အာဒိစ္စ ဇာတ်တော်
မဟာသမုဒ္ဒရာကြီး၏ ကျောပြင်ထက်တွင်၊ ရွှေရောင်တောက်ပ နေမင်းကြီး၏ အလင်းရောင်အောက်၌၊ ကမ္ဘာဦးကတည်းက တည်ရှိခဲ့သော အံ့မခန်း မြို့တော်ကြီးတစ်ခု ရှိလေသည်။ ထိုမြို့တော်ကား သုရုက္ခေတ္တရာ ဟု အမည်တွင်သည်။ သုရုက္ခေတ္တရာ မြို့တော်ကြီးသည် သာယာဝပြော၊ စည်ပင်ကြွယ်ဝ ကုန်သွယ်ရေး အချက်အချာကျရာ ဒေသဖြစ်၏။ မြို့သူမြို့သားတို့သည် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ကောင်းမွန်ကြပြီး၊ ဘာသာရေး၊ ယဉ်ကျေးမှု ထွန်းကားကြသည်။ မြို့တော်၏ အုပ်ချုပ်ရေးကိုမူ ပဒေသာမင်း ဟူသော မင်းမြတ်တစ်ပါးက အုပ်စိုးတော်မူသည်။ ပဒေသာမင်းသည် သီလ၊ သမာဓိနှင့် ပြည့်စုံတော်မူပြီး၊ တရားမျှတစွာ အုပ်ချုပ်တော်မူသဖြင့် ပြည်သူအပေါင်းတို့က ကိုးကွယ်ကြည်ညိုကြသည်။
ထိုမြို့တော်၌ အာဒိစ္စသူဌေး ဟူသော သူဌေးကြီးတစ်ဦး ရှိ၏။ အာဒိစ္စသူဌေးသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာ ကြွယ်ဝချမ်းသာလှသော်လည်း၊ မာန်မာနကြီးမားပြီး၊ အလှူဒါန မပေးကမ်းတတ်သူ ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ စည်းစိမ်ကိုသာ မြတ်နိုးတတ်ပြီး၊ သူတစ်ပါးကို မခွဲမခန့် ပြုတတ်၏။ အခြားသူဌေးများက မည်မျှပင် တိုက်တွန်း၊ သတိပေးသော်လည်း၊ အာဒိစ္စသူဌေးကား မိမိ၏ မာနထောင်လွှားမှု ကိုသာ စွဲလန်းလျက်၊ အလှူဒါန ပြုရန် စိတ်မဝင်စား။
တစ်နေ့သော်၊ မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သာဝကများနှင့် အတူ သုရုက္ခေတ္တရာ မြို့တော်သို့ ကြွရောက်တော်မူလာသည်။ မြို့သူမြို့သားတို့သည် မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ ဂုဏ်တော်ကို ကြားသိတော်မူသည်နှင့် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ကြိုဆိုကြသည်။ ပဒေသာမင်းကိုယ်တိုင်ကလည်း မြတ်စွာဘုရားရှင်ကို ကြည်ညိုလေးစားသဖြင့် မြို့တော်ကို အလှဆင်၍ ဆွမ်းဘုန်းပေးရန် လျှောက်ထားတော်မူသည်။
အာဒိစ္စသူဌေးကား မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ ဂုဏ်တော်ကို ကြားသိသော်လည်း၊ မိမိ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာကိုသာ အဓိကထား၍ မကြည်ညို။ မိမိ၏ ကုန်သည် လမ်းကြောင်း၌ မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ တရားဟောပွဲ ကျင်းပမည်ကို သိသော်၊ သူ၏ စိတ်တွင်း၌ မကျေနပ်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
"အဘယ်ကြောင့် ဤသူများက အသစ်ရောက်လာသော ရဟန်းတစ်ပါးကို ဤမျှလောက် အလေးပြုကြသနည်း။ ငါ၏ ကုန်သည်လမ်းသည် အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ ဤတရားပွဲကြောင့် ငါ၏ ကုန်သွယ်ရေးများ ပျက်စီးမည်ကို မစိုးရိမ်ကြကုန်။"ဟု အတွေးများ ဝင်လာသည်။
ထို့ကြောင့် အာဒိစ္စသူဌေးသည် မိမိ၏ ကုန်သည် လမ်းကြောင်းဘေးရှိ နဂါးရုံတော ခေါ် သစ်ပင်၊ ပန်းပင်၊ သစ်သီးပင်များ ပေါများသော နေရာတွင် မီးရှူးတန်းများ၊ မီးခွက်များ၊ အလံများကို တပ်ဆင်၍ မိမိ၏ ကုန်သည် လမ်းကြောင်းကိုသာ အလှဆင်ရန် စီစဉ်တော့သည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်ရခြင်းမှာ မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ တရားပွဲကို ကျော်လွန်၍ မိမိ၏ လမ်းကြောင်းကိုသာ လူအများ အာရုံစိုက်စေလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဖြစ်သည်။
မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ဆွမ်းဘုန်းပေးပြီးနောက်၊ နဂါးရုံတော၌ သီတင်းသုံးတော်မူသည်။ ထိုအချိန်တွင် အာဒိစ္စသူဌေး၏ မီးရှူးတန်းများ၊ မီးခွက်များနှင့် အလံများမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်သည် နဂါးရုံတော၏ သဘာဝအလှကို ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ မီးပွင့်များ၏ တောက်ပမှုက သစ်ပင်များ၏ ပင်စည်၊ အကိုင်းအခက်များပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး၊ တောအုပ်တစ်ခုလုံးကား ပွဲလန်းသဘင် ကျင်းပနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
မြို့သူမြို့သားတို့သည် မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကို နာယူရန် စုဝေးလာကြသော်လည်း၊ အာဒိစ္စသူဌေး၏ မီးရောင်များကြောင့် စိတ်အာရုံလွဲမှားကြသည်။ တရားနာရန် လာသူတို့သည် မီးရောင်များ၏ အလှကိုသာ စိတ်ဝင်စားကြပြီး၊ မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကို မေ့လျော့ကုန်ကြသည်။
ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် အာဒိစ္စသူဌေး၏ မာနထောင်လွှားမှုနှင့် အလှူဒါန မပြုတတ်သော အကျင့်ကို သိတော်မူသဖြင့်၊ ထိုအကျင့်ဆိုးကို ပြင်ဆင်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူသည်။ ဘုရားရှင်သည် ပရိသတ်ကို မီးရောင်များ၏ အလင်းရောင်ထက်၊ နေမင်းကြီး ၏ အလင်းရောင်သည် ပိုမို တောက်ပပြီး၊ ကမ္ဘာကို လင်းစေကြောင်းကို ဟောကြားတော်မူလိုသည်။
မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် မီးရောင်များ၏ အလယ်တွင် ပရိသတ်ကို ကြည်ညိုစွာ ကြည့်ရှုတော်မူပြီး၊ အာဒိစ္စသူဌေး ကို နာမကျန်းဖြစ်သော သားတစ်ဦးရှိကြောင်း၊ ထိုသားကို ကုစားရန် မီးရောင်များဖြင့် အလှဆင်ထားကြောင်း ပြောကြားတော်မူသည်။ သို့သော်လည်း ထိုကလေးငယ်ကား မီးရောင်များ၏ အလင်းရောင်ဖြင့် မပျောက်ကင်းနိုင်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။
ထို့နောက် မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် နေမင်းကြီး ၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ကို ရည်ညွှန်း၍ ဟောတော်မူသည်။
"အာဒိစ္စသူဌေး၊ သင်သည် မိမိ၏ ကုန်သည် လမ်းကြောင်းကို မီးရောင်များဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။ ဤမီးရောင်များသည် ကုန်သည်လမ်းကို ယာယီလင်းစေသော်လည်း၊ နေမင်းကြီး ၏ အလင်းရောင်ကား ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို အမှန်တကယ် လင်းစေသည်။ နေမင်းကြီး ၏ အလင်းရောင်သည် ပူပြင်း၏၊ တောက်ပ၏။ ထိုအလင်းရောင်ကြောင့် သစ်ပင်ပင်၊ ပန်းပင်ပင်၊ သစ်သီးပင်ပင်တို့သည် ကြီးထွားကြသည်။ ထို့အတူပင်၊ နေမင်းကြီး ၏ အလင်းရောင်သည် သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ အသက်ကို ထောက်ပံ့ပေးသည်။ နေမင်းကြီး သည် မည်သူ့ကိုမျှ ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်းမရှိဘဲ၊ အားလုံးကို အလင်းပေးသည်။"
မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် နေမင်းကြီး ၏ ဂုဏ်တော်ကို ထပ်မံ၍ ဟောကြားတော်မူသည်။
"နေမင်းကြီး သည် မနက်ခင်း၌ ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ ညနေခင်း၌ ကွယ်ပျောက်သည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းမှာ မည်သူ့ကိုမျှ အကျိုးမပြုဘဲ၊ မိမိ၏ တာဝန်ကို ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နေမင်းကြီး သည် အမှန်တရားကို ထင်ရှားစေသည်။ အမှောင်ကို ဖယ်ရှားသည်။ နေမင်းကြီး ၏ အလင်းရောင်သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မတောင်းဆိုဘဲ၊ အားလုံးကို ပေးသည်။"
မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် နေမင်းကြီး ၏ ဂုဏ်တော်နှင့် အာဒိစ္စသူဌေး ၏ မီးရောင်များကို နှိုင်းယှဉ်၍ ဟောတော်မူ၏။
"အာဒိစ္စသူဌေး၊ သင်၏ မီးရောင်များသည် နေမင်းကြီး ၏ အလင်းရောင်နှင့် မတူပေ။ နေမင်းကြီး ၏ အလင်းရောင်ကား အကျိုးများ၏၊ အမှန်တရားကို ထင်ရှားစေ၏။ သင်၏ မီးရောင်များကား ယာယီသာ၊ အကျိုးနည်းသည်။ သင်သည် နေမင်းကြီး ကဲ့သို့ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာ ဟူသော ဗြဟ္မဝိဟာရ တရားလေးပါးကို မွေးမြူသင့်သည်။ အလှူဒါန ပြုလုပ်သင့်သည်။"
ထိုအခါ အာဒိစ္စသူဌေးသည် မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ တရားတော်ကို နာယူပြီးနောက်၊ မိမိ၏ မာနထောင်လွှားမှုနှင့် အလှူဒါန မပြုတတ်သော အကျင့်ဆိုးကို နားလည်သဘောပေါက်သည်။ သူ၏ စိတ်တွင်း၌ ရှက်ကြောက်ခြင်းများ ဝင်လာသည်။ သူသည် မိမိ၏ အပြုအမူသည် အလွန်မှားယွင်းကြောင်း ဝန်ခံပြီး၊ မြတ်စွာဘုရားရှင်ကို ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်သည်။
"အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်၏ မာနထောင်လွှားမှုနှင့် အသိတရားမဲ့သော အပြုအမူအတွက် ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။ ကျွန်ုပ်သည် နေမင်းကြီး ၏ ဂုဏ်တော်ကို မည်သို့မျှ မမီပေ။ ကျွန်ုပ်သည် ယနေ့မှစ၍ အလှူဒါန ပြုလုပ်ပါမည်။"
ထိုနေ့မှစ၍ အာဒိစ္စသူဌေးသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် မိမိ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို အလှူဒါန ပြုလုပ်သည်။ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းများသို့ ဆွမ်း၊ သင်္ကန်း၊ ကျောင်း၊ ဆေး စသည်တို့ကို လှူဒါန်းသည်။ သီလ၊ သမာဓိနှင့် ပြည့်စုံအောင် ကျင့်ကြံသည်။ သူ၏ မာနထောင်လွှားမှု လျော့နည်းသွားပြီး၊ သူတစ်ပါးကို ကူညီရန် အမြဲတမ်း ပြင်ဆင်နေသည်။ ပဒေသာမင်းကိုယ်တိုင်လည်း အာဒိစ္စသူဌေး၏ အပြောင်းအလဲကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုတော်မူသည်။
အာဒိစ္စသူဌေး၏ အလှူဒါနကြောင့် သုရုက္ခေတ္တရာ မြို့တော်သည် ပိုမို သာယာဝပြောလာသည်။ မြို့သူမြို့သားတို့သည် သူ၏ စံနမူနာကို လိုက်နာ၍ အလှူဒါန ပြုလုပ်ကြသည်။ မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ တရားတော်သည် ထိုမြို့တော်၌ လုံးဝ ပြန့်ပွားသွားသည်။