မဟာ က ဇာတ်တော်

မဟာ က ဇာတ်တော်

ရှေးတစ်ခါတုန်းက မဟာ က အမည်ရသော အမတ်တစ်ဦးသည် ဗာရာဏသီ ပြည်၌ နေထိုင်သည်။ ထိုအမတ်ကား အလွန်တရာ ဉာဏ်ပညာကြီးပြီး၊ အလွန်တရာ သမာဓိ ရှိ။ သူကား မင်းကြီး၏ ယုံကြည်မှုကို ခံရပြီး၊ မင်းကြီး၏ အတိုင်ပင်ခံ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အကြံဉာဏ်များသည် အမြဲတမ်း မှန်ကန်ပြီး၊ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များသည် အမြဲတမ်း တရားမျှတသည်။ သူကား သူ၏ ပြည်သူပြည်သားများအား အလွန်တရာ ချစ်ခင်ပြီး၊ သူတို့၏ အကျိုးစီးပွားကို အမြဲတမ်း ရှေးရှုသည်။

သို့သော် မင်းကြီးကား အလွန်တရာ စိတ်ထင်တိုင်းကျဲပြီး၊ မိုက်မဲသည်။ သူကား အမတ်၏ အကြံဉာဏ်များကို မနာခံ။ သူကား သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဆန္ဒအတိုင်းသာ ပြုလုပ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများကား အမြဲတမ်း မောက်မာပြီး၊ သူ၏ စကားများကား အမြဲတမ်း မာန်မာနကြီး။

တစ်နေ့သောအခါတွင်၊ မင်းကြီးကား အလွန်တရာ စိတ်ဆိုးလေသည်။ သူကား သူ၏ အမတ်အား မတရားစွာ စွပ်စွဲသည်။

“အမတ်ကြီး၊ မင်းကား ငါ့အား သစ္စာဖောက်သည်ဟု ငါထင်သည်။ မင်းကား ငါ့၏ နန်းတော်ကို ခိုးယူရန် ကြိုးစားသည်ဟု ငါထင်သည်။” မင်းကြီးက ဒေါသတကြီး ပြောသည်။

အမတ်ကား မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်းနည်းသွားသည်။ သို့သော် သူကား မည်သည့်အခါမျှ မကြောက်။ သူကား အလွန်တရာ သမာဓိ ရှိ။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်ကား အရှင်၏ သစ္စာရှိ အမတ် ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကား မည်သည့်အခါမျှ အရှင်အား သစ္စာဖောက်မည် မဟုတ်။ ကျွန်ုပ်ကား အရှင်၏ နန်းတော်ကို ခိုးယူရန် မည်သည့်အခါမျှ ကြိုးစားမည် မဟုတ်။” အမတ်က ဖြ gentle response သည်။

“မင်းကား ငါ့အား လိမ်ညာနေသည်။ ငါကား မင်းကို အပြစ်ပေးမည်။” မင်းကြီးက အော်ဟစ်သည်။

မင်းကြီးကား အမတ်အား ထောင်ထဲသို့ ပစ်ချရန် အမိန့်ပေးသည်။ ထောင်တွင်းကား အလွန်တရာ မှောင်မိုက်ပြီး၊ အလွန်တရာ အေးစက်သည်။ အမတ်ကား ထောင်ထဲတွင် အလွန်တရာ ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစားရသည်။

သို့သော် အမတ်ကား မည်သည့်အခါမျှ မိမိ၏ အမှန်တရားကို မစွန့်လွှတ်။ သူကား အလွန်တရာ သမာဓိ ရှိ။ သူကား မိမိ၏ အမှားကို အမြဲတမ်း ခံစားရသည်။

တစ်နေ့သောအခါတွင်၊ မင်းကြီးကား အလွန်တရာ ဖျားနာလေသည်။ သူကား မည်သို့မျှ မသက်သာ။ သူ၏ ဆရာဝန်များကား မည်သည့် အကူအညီမျှ မပေးနိုင်။ မင်းကြီးကား သူ၏ အသက်ကို အဆုံးရှုံးတော့မည်ဟု ထင်သည်။

ဤအချိန်တွင်၊ အမတ်ကား ထောင်ထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူကား မင်းကြီး၏ အခြေအနေကို ကြားသိရသည်။ သူကား မင်းကြီးကို ကယ်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်ကား အရှင်အား ကယ်တင်မည်။ ကျွန်ုပ်ကား မင်းကြီး၏ ရောဂါကို ပျောက်ကင်းအောင် ပြုလုပ်မည်။” အမတ်က ပြောသည်။

မင်းကြီးကား အမတ်ကို မြင်သောအခါ အလွန်တရာ အံ့သြသွားသည်။ သူကား သူ၏ အမှားကို နားလည်သည်။

“အမတ်ကြီး၊ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်တရာ မှားယွင်းခဲ့ပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကား အရှင်အား အပြစ်ပေးခဲ့ပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်တရာ နောင်တရပါသည်။” မင်းကြီးက ဝန်ခံသည်။

အမတ်ကား မင်းကြီး၏ နောင်တရမှုကို မြင်သောအခါ မေတ္တာတရားဖြင့် ပြုံးသည်။ သူကား မင်းကြီးအား ဆေးကုသပေးသည်။ မင်းကြီးကား ကျန်းမာလာသည်။

မင်းကြီးကား သူ၏ အမတ်အား နန်းတော်သို့ ပြန်ခေါ်ပြီး၊ သူ၏ နေရာကို ပြန်ပေးသည်။ သူကား အမတ်၏ ဉာဏ်ပညာကို အလွန်တရာ လေးစားသည်။ သူကား ထိုနေ့မှစ၍ အမတ်၏ အကြံဉာဏ်များကို နာခံသည်။

ဤဇာတ်တော်မှ ဘုရားအလောင်းတော်ဖြစ်သော အမတ်ကား သူ၏ သမာဓိနှင့် ဉာဏ်ပညာဖြင့် မင်းကြီးကို ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည်။ ဤဇာတ်တော်မှ သမာဓိနှင့် ဉာဏ်ပညာ၏ အလွန်တရာ အရေးပါပုံကို ဖော်ပြသည်။