မဟာနရဒ (Mahanarada Jataka)

မဟာနရဒ (Mahanarada Jataka)

ရှေးရှေးတုန်းက သာဝတ္ထိပြည်မှာ အလွန်တရားမျှတတဲ့ စောမင်းကြီး တစ်ပါး စိုးစံတော်မူတယ်။ ဘုရင်မင်းမြတ်ဟာ ရွှေထီးဆောင်း လက်ထပ်တော်မူပြီးတဲ့နောက်မှာ သားတော်တစ်ပါးကို ထွန်းကားတော်မူတယ်။ မင်းသားလေးဟာ အလွန်လှပတယ်။ ဉာဏ်ပညာထက်မြက်တယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းသားလေးမှာ တစ်ခု ထူးခြားတာက သူဟာ အလွန် ငိုတတ်တယ်။ ဘာကြောင့် ငိုတယ် ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး။

“သားတော်… ဘာဖြစ်လို့ ငိုနေတာလဲ” ဘုရင်မင်းမြတ်ဟာ မင်းသားလေးကို မေးတယ်။

“အဖေ… သားတော်… သားတော် ဘာလို့ ဒီလောကကြီးမှာ ရှိနေရတာလဲ… သားတော် ဘာလို့ အသက်ရှင်ရတာလဲ… သားတော် ဘာလို့ သေရမှာလဲ” မင်းသားလေးဟာ မျက်ရည်ကျရင်း မေးတယ်။

ဘုရင်မင်းမြတ်ဟာ သားတော်ရဲ့ မေးခွန်းကို ကြားတော့ အလွန် အံ့ဩတယ်။ သူဟာ မင်းသားလေးကို ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘူး။

“အဖေ… သားတော်… သားတော် ရဲ့ မေးခွန်းကို ဖြေပေးပါ” မင်းသားလေးက ထပ်ပြော။

“သားတော်… သင့် မေးခွန်းတွေဟာ အလွန် ခက်ခဲတယ်။ အဖေ… အဖေ မသိဘူး” ဘုရင်မင်းမြတ်က ပြန်ဖြေ။

မင်းသားလေးဟာ ပိုပြီး ငိုတယ်။ သူဟာ အိပ်ရာထဲမှာ လဲလျောင်းရင်း ပြတင်းပေါက်ကနေ မိုးကို ကြည့်တယ်။

“ဪ… မိုး… မင်းက ဘာလဲ… မင်း ဘာလို့ ရွာနေတာလဲ…”

“ဪ… လေ… မင်းက ဘာလဲ… မင်း ဘာလို့ တိုက်နေတာလဲ…”

“ဪ… နေ… မင်းက ဘာလဲ… မင်း ဘာလို့ ပူလောင်နေတာလဲ…”

မင်းသားလေးဟာ အရာရာကို မေးခွန်းထုတ်တယ်။ သူဟာ အရာရာရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို သိချင်တယ်။

ဘုရင်မင်းမြတ်ဟာ သားတော်ရဲ့ အခြေအနေကို မြင်တော့ အလွန် စိုးရိမ်တယ်။ သူဟာ အကြံဉာဏ်ရဖို့အတွက် ပညာရှိတွေကို ခေါ်တယ်။

“ပညာရှိများ… ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သားတော်ဟာ အလွန် ငိုတယ်။ သူဟာ အရာရာကို မေးခွန်းထုတ်တယ်။ ကျွန်တော်မျိုး ဘာလုပ်သင့်သလဲ” ဘုရင်မင်းမြတ်က မေး။

ပညာရှိတွေဟာ အချင်းချင်း တိုင်ပင်တယ်။

“မင်းကြီး… မင်းသားလေးဟာ အလွန် ဉာဏ်ပညာ ထက်မြက်တယ်။ သူဟာ အရာရာရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို သိချင်တယ်။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ အကြံပေးတာကတော့… မင်းသားလေးကို ဆရာကောင်းတစ်ယောက် ရှာပေးလိုက်ပါ” ပညာရှိတစ်ယောက်က ပြောတယ်။

ဘုရင်မင်းမြတ်ဟာ ပညာရှိတွေရဲ့ အကြံကို လက်ခံတယ်။ သူဟာ မဟာနရဒ လို့ အမည်ရတဲ့ ရဟန်းတော်တစ်ပါးကို ရှာဖွေတယ်။ မဟာနရဒဟာ အလွန် သီလဂုဏ် ပြည့်စုံတယ်။ ပညာဉာဏ် ထက်မြက်တယ်။

“ဂုဏ်တော်ဘုရား… ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သားတော်ဟာ အလွန် ငိုတယ်။ သူဟာ အရာရာကို မေးခွန်းထုတ်တယ်။ ဘုရား… ဘုရား သူ့ကို တရားပြသပေးပါ” ဘုရင်မင်းမြတ်က လျှောက်တင်။

မဟာနရဒဟာ မင်းသားလေးကို ကြည့်တယ်။ မင်းသားလေးဟာ ငိုနေတုန်းပဲ။

“မင်းသားလေး… ဘာကြောင့် ငိုနေတာလဲ” မဟာနရဒက မေးတယ်။

“အရှင်ဘုရား… သားတော်… သားတော် ဘာလို့ ဒီလောကကြီးမှာ ရှိနေရတာလဲ… သားတော် ဘာလို့ အသက်ရှင်ရတာလဲ… သားတော် ဘာလို့ သေရမှာလဲ” မင်းသားလေးက ပြန်ဖြေ။

မဟာနရဒဟာ ပြုံးတယ်။

“မင်းသားလေး… မင်းရဲ့ မေးခွန်းတွေဟာ အလွန် မှန်ကန်တယ်။ ဒါဟာ အသိဉာဏ်ရဲ့ လက္ခဏာပဲ။ ငါ… ငါ မင်းကို အဖြေပေးမယ်”

မဟာနရဒဟာ မင်းသားလေးကို တရားစကားတွေ ဟောတယ်။ သူဟာ အရာရာဟာ ဖြစ်ခြင်း၊ တည်ခြင်း၊ ပျက်ခြင်း သဘော ရှိတယ်လို့ ဟောတယ်။ သူဟာ ဘဝရဲ့ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ သဘောတွေကို ရှင်းပြတယ်။ သူဟာ နိဗ္ဗာန်ရဲ့ အကြောင်းကို ဟောတယ်။

မင်းသားလေးဟာ မဟာနရဒရဲ့ တရားစကားကို နာကြားရင်း ငိုတာကို ရပ်သွားတယ်။ သူဟာ အလွန် အသိဉာဏ် တိုးပွားလာတယ်။ သူဟာ ဘဝရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လာတယ်။

“အရှင်ဘုရား… ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… သားတော် အားလုံးကို နားလည်ပါပြီ” မင်းသားလေးက ပြောတယ်။

“မင်းသားလေး… မင်းဟာ အလွန် ကောင်းတဲ့ သားတစ်ယောက်ပဲ။ မင်းဟာ နိဗ္ဗာန်ကို ရှာဖွေဖို့ သင့်တော်တဲ့ သူတစ်ယောက်ပဲ” မဟာနရဒက ချီးကျူးတယ်။

မင်းသားလေးဟာ မဟာနရဒရဲ့ တရားကို နာကြားရင်း တရားထူးကို ရတယ်။ သူဟာ ရဟန္တာ ဖြစ်သွားတယ်။

ဘုရင်မင်းမြတ်ဟာ သားတော်ရဲ့ အခြေအနေကို သိတော့ အလွန် ဝမ်းမြောက် ဝမ်းသာ ဖြစ်တယ်။ သူဟာ မဟာနရဒကို ကျေးဇူးတင်တယ်။

“ဂုဏ်တော်ဘုရား… ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… ဘုရားရဲ့ တရားတော်ကြောင့် ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သားတော်ဟာ အလွန် ကောင်းတဲ့ သူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပါပြီ” ဘုရင်မင်းမြတ်က လျှောက်တင်။

“မင်းကြီး… ဒါဟာ သင့်ရဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကြောင့်ပဲ” မဟာနရဒက ပြန်ဖြေ။

မဟာနရဒရဲ့ ပုံပြင်ဟာ ငါတို့အတွက် အလွန် အရေးကြီးတဲ့ သင်ခန်းစာတွေ ပေးတယ်။ ငါတို့ဟာ ဘဝရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို သိချင်တယ်။ ငါတို့ဟာ အရာရာကို မေးခွန်းထုတ်သင့်တယ်။ ဒါပေမယ့် ငါတို့ဟာ အသိဉာဏ် ပညာနဲ့ အဖြေရှာရမယ်။ ငါတို့ဟာ ဆရာကောင်းကို ရှာဖွေရမယ်။ ငါတို့ဟာ တရားကို နာကြားရမယ်။ ငါတို့ဟာ နိဗ္ဗာန်ကို ရှာဖွေရမယ်။