ကုကၠဳလဇာတ္ (The Crow Jataka)

ကုကၠဳလဇာတ္

ရှေးလွန်လေသောအခါ ကာသိတိုင်း ပဒေသာမင်း မင်းပြုအုပ်ချုပ်သော ဝေရဉ္ဇမြို့၌ ပုဏ္ဏားတစ်ဦးသည် အလွန်ကြွယ်ဝချမ်းသာ၏။ သူ၏ ဥစ္စာပစ္စည်းများမှာ အလွန်များပြားလှသဖြင့် ၎င်းတို့အား ရေတွက်ခြင်း၊ စာရင်းပြုခြင်းတို့ မပြုလုပ်နိုင်ပေ။ သို့သော် သူသည် အလွန်တပ်မက်မောတတ်သူ ဖြစ်၏။ ၎င်း၏ အိမ်အနီးတွင် ကုန်သည်တစ်ဦးသည် မိမိ၏ ကြက်မွေးမြူရေးကို ပြုလုပ်၏။ ထိုကြက်မသည် နေ့စဉ် မြို့တွင်းသို့ ပျံသန်းကာ အစာရှာထွက်၏။ မြို့သူမြို့သားတို့သည် ထိုကြက်မကို မုန်းတီးကြ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကြက်မသည် အမှိုက်သရိုက်များကို စားသောက်ပြီးနောက် လူတို့၏ အိမ်ခေါင်မိုးများပေါ်သို့ တက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်မြည်တမ်းသဖြင့် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်စေ၏။ ထို့ကြောင့် မြို့သူမြို့သားတို့သည် ထိုကြက်မကို သတ်ပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြကုန်၏။

ထိုအခါ ပုဏ္ဏားသည် မြို့သူမြို့သားတို့အား မတားဆီးနိုင်သော်လည်း ထိုကြက်မကို မိမိ၏ ဥစ္စာပစ္စည်းများကဲ့သို့ပင် သနားကရုဏာဖြစ်ကာ ကယ်တင်လို၏။ ထို့ကြောင့် ပုဏ္ဏားသည် ကြက်မအား အောက်ပါအတိုင်း ပြောဆို၏ - "အချင်းကြက်မ၊ သင်သည် မြို့သူမြို့သားတို့၏ အမုန်းကို ခံရလျက် ရှိ၏။ သင်သည် ဤမြို့၌ မနေသင့်။ သင်သည် ဤအရပ်မှ ထွက်ခွာသွားသင့်၏။"

ကြက်မက - "အရှင်ပုဏ္ဏား၊ အကျွန်ုပ်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤမြို့မှ ထွက်ခွာသွားရမည်နည်း။ အကျွန်ုပ်သည် ဤမြို့၌ မွေးဖွားခဲ့၏။ ဤမြို့၌ပင် ကြီးပြင်းခဲ့၏။ အကျွန်ုပ်သည် ဤမြို့၌ နေထိုင်ခွင့် မရှိဟု မည်သူက ပြောသနည်း။"

ပုဏ္ဏားက - "မြို့သူမြို့သားတို့သည် သင့်အား သတ်ပစ်ရန် ကြံစည်လျက် ရှိကုန်၏။ သင်သည် ဤမြို့၌ ဆက်လက်နေထိုင်ပါက အသက်အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရမည်။"

ကြက်မက - "အရှင်ပုဏ္ဏား၊ မကြောက်ပါနှင့်။ အကျွန်ုပ်သည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်သော ကြက်မ ဖြစ်၏။ အကျွန်ုပ်အား မည်သူမျှ မထိခိုက်ရဲပါ။ အကျွန်ုပ်သည် ဤမြို့၌ပင် နေထိုင်ပါမည်။"

ပုဏ္ဏားက - "အချင်းကြက်မ၊ သင်သည် အလွန်မာန်တက်လွန်း၏။ သင်သည် သင့်အား အဘယ်သူမှ မထိခိုက်ရဲဟု ထင်နေသလော။ သင်သည် အလွန် အသိတရား နည်းပါး၏။"

ကြက်မက - "အရှင်ပုဏ္ဏား၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤမြို့၌ နေထိုင်သော်လည်း မည်သူမျှ အကျွန်ုပ်အား မထိခိုက်ရဲပါ။ အကယ်၍ မည်သူမဆို အကျွန်ုပ်အား ထိခိုက်ရန် ကြိုးစားပါက၊ အကျွန်ုပ်သည် ၎င်းအား အပြင်းအထန် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်မည် ဖြစ်၏။"

ပုဏ္ဏားက - "အချင်းကြက်မ၊ သင်သည် အလွန် မိုက်မဲလှ၏။ သင်သည် အဘယ်အရာကိုမျှ မသိနားမလည်။ မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်သည် အလွန်ကြီးမြတ်၏။ မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်ကို မည်သူမျှ မလွန်ဆန်ရဲ။"

ကြက်မက - "အရှင်ပုဏ္ဏား၊ မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်သည် အကျွန်ုပ်အား မည်သို့မျှ မထိခိုက်ပါ။ အကျွန်ုပ်သည် အလွန် အစွမ်းထက်သော ကြက်မ ဖြစ်၏။"

ပုဏ္ဏားသည် ကြက်မ၏ မာန်တက်မှုကို အလွန် စိတ်ပျက်၏။ သို့သော်လည်း သူသည် ကြက်မကို အကြိမ်ကြိမ် ဆုံးမသော်လည်း ကြက်မသည် နားမထောင်။ နောက်ဆုံးတွင် မြို့သူမြို့သားတို့သည် ကြက်မကို သတ်ရန် လာကြ၏။ ထိုအခါ ကြက်မသည် ကြောက်လန့်ကာ ပုဏ္ဏားထံသို့ ပြေးလာ၏။

ပုဏ္ဏားက - "အချင်းကြက်မ၊ သင်သည် ယခုအခါ မည်သို့နည်း။ သင်၏ အစွမ်းထက်မှုကား အဘယ်နည်း။"

ကြက်မက - "အရှင်ပုဏ္ဏား၊ အကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်တော်မူပါ။ အကျွန်ုပ်သည် အလွန်ကြောက်ရွံ့နေပါ၏။"

ပုဏ္ဏားက - "အချင်းကြက်မ၊ သင်သည် မာန်တက်ခဲ့စဉ်က အဘယ်မှာနည်း။ ယခုအခါ၌ကား အကျွန်ုပ်ကို အကူအညီ တောင်းနေ၏။"

ထို့နောက် ပုဏ္ဏားသည် ကြက်မအား ကယ်တင်ရန် အားထုတ်၏။ သူသည် မြို့သူမြို့သားတို့အား ကြက်မအား မသတ်ရန် တောင်းပန်၏။ သို့သော်လည်း မြို့သူမြို့သားတို့သည် မနာခံကြ။ နောက်ဆုံးတွင် ပုဏ္ဏားသည် ကြက်မအား မိမိ၏ ဥစ္စာပစ္စည်းများအနက် တစ်စိတ်တစ်ဒေသကို ပေးအပ်ပြီးနောက် ကြက်မအား မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားရန် အပ်နှံ၏။ ကြက်မသည် ပုဏ္ဏားအား ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားလေ၏။

ဤဇာတ်တော်သည် မာန်မာနကြီးခြင်း၏ အကျိုးဆက်ကို ဖော်ပြပါသည်။ မိမိ၏ စွမ်းရည်ကို အလွန်အကျွံ ယုံကြည်ခြင်းသည် အန္တရာယ်သို့ ဦးတည်စေနိုင်သည်။ သတိတရားနှင့် ပြည့်စုံသော အကြံဉာဏ်သည် အမြဲတမ်း အကျိုးရှိ၏။

မာန်မာနသည် ဉာဏ်ပညာကို ဖုံးကွယ်စေပြီး အန္တရာယ်သို့ ဦးတည်စေသည်။ မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးခြင်းထက် သတိတရားနှင့် ဆင်ခြင်တုံတရားကို အမြဲမွေးမြူသင့်သည်။