမီးတို့ကိုခေါ်၍ ကျက်စားရန် ထွက်läuft၏။ ထမင်းစားရာ၌လည်း သားသမီးတို့ အရင်စားစေ၏။ မိမိကား နောက်မှ စား၏။ အိပ်ရာဝင်ရာ၌လည်း သားသမီးတို့ အိပ်ရာဝင်ပြီးမှ မိမိအိပ်၏။ ထိုကြက်မကြီးသည် သားသမီးတို့အပေါ်၌ အလွန်ဂရုစိုက်၏။

တစ်နေ့သော် ကြက်မကြီးသည် သားသမီးတို့ကိုခေါ်၍ စားကျက်သို့ လိုက်ပါခဲ့၏။ လမ်းခရီး၌ ကောင်းကင်မှ ဥဒေါင်းတစ်ကောင်သည် ကျင်လည်ရာသို့ ဆင်းလာ၏။ ဥဒေါင်းသည် မြေပြင်၌ ကျက်စားနေသော ကြက်ကလေးတို့ကို မြင်၍ တပ်မက်စိတ်များပြားလာ၏။ ဥဒေါင်းသည် ကြက်ကလေးတို့ကို ဖမ်းစားရန် ကြံစည်၏။

ကြက်မကြီးသည် ဥဒေါင်း၏အကြံကို သိ၍ အလွန်တုန်လှုပ်သွား၏။ သို့သော် မိမိ၏သားသမီးတို့ကို အသက်ပေး၍ပင် ကာကွယ်ရမည်ဟု စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်၏။

“အမေတို့သားသမီးတို့၊ မကြောက်ကြနဲ့။ ဒီမှာပဲနေကြ။ အမေတစ်ယောက်တည်း သွားလိုက်ဦးမယ်။”

ကြက်မကြီးသည် သားသမီးတို့ကို အမိန့်ပေး၍ ဥဒေါင်းထံသို့ ကိုယ်တိုင်သွားလေ၏။ ဥဒေါင်းသည် ကြက်မကြီးကိုမြင်၍ မထီမဲ့မြင်ပြုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်၏။

“အမောင်ဥဒေါင်း၊ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ငါ့သားသမီးတို့ကို ဖမ်းစားရန် ကြံစည်သနည်း။ ငါ၏သားသမီးတို့သည် ငယ်ရွယ်နုနယ်သေး၏။ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် သနားညှာတာမှုမရှိဘဲ ဤသို့ပြုသနည်း။”

ဥဒေါင်းသည် မခန့်မညား ပြောဆို၏။

“အမေကြက်မ၊ ခပ်သိမ်းသော သတ္တဝါတို့သည် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် အစာကို စားကြရ၏။ ငါသည်လည်း အစာကို ရှာဖွေစားသောက်ရ၏။ သင်၏သားသမီးတို့သည် ငါ့အဖို့ အလွန် အရသာရှိသော အစာဖြစ်၏။ ငါသည် အဘယ်ကြောင့် မစားဘဲနေရမည်နည်း။”

ကြက်မကြီးသည် ဥဒေါင်း၏ မာနထောင်လွှားသော စကားကို ကြား၍ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရ၏။ သို့သော် မိမိ၏သားသမီးတို့၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားရမည်။

“အမောင်ဥဒေါင်း၊ သင်သည် အစာကို ရှာဖွေစားသောက်သည်ကို ငါအပြစ်မဆိုပါ။ သို့သော် သင်သည် ငါ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ကြီး၏။ ငါကား ငယ်ရွယ်နုနယ်၏။ အကျွန်ုပ်သည် အသက်ကို စွန့်၍ပင် သင်၏ အစာဖြစ်မည်။ သို့ရာတွင် ငါ့သားသမီးတို့ကား ငယ်ရွယ်နုနယ်လှ၏။ အသက်ရှင်သန်ရန် ခက်ခဲပါလိမ့်မည်။ ကျေးဇူးပြု၍ ငါ့သားသမီးတို့ကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။”

ကြက်မကြီးသည် မိမိ၏အသက်ကို စွန့်လွှတ်၍ ဥဒေါင်းကို တောင်းပန်၏။ ဥဒေါင်းသည် ကြက်မကြီး၏ အနစ်နာခံသော စိတ်ကို မြင်၍ အံ့သြသွား၏။

“အမေကြက်မ၊ သင်ကား အလွန် အနစ်နာခံတတ်သော သတ္တဝါဖြစ်၏။ သင်၏ သားသမီးတို့အပေါ်၌ သင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် အလွန်ကြီးမားလှ၏။ ငါသည် သင်၏ စကားကို ကြားနာရ၍ မာနထောင်လွှားသော စိတ်သည် လျော့ပါးသွား၏။ ငါသည် ယခုအခါ သင်၏သားသမီးတို့ကို အဘယ်နည်းနှင့်မျှ မစားတော့ပါ။ သို့ရာတွင် ငါသည် သင်တို့နှင့် မိတ်ဆွေအဖြစ်ကို လိုလား၏။”

ဥဒေါင်းသည် စိတ်ပြောင်းလဲသွား၏။ ကြက်မကြီးအား မိတ်ဆွေအဖြစ်ကို ကမ်းလှမ်း၏။ ကြက်မကြီးသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် လက်ခံလိုက်၏။

ထိုနေ့မှစ၍ ကြက်မကြီးနှင့် ဥဒေါင်းသည် အလွန်ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေများ ဖြစ်သွား၏။ ကြက်မကြီးသည် သားသမီးတို့ကို ခေါ်၍ ဥဒေါင်းနှင့်အတူ ကျက်စားလေ့ရှိ၏။ ဥဒေါင်းသည်လည်း ကြက်ကလေးတို့ကို မညှင်းဆဲ၊ အချင်းချင်း ပူးပေါင်းကူညီကြကုန်၏။

တစ်နေ့သော် ကြက်မကြီးသည် ဥဒေါင်းအား မေး၏။

“အမောင်ဥဒေါင်း၊ သင်ကား အလွန်အင်အားကြီးမား၏။ ကျက်စားရာ၌လည်း ခပ်သိမ်းသော တိရစ္ဆာန်တို့သည် ကြောက်ရွံ့ကြ၏။ သို့ရာတွင် သင်ကား အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အနစ်နာခံတတ်သော စိတ်ဓာတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ပါသနည်း။”

ဥဒေါင်းက ပြန်ပြော၏။

“အမေကြက်မ၊ အကျွန်ုပ်ကား ယခင်ဘဝက အလွန် ဆိုးရွားသော စိတ်ဓာတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့၏။ မာနထောင်လွှားပြီး သူတစ်ပါးကို ညှင်းဆဲတတ်၏။ ထိုကြောင့် ယခုဘဝ၌ အကျွန်ုပ်သည် အလွန် အားနည်း၏။ ခပ်သိမ်းသော တိရစ္ဆာန်တို့သည် အကျွန်ုပ်ကို ကြောက်ရွံ့ကြ၏။ သို့ရာတွင် ယခု သင်နှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်ပြီးနောက် အကျွန်ုပ်၏ စိတ်ဓာတ်သည် ပြောင်းလဲလာ၏။ အကျွန်ုပ်သည် မေတ္တာတရားကို ပွားများလာ၏။”

ဤသို့လျှင် ကြက်မကြီးနှင့် ဥဒေါင်းသည် မိတ်ဆွေအဖြစ်ဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ အသက်ရှင်နေထိုင်ကြကုန်၏။

ထိုအခါ ကုန်သည်သူဌေးကြီးသည် ထိုဖြစ်ရပ်ကို သိကြား၍ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၏။ မိမိ၏အိမ်၌ တိရစ္ဆာန်တို့သည် အချင်းချင်း မေတ္တာထား၍ ချစ်ခင်စွာ နေထိုင်ကြသည်ကို မြင်ရ၍ အလွန်ကျေနပ်၏။

ဘုရားအလောင်းတော်သည် ကုန်သည်သူဌေးကြီးအဖြစ်ဖြင့် ဤသို့သတ္တဝါတို့အပေါ်၌ သနားကြင်နာတတ်သော စိတ်ဓာတ်ကို ပွားများတော်မူ၏။

ကုသိုလ်တရား

သနားကြင်နာတတ်သော စိတ်ဓာတ်နှင့် အနစ်နာခံခြင်းသည် အလွန်မြတ်သော ဂုဏ်တရားဖြစ်၏။ ဤဂုဏ်တရားသည် မိတ်ဆွေအဖြစ်ကို ဖန်တီးပေးပြီးလျှင် ခပ်သိမ်းသော သတ္တဝါတို့ကို ချမ်းသာပျော်ရွှင်စေ၏။

အလှူဒါန

မေတ္တာအလှူ