အာဒိတ (Adita) Jataka

အာဒိတ (Adita) ဇာတ်

ကာလဝတီတိုင်း၊ ဝေဒေဟမင်းကြီး၏ နန်းတော်ကြီးအတွင်း၌ မင်းကြီးသည် အလွန်ဝမ်းမြောက် ပျော်ရွှင်လျက် ရှိတော်မူ၏။ နန်းတော်ဥယျာဉ်အလယ်ရှိ ရွှေကြမ်းခင်းထားသည့် ပြင်တော်ပေါ်၌ မင်းကြီးသည် ထီးနန်းစည်းစိမ်ကို အုပ်စိုးလျက်ရှိသည်။ မင်းကြီး၏ နန်းတော်သည် မိုးထိအောင်မြင့်မားပြီး ရွှေ၊ ငွေ၊ ပတ္တမြား၊ နီလာတို့ဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။ မင်းကြီး၏ ရုပ်ရည်မှာလည်း နတ်မင်းကဲ့သို့ ခန့်ညားသည်။ သို့သော် အဘယ်ကြောင့် မင်းကြီးသည် ဤမျှလောက် ပျော်ရွှင်နေရပါသနည်း။

ထိုအချိန်တွင် မင်းကြီး၏ မိဖုရားတစ်ပါးဖြစ်သူ ဝေဒေဟ မိဖုရားကြီးသည် နန်းတော်အတွင်းမှ ကြွလာတော်မူသည်။ ဝေဒေဟ မိဖုရားကြီးကား အလွန်ချောမောလှပ၍ ပျိုမေတို့၏ နန်းဆန်ဆုံးအလှကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။ သူမ၏ အသားအရေမှာ လရောင်ကဲ့သို့ ဖြူဝင်း၍ မျက်လုံးများကား ကြယ်ကဲ့သို့ တောက်ပလျက်ရှိသည်။ သူမသည် ပိုးသားအနီရောင်ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရွှေထည်၊ ပတ္တမြားဆွဲကြိုးများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။ သူမသည် မင်းကြီး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသံဖြင့် လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးအား ယနေ့ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် ဝမ်းမြောက်တော်မူနေပါသနည်း။"

မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်တုန်လှုပ်သွားသည်။ သို့သော် မိဖုရားကြီး၏ အလှကို မြင်သောအခါ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ မင်းကြီးသည် ရွှေထီးတော်ကို ဆောင်း၍ မိဖုရားကြီးအား မေးတော်မူသည်။

"အမေ... မင်းကြီးကား မင်းကြီး မွေးဖွားလာကတည်းက မကြုံဖူးသော အံ့ဖွယ်ရာ တစ်ခုကို ကြုံတွေ့ရသတည်း။"

မိဖုရားကြီးသည် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးတော်မူသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အဘယ်သို့သော အံ့ဖွယ်ရာ ဖြစ်ပါသနည်း။"

မင်းကြီးကား ဤသို့ ပြန်လည် လျှောက်တင်တော်မူသည်။

"အမေ... မင်းကြီးသည် ယနေ့ မနက်ခင်း၌ နန်းတော်ကြီး၏ အနောက်ဘက်ရှိ ရွှေတောင်ထိပ်ဖျားသို့ တက်ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် မင်းကြီးသည် အလွန်ရောင်ခြည်တောက်ပသော၊ နတ်မင်းတို့၏ မီးခွက်နှင့်တူသော အရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့ရသည်။ ထိုအရာကား နေမင်းထက်ပင် တောက်ပ၍ မင်းကြီး၏ မျက်လုံးများပင် မခံနိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။"

မိဖုရားကြီးကား ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်အံ့သြသွားသည်။ သူမကား အလွန်အသိပညာကြွယ်ဝသော မိဖုရားကြီးဖြစ်သည်။ သူမသည် မင်းကြီးအား ဤသို့ လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... မင်းကြီး မြင်တွေ့တော်မူသော ထိုအရာကား နေမင်းပင် ဖြစ်ပါ၏။ နေမင်းကား ကမ္ဘာလောကကြီးကို အလင်းပေး၍ အသက်ရှူစေသော နတ်မင်းကြီးပင် ဖြစ်ပါ၏။"

မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် နေမင်း၏ အကြောင်းကို မကြားဖူးခဲ့ပေ။ သူသည် မိဖုရားကြီးအား မေးတော်မူသည်။

"အမေ... နေမင်းကား အဘယ်နည်း။ နေမင်းကား အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် တောက်ပပါသနည်း။"

မိဖုရားကြီးကား ပြုံးလျက် ဤသို့ ပြန်လည် ဖြေကြားတော်မူသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... နေမင်းကား တန်ခိုးကြီးမားလှသော နတ်မင်းကြီးပင် ဖြစ်ပါ၏။ နေမင်းကား မနက်ခင်း၌ ထွက်ပေါ်လာ၍ ညနေခင်း၌ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ နေမင်း၏ အလင်းရောင်ကား အလွန်ပူပြင်း၍ မည်သူမျှ မခံနိုင်ချေ။ နေမင်းကား ကမ္ဘာလောကကြီးကို အလင်းပေး၍ သစ်ပင်၊ ပန်းပင်တို့ကို ပေါက်ဖွားစေ၏။"

မင်းကြီးကား မိဖုရားကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်အသိပညာ တိုးပွားလာသည်။ သူသည် နေမင်းကို ချီးကျူး၍ မိဖုရားကြီးအား မေးတော်မူသည်။

"အမေ... နေမင်းကား အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် တန်ခိုးကြီးပါသနည်း။"

မိဖုရားကြီးကား ဤသို့ ပြန်လည် ဖြေကြားတော်မူသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... နေမင်းကား အလွန်ကောင်းသော အလုပ်များကို ပြုလုပ်သောကြောင့် တန်ခိုးကြီးမားလှ၏။ နေမင်းကား မည်သူ့ကိုမျှ မခွဲခြားဘဲ အလင်းရောင်ကို ပေး၏။ နေမင်းကား အလွန်ပေးကမ်းစွန့်ကြဲတတ်သော နတ်မင်းကြီးပင် ဖြစ်ပါ၏။"

မင်းကြီးကား မိဖုရားကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ထိခိုက်နစ်နာသွားသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို သတိရမိသည်။ သူကား မင်းကြီးဖြစ်သော်လည်း မည်သည့်ကောင်းသော အလုပ်ကိုမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ချေ။ သူကား အလွန်အကျိုးစီးပွားကိုသာ ရှာဖွေခဲ့၏။ မင်းကြီးကား မိဖုရားကြီးအား မေးတော်မူသည်။

"အမေ... မင်းကြီးကား အဘယ်သို့ ပြုလုပ်ရပါမည်နည်း။ မင်းကြီးကား နေမင်းကဲ့သို့ ကောင်းသော အလုပ်များကို မပြုလုပ်ခဲ့ချေ။"

မိဖုရားကြီးကား ပြုံးလျက် ဤသို့ ပြန်လည် ဖြေကြားတော်မူသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... မင်းကြီးကား ယခုမှ စ၍ ကောင်းသော အလုပ်များကို ပြုလုပ်နိုင်ပါ၏။ မင်းကြီးကား ဆင်းရဲသားများကို ကယ်တင်၍ မတရားမှုကို တားဆီးနိုင်ပါ၏။ မင်းကြီးကား ကျေးဇူးတရားကို သိ၍ အလှူပေးကမ်းနိုင်ပါ၏။"

မင်းကြီးကား မိဖုရားကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူသည် မိဖုရားကြီးအား ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောကြား၍ မိမိ၏ နန်းတော်ကြီးသို့ ပြန်လည် ကြွတော်မူသည်။ ထိုနေ့မှ စ၍ မင်းကြီးကား နေမင်းကဲ့သို့ ကောင်းသော အလုပ်များကို ပြုလုပ်တော့သည်။ သူကား ဆင်းရဲသားများကို ကယ်တင်၍ မတရားမှုကို တားဆီး၏။ သူကား ကျေးဇူးတရားကို သိ၍ အလှူပေးကမ်း၏။ မင်းကြီးကား အလွန်တရားမျှတသော မင်းကြီး ဖြစ်လာသည်။ ကာလဝတီပြည်သူပြည်သားတို့လည်း အလွန်ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စွာ နေထိုင်ကြသည်။

အာဒိတ (Adita) ဇာတ်၏ အဆုံးတွင် မင်းကြီးကား နေမင်းကဲ့သို့ အလင်းရောင်ကို ပေး၍ ကမ္ဘာလောကကြီးကို အကျိုးပြုသော ဘဝသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ဤကား အာဒိတ (Adita) ဇာတ်၏ ပုံပြင် ဖြစ်သည်။

အဆုံးအမ

သဒ္ဓါတရား၊ သီလ၊ ပညာ နှင့် ကရုဏာတရားတို့ကို အခြေခံ၍ ဆောင်ရွက်လျှင် ကမ္ဘာလောကကြီးကို အကျိုးပြုနိုင်ပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားမြင့်မားသော ဘဝသို့ ရောက်ရှိနိုင်သည်။

ဘဝကူး (ပါရမီ)

ပရမတ္ထဘူတ ဓမ္မ ခန္ဓာငါးပါးကို အခြေခံ၍ ကရုဏာ၊ မေတ္တာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာ တို့နှင့် ယှဉ်တွဲ၍ အလှူပေးကမ်းခြင်း၊ သီလ စောင့်ထိန်းခြင်း၊ တရားနာကြား၍ ပညာ တိုးပွားစေခြင်းတို့ကို ဘဝအဆက်ဆက်တို့တွင် အကြိမ်ကြိမ် ဘာဝနာ စီးဖြန်းတော်မူခဲ့သည်။