ကိန္နရ ဇာတ်တော်

ကိန္နရ ဇာတ်တော်

ရှေးတစ်ခါတုန်းက ကိန္နရ အမည်ရသော မင်းသားတစ်ပါးသည် ကာသိတိုင်း၌ စိုးစံတော်မူ၏။ ထိုမင်းသားကား အလွန်တရာ ချစ်စရာကောင်းပြီး၊ အလွန်တရာ ချောမောလှပ။ သူ၏ မျက်နှာကား အမြဲတမ်း တောက်ပပြီး၊ သူ၏ အပြုံးကား အလွန်တရာ သာယာ။ သူ၏ အသံကား လေနုအေးကလေးများ သစ်ပင်ရွက်များပေါ်တွင် တီးမှုတ်သကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့။ သူကား သူ၏ ပြည်သူပြည်သားများအား အလွန်တရာ ချစ်ခင်ပြီး၊ သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုကို အမြဲတမ်း လိုလားသည်။

ထိုမင်းသားကား ကိန္နရီ အမည်ရသော မိဖုရားနှင့် အလွန်တရာ ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ ပေါင်းသင်းနေထိုင်သည်။ ကိန္နရီကား အလွန်တရာ လှပပြီး၊ အလွန်တရာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့။ သူတို့၏ မေတ္တာတရားကား ကောင်းကင်လမင်းထက် ပို၍ တောက်ပသည်။ သူတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးကား အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်ပြီး၊ မနာလိုဝန်တိုမှု မရှိ။

သို့သော် မင်းသား၏ အစ်ကိုတော်ဖြစ်သူ ဒေဝဒတ်ကား အလွန်တရာ မနာလိုဝန်တိုပြီး၊ အလွန်တရာ မာန်မာနကြီး။ သူကား မင်းသားကို အမြဲတမ်း အထင်သေးပြီး၊ သူ့၏ နေရာကို လိုချင်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများကား အမြဲတမ်း မီးတောက်လောင်နေပြီး၊ သူ၏ စကားများကား အမြဲတမ်း အဆိပ်ကဲ့သို့ ပေါက်သည်။

တစ်နေ့သောအခါတွင်၊ ဒေဝဒတ်ကား မင်းသားကို သတ်ရန် ကြံစည်သည်။ သူကား နန်းတော်၏ ကျောက်တုံးကြီးများ အနီးတွင် ပုန်းအောင်းလျက်၊ မင်းသားကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ မင်းသားကား သူ၏ မိဖုရားနှင့် အတူ တောအုပ်သို့ လည်ပတ်ရင်း၊ သီချင်းဆိုကာ ပျော်ရွှင်စွာ လျှောက်လှမ်းနေသည်။ သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကား ပန်းပေါင်းစုံတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ငှက်ကလေးများကား သာယာစွာ သီချင်းဆိုလျက်ရှိသည်။

“အို... ကိန္နရီ၊ ငါကား သင့်အား ချစ်သည်... ငါကား သင့်အား အမြဲတမ်း ချစ်နေမည်...” မင်းသားက သီချင်းဆိုသည်။

“အရှင်မင်းသား၊ ကျွန်ုပ်လည်း အရှင်အား ချစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားကား အရှင်အတွက်သာ ဖြစ်ပါသည်။” ကိန္နရီက ပြန်ဆိုသည်။

ဒေဝဒတ်ကား မင်းသားကို မြင်သောအခါ သူ၏ အကြံကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ပြင်ဆင်သည်။ သူကား ကျောက်တုံးကြီးများကို တွန်းချရန် ပြင်ဆင်သည်။ သို့သော် ဘုရားအလောင်းတော်ဖြစ်သော မင်းသားကား ဒေဝဒတ်၏ အပြုအမူကို ကြိုတင်သိတော်မူသည်။ သူကား သူ၏ မိဖုရားကို ကာကွယ်ရန် ပြင်ဆင်သည်။

ဒေဝဒတ်ကား ကျောက်တုံးကြီးများကို တွန်းချလိုက်သည်။ ကျောက်တုံးကြီးများကား အလွန်တရာ အလေးချိန်ကြီးပြီး၊ မြေပေါ်တွင် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သည်။ မင်းသားကား သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ကျောက်တုံးကြီးများကို ကာကွယ်သည်။ ကိန္နရီကား ဘေးကင်းစွာ လွတ်မြောက်သွားသည်။

မင်းသားကား ကျောက်တုံးကြီးများ၏ ဖိအားကြောင့် အလွန်တရာ နာကျင်နေသည်။ သို့သော် သူကား မည်သည့်အခါမျှ မအော်။ သူကား သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မကာကွယ်နိုင်တော့။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကား ကျိုးပြတ်သွားသည်။

“အရှင်မင်းသား...!” ကိန္နရီကား အော်ဟစ်ပြီး၊ မင်းသားထံသို့ ပြေးသွားသည်။

“ကိန္နရီ... စိတ်မပူနှင့်... ငါကား နတ်ပြည်သို့ သွားမည်...” မင်းသားက အားနည်းစွာ ပြောသည်။

“အရှင်... ဘာဖြစ်လို့ အရှင် ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်တာလဲ... အရှင်ကား...” ကိန္နရီကား မျက်ရည်များ ကျလျက် မေးသည်။

“ကိန္နရီ... ငါကား သင့်အား ချစ်လို့ပဲ... အရှင်၏ အသက်ထက် သင့်၏ အသက်ကို ငါက ပို၍ တန်ဖိုးထားသည်...” မင်းသားက ပြုံးသည်။

ဒေဝဒတ်ကား သူ၏ အကြံကို အောင်မြင်ခဲ့သည်ဟု ထင်နေသည်။ သို့သော် သူကား သူ၏ အပြုအမူကြောင့် အလွန်တရာ နောင်တရသည်။ သူကား သူ၏ အစ်ကိုတော်အား သတ်ခဲ့သည်။

မင်းသားကား နတ်ပြည်သို့ စံစားတော်မူပြီးနောက်၊ ဒေဝဒတ်ကား အလွန်တရာ နောင်တရသည်။ သူကား မိမိ၏ အပြုအမူကြောင့် ပြည်သူလူထု၏ မုန်းတီးမှုကို ခံရသည်။ သူကား အလွန်တရာ တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်သွားသည်။

ဤဇာတ်တော်မှ ဘုရားအလောင်းတော်ဖြစ်သော မင်းသားကား သူ၏ မိဖုရားအား ကယ်တင်ရန် မိမိ၏ အသက်ကို စွန့်လွှတ်သည်။ ဤဇာတ်တော်မှ အနစ်နာခံခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အလွန်တရာ အရေးပါပုံကို ဖော်ပြသည်။