
တစ်ခါတစ်ရံ ကာလ၌ အလွန်ကြွယ်ဝသော မဂဓတိုင်း၊ မင်းနေပြည်တော် ရာဇဂြိုဟ်မြို့၌ ဘုရင်မဟာပနဒသည် မင်းမြတ်၏ ဆယ်ပါးသော တရားတော်နှင့်အညီ အုပ်ချုပ်လျက်၊ မေတ္တာနှင့်တရားမျှတစွာ ပြည်သူတို့ကို အုပ်ချုပ်တော်မူ၏။
— In-Article Ad —
ပျင်းရိခြင်းသည် ဘဝ၏ ရန်သူဖြစ်၍ ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်းသာ အောင်မြင်မှု၏ လမ်းခရီးဖြစ်သည်။
ပါရမီ: ทานปารมี
— Ad Space (728x90) —
278Tikanipātaကုရုန်ဂါမဇာတ်တော် ဝေးလံခေါင်ဖျားသော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်တစ်ခုတွင် “ကုရုန်ဂါမ” ဟုခေါ်သော လှပသည့် မြိ...
💡 ဤဇာတ်ကောင်မှ ငါတို့သည် မေတ္တာတရား၏ အရေးပါပုံကို သိရသည်။ အလောင်းတော်မြတ်သည် မိမိ၏ အုပ်စုသားများအတွက် မိမိ၏ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ ထိုသို့သော မေတ္တာတရားသည် အလွန်မြင့်မြတ်သည်။ ငါတို့သည် မည်သည့်အခြေအနေတွင်မဆို မေတ္တာတရားကို ကျင့်သုံးသင့်သည်။
334Catukkanipātaသနားတတ်သော ခြင်္သေ့မင်း ပကတိသစ္စာ၊ သီလဂုဏ်၊ ပညာဂုဏ် နှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော ဘုရားရှင်တို့ကား ခပ်သိမ...
💡 “အကြင်သူသည် သနားတတ်၏၊ ကြင်နာတတ်၏၊ သူတစ်ပါး၏ ဒုက္ခကို မိမိ၏ ဒုက္ခကဲ့သို့ ခံစားတတ်၏။ ထိုသူကား အလွန်ပင် မြတ်သော သူဖြစ်သည်။ ထိုသူကား အခြားသူတို့၏ အကျိုးစီးပွားကို ရှေးရှုပြု၏။ “အကျိုးမဲ့ အကျိုးကို မမျှော်ကိုး”။ မေတ္တာ၊ ကရုဏာတရားကို ပွားများသောသူသည် အလွန်ပင် ကောင်းသော ဘဝကို ရရှိမည်။
290Tikanipātaဝေဿန္တရာဇာတ် အ Jahrhundert တဒဂၤ ကာလ၊ ဘုရားအလောင်းတော်သည် သဒ္ဓါရုံ ကုန်လွန်၍ မဟာသတၱဝါ ပရိန...
💡 စွန့်ကျူးခြင်းနှင့် ပေးကမ်းခြင်းသည် ကောင်းမြတ်ခြင်း၏ အမြင့်ဆုံးပုံစံဖြစ်ပြီး မေတ္တာ၊ ကရုဏာနှင့် ဉာဏ်ပညာကို ပိုမို တိုးပွားစေသည်။
289Tikanipātaမဟာသုတသောမဇာတ် ပထမ အခန်း ကမ္ဘာဦးခေတ် ရှေးရှေးနှစ်ပေါင်းများစွာ ကာလဝေဒနာ ကုန်ဆုံး၍ ကမ္ဘာဦးအချိန် က...
💡 အလှူဒါနသည် ဘဝ၏ အကျိုးကို ပေးသည်။
285Tikanipātaအစ္ဆုကဇာတ် ဤသည်ကား အစ္ဆုကဇာတ် မည်ပါသည်။ ရှေးအခါက ဘုရားအလောင်းတော်သည် အစ္ဆုကမည်သော ကြက်မင်းဖြစ်တော်မ...
💡 ဤဇာတ်တော်မှ အရပ်ရပ်၌ ကြားနာရသော သူများသည် မောက်မာသော စိတ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး သနားကရုဏာတရားကို အလေးထားရန်နှင့် အခြားသူများ၏ လွတ်လပ်မှုကို လေးစားရန် သင်ခန်းစာရရှိကြသည်။ အထူးသဖြင့် အုပ်ချုပ်သူများအနေဖြင့် မိမိ၏ အာဏာကို အလွဲသုံးစားမပြုဘဲ ပြည်သူများ၏ သာယာအေးချမ်းရေးကို ရှေးရှုရန်မှာ အရေးကြီးလှသည်။
39Ekanipātaအာစိမဇာတ်တော် ဘုရားရှင်နှင့်တကွ ရဟန်းတော်များ၊ သာဝကအပေါင်းတို့သည် ကောသလမင်းကြီး၏ သေတကေတုနန်းတော်၌ သ...
💡 အာစိမဇာတ်တော်သည် အမှန်တရားကို ပြောဆိုခြင်း၏ အကျိုးနှင့် အမှားကို ဝန်ခံခြင်း၏ အကျိုးကို ဖော်ပြပါသည်။ အာစိမရသေ့သည် အမှန်တရားကို ပြောဆိုခဲ့သောကြောင့် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး၊ ကောသလမင်းကြီးသည် နောင်တရ၍ အမှားကို ဝန်ခံခဲ့သောကြောင့် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပါသည်။
— Multiplex Ad —