The Bodhisattva as a Golden Deer

ရွှေဒေါင်း၏ မဟာဒါန

တစ်ခါတစ်ရံ၊ သာဝတ္ထိပြည်၏ အနောက်ဘက်တွင် မဟာဝနဟု အမည်ရသော တောအုပ်ကြီးတစ်အုပ် ရှိလေသည်။ ထိုတောအုပ်ကြီးကား မဟာဘုရားလောင်းတော်၏ မဟာပါရမီတော်ကို ဖြည့်ကျင့်တော်မူနေသည့် ဘဝ ဖြစ်၏။ ဘုရားလောင်းတော်သည် ရွှေရောင်တောက်ပြောင်သော အသားအရေနှင့် ကြည်လင်အေးမြသော မျက်လုံးများကို ပိုင်ဆိုင်တော်မူသော ရွှေဒေါင်းမင်း ဖြစ်တော်မူ၏။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကား အလွန်ကြီးမားပြီး အလွန်ပင် လှပဆန်းကြယ်၏။ အလွန်အေးမြသော အသံကို ပိုင်ဆိုင်တော်မူ၏။

ထိုအချိန်တွင် သာဝတ္ထိပြည်၌ မင်းပြုနေသော မင်းကြီးကား အလွန်ပင် သတ္တိထ, လျက် တရားမျှတစွာ မင်းပြု၏။ သို့သော် ထိုမင်းကြီးကား အလွန်ပင် စည်းစိမ်ဥစ္စာကို တပ်မက်၏။ မင်းကြီး၏ ဆန္ဒမှာ တောအုပ်ကြီးရှိ ရွှေဒေါင်းမင်းကို ဖမ်းဆီး၍ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဥယျာဉ်တွင် ထားရှိလို၏။ ထိုရွှေဒေါင်းမင်းကား အလွန်ပင် လှပဆန်းကြယ်သောကြောင့် မင်းကြီး၏ စိတ်ကို ဖမ်းစားနိုင်၏။ ထို့ကြောင့် မင်းကြီးသည် သူ၏ လေးသမားအကျော်ကြီးများကို ခေါ်၍ “အချင်းတို့၊ မဟာဝန တောအုပ်ကြီးသို့ သွား၍ ထိုရွှေဒေါင်းမင်းကို ဖမ်းဆီးခဲ့ကြ။ မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်ကို မနာခံလျှင် အပြစ်ကြီးစွာ ခံရမည်။” ဟု အမိန့်တော်ချမှတ်၏။

လေးသမားအကျော်ကြီးများသည် မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်ကို ခံယူ၍ မဟာဝန တောအုပ်ကြီးသို့ ထွက်ခွာသွား၏။ တောအုပ်ကြီးသို့ ရောက်သောအခါ ရွှေဒေါင်းမင်းကို ရှာဖွေကြ၏။ အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေပြီးနောက် ရွှေဒေါင်းမင်းကို တွေ့ရှိ၏။ ရွှေဒေါင်းမင်းကား အလွန်ပင် လှပဆန်းကြယ်စွာဖြင့် သစ်ပင်အောက်တွင် သစ်ရွက်ကို စားသုံးလျက် ရှိ၏။ လေးသမားများသည် အလွန်ပင် တုန်လှုပ်သွား၏။ “အို ရှုမဝအောင် လှပသော ရွှေဒေါင်းမင်းကြီး၊ ငါတို့ကား မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်ကို ခံယူ၍ မင်းကြီးထံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် လာကြ၏။” ဟု ပြော၏။

ရွှေဒေါင်းမင်းကား အလွန်ပင် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် “အချင်းတို့ လေးသမားများ၊ ငါကား မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်ကို နာခံမည်။ သို့သော် ငါ့ကို မင်းကြီးထံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားမည့်အစား ငါ့ကို စကားတစ်ခွန်း ပြောခွင့်ပြုကြလော့။” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ လေးသမားများသည် အလွန်ပင် အံ့ဩသွား၏။ “အရှင်ဘုရား၊ မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်ကို မနာခံလျှင် အပြစ်ကြီးစွာ ခံရမည်။” ဟု ပြန်ကြား၏။ ရွှေဒေါင်းမင်းကား “ငါကား မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်ကို နာခံမည်။ သို့သော် မင်းကြီးထံသို့ မရောက်မီ ငါ့ကို စကားတစ်ခွန်း ပြောခွင့်ပြုကြလော့။” ဟု ထပ်မံ မိန့်တော်မူ၏။

လေးသမားများသည် တိုင်ပင်ကြပြီးနောက် “အရှင်ဘုရား၊ ကောင်းပါပြီ။ မင်းကြီးထံသို့ မရောက်မီ မင်းကြီး၏ အနီးအနားသို့ ရောက်သောအခါ စကားတစ်ခွန်း ပြောခွင့်ပြုပါမည်။” ဟု ဝန်ခံကြ၏။ ထိုသို့ ဝန်ခံပြီးနောက် ရွှေဒေါင်းမင်းကား လေးသမားများနှင့် အတူ မင်းကြီးထံသို့ လိုက်ပါသွား၏။ မင်းကြီးထံသို့ ရောက်သောအခါ ရွှေဒေါင်းမင်းကား မင်းကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ထိုင်၍ “အရှင်မင်းကြီး၊ ငါ့ကို ဖမ်းဆီးလာခြင်းမှာ အကျွန်ုပ်၏ အပြစ် မရှိ။ အကျွန်ုပ်ကား တောအုပ်ကြီးတွင် နေထိုင်လျက် သစ်ပင်ပန်းမန်တို့ကို စားသုံးလျက် ချမ်းသာစွာ နေထိုင်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အကျွန်ုပ်ကို ဖမ်းဆီး၍ မင်းနန်းတော်တွင် ထားရှိလျှင် အကျွန်ုပ်ကား ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် သေဆုံးသွားမည်။ အကယ်၍ အရှင်မင်းကြီးကား အကျွန်ုပ်ကို မင်းနန်းတော်တွင် ထားရှိလိုလျှင် အကျွန်ုပ်ကို မင်းနန်းတော်၏ အနီးအနားတွင် ထားရှိ၍ အကျွန်ုပ်ကို မင်းနန်းတော်၏ အနီးအနားတွင် နေထိုင်ခွင့်ပြုပါက အကျွန်ုပ်ကား မင်းကြီးကို ပျော်ရွှင်စေမည်။” ဟု ပြော၏။

မင်းကြီးကား ရွှေဒေါင်းမင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ပင် အံ့ဩသွား၏။ “အို ရွှေဒေါင်းမင်း၊ မင်းကား အလွန်ပင် ပညာရှိ၏။ ငါ့ကို ပျော်ရွှင်စေမည်ဟု ဆို၏။ မင်းကား မည်သို့ ပျော်ရွှင်စေမည်နည်း။” ဟု မေး၏။ ရွှေဒေါင်းမင်းကား “အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်ကား မင်းကြီးကို ပျော်ရွှင်စေမည်။ အကယ်၍ အရှင်မင်းကြီးကား အကျွန်ုပ်ကို မင်းနန်းတော်၏ အနီးအနားတွင် ထားရှိ၍ အကျွန်ုပ်ကို မင်းနန်းတော်၏ အနီးအနားတွင် နေထိုင်ခွင့်ပြုပါက အကျွန်ုပ်ကား မင်းကြီးကို မင်းနန်းတော်၏ အနီးအနားတွင် နေထိုင်သော တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့၏ အကြောင်းကို ပြောပြမည်။ ထို့အပြင် အကျွန်ုပ်ကား မင်းကြီးကို မင်းနန်းတော်၏ အနီးအနားတွင် နေထိုင်သော တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့၏ အကြောင်းကို ပြောပြမည်။” ဟု ပြော၏။

မင်းကြီးကား ရွှေဒေါင်းမင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၏။ “အို ရွှေဒေါင်းမင်း၊ ကောင်းပါပြီ။ ငါ့ကို ပျော်ရွှင်စေလော့။ ငါ့ကို ပျော်ရွှင်စေလော့။” ဟု ပြော၏။ ထို့ကြောင့် မင်းကြီးကား ရွှေဒေါင်းမင်းကို မင်းနန်းတော်၏ အနီးအနားတွင် ထားရှိ၍ မင်းနန်းတော်၏ အနီးအနားတွင် နေထိုင်ခွင့်ပြု၏။ ထိုနေ့မှ စ၍ ရွှေဒေါင်းမင်းကား မင်းကြီးကို မင်းနန်းတော်၏ အနီးအနားတွင် နေထိုင်သော တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့၏ အကြောင်းကို ပြောပြ၏။ ထို့အပြင် ရွှေဒေါင်းမင်းကား မင်းကြီးကို မင်းနန်းတော်၏ အနီးအနားတွင် နေထိုင်သော တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့၏ အကြောင်းကို ပြောပြ၏။ ထိုသို့ဖြင့် မင်းကြီးကား အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်၏။

ရွှေဒေါင်းမင်းကား မဟာဘုရားလောင်းတော်၏ ပါရမီတော်ကို ဖြည့်ကျင့်တော်မူနေသည့် ဘဝဖြစ်သောကြောင့် အလွန်ပင် ပညာရှိ၏။ သူ့ကို မြင်ဖူးသူတိုင်း ပညာကို ချီးကျူးကြ၏။ ထိုသို့ဖြင့် ရွှေဒေါင်းမင်းကား မင်းကြီးကို ပျော်ရွှင်စေလျက် ချမ်းသာစွာ နေထိုင်တော်မူ၏။