သဉ္ဎဝဇာတ်တော် (သောဎကျေးနံမည်)

အလွန်ရှေးနှစ်ပေါင်းများစွာက မဂဓတိုင်းပြည်၌ ဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်ထွန်းကားလျက် မင်းတရားကြီး ပိମ୍ဗိသာရ၏ မြို့တော်ကြီး တည်ရှိခဲ့လေသည်။ ထိုမြို့တော်ကြီးအနီး ကောင်းကင်မြစ်ကြီး၏ ကမ်းပါး၌ စိမ်းလန်းသော သစ်ပင်တောကြီးများ အလယ်တွင် အလွန်တင့်တယ်လှပသော မဟာဝိဟာရကြီးတစ်ခု တည်ရှိနေလေသည်။ ထိုမဟာဝိဟာရသည် သာသနာရေး ကိစ္စရပ်များ ပြုလုပ်သော နေရာမျှသာမဟုတ်၊ သီလနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော သံဃာတော်များ၏ ကျောင်းတိုက်ဖြစ်ရုံမက၊ အဖိုးထိုက်တန်သော ပိဋကတ်သုံးပုံကျမ်းဂန်များ စုဝေးရာအရပ်လည်း ဖြစ်လေသည်။ ထိုမဟာဝိဟာရ၌ အထူးအဆန်း သတ္တဝါတစ်ကောင် နေထိုင်လျက်ရှိသည်။ ထိုသတ္တဝါကား **တောက်ပသော အစိမ်းရောင် သောဎကျေး** တစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး **သဉ္ဎဝက** ဟု အမည်ရလေသည်။ သဉ္ဎဝကသည် အလွန်ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး စကားကိုလည်း နားလည်တတ်မြောက်သည်။ မဟာဝိဟာရ၌ သီတင်းသုံးတော်မူသော သံဃာတော်များ၏ တရားတော်များကို နာကြား၍ အလွန်အကျွံ မှတ်သားနိုင်စွမ်းရှိသည်။ သာသနာ့ဝန်ထမ်းများ၏ အကျင့်သီလကိုလည်း အလွန်လေးစားသည်။ တစ်နေ့သောအခါ ရွာတစ်ရွာမှ ကုန်သည်တစ်ဦးသည် မဟာဝိဟာရသို့ လာရောက်၍ သံဃာတော်များအား လှူဒါန်းပြီးနောက် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားလေသည်။ ထိုကုန်သည်သည် မိမိအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မိမိ၏ သမီးဖြစ်သူအား သတိရ၍ သမီးဖြစ်သူအတွက် အလှူပစ္စည်းများကို ပေးအပ်ခဲ့လေသည်။ ထိုအခါ သမီးဖြစ်သူက မိမိ၏ အဖေအား မေးသည်ကား – “အဖေ၊ အဖေသည် မဟာဝိဟာရသို့ သွားခဲ့သည်ကို သိရပါသည်။ ထိုအရပ်၌ သီလနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော သံဃာတော်များ ရှိတော်မူပါ၏။ သို့သော် သဉ္ဎဝက ဟု အမည်ရသော အစိမ်းရောင်သောဎကျေးကလေး ရှိပါသည်ကိုလည်း သိတော်မူပါမည်လော” ဟု မေးလေသည်။ ကုန်သည်က ဤသို့ ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။ “ငါ့သမီး၊ ငါသည် ထိုသောဎကျေးကလေးကို မမြင်ခဲ့ရ။ သို့သော် ထိုသောဎကျေးကလေးသည် အလွန်ထူးဆန်းသည်ဟု ကြားဖူးသည်။ အဘယ်ကြောင့် ထိုသောဎကျေးကလေးကို မေးသနည်း” ဟု မေးလေသည်။ သမီးဖြစ်သူက ဤသို့ ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။ “အဖေ၊ ကျွန်မသည် ထိုသောဎကျေးကလေးအား အလွန်ချစ်ခင်ပါသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျွန်မသည် ကလေးဘဝကတည်းကပင် ထိုသောဎကျေးကလေးနှင့် အတူတူပင် မဟာဝိဟာရ၌ နေထိုင်ခဲ့ရပါသည်။ ထိုသောဎကျေးကလေးသည် ကျွန်မ၏ သူငယ်ချင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်မသည် ထိုသောဎကျေးကလေးအား အလွန်လွမ်းဆွတ်နေပါသည်။ အဖေသည် မဟာဝိဟာရသို့ ပြန်သွားပါက ထိုသောဎကျေးကလေးအား ကျွန်မအတွက် အလွန်ချစ်ခင်ကြောင်းနှင့် ကျွန်မအား သတိရကြောင်းကို မှာကြားပေးပါဦး” ဟု ပြောလေသည်။ ကုန်သည်သည် မိမိ၏ သမီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ သနားစိတ်ဝင်လျက် မဟာဝိဟာရသို့ ပြန်သွား၍ ထိုသောဎကျေးကလေးအား မိမိ၏ သမီး၏ အကြောင်းကို မှာကြားပေးလေသည်။ သဉ္ဎဝကသည် ကုန်သည်၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်လျက် ဤသို့ ပြန်လည်ပြောကြားလေသည်။ “အိုကုန်သည်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ သမီးတော်မင်းသမီးအား အလွန်လွမ်းဆွတ်နေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် မင်းသမီးအား သတိရနေကြောင်းကိုလည်း မှာကြားပေးပါဦး” ဟု ပြောလေသည်။ ထိုနောက် သဉ္ဎဝကသည် ကုန်သည်အား ဤသို့ ပြောကြားလေသည်။ “အိုကုန်သည်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် သမီးတော်မင်းသမီးအား ချစ်ခင်ကြောင်းကို ဖော်ပြရန်အတွက် ကျွန်ုပ်၏ အတောင်ပံကို ဖြန့်၍ အလွန်လှပသော အကကို ကပြပါမည်။ ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏ အသံကိုလည်း အလွန်ချိုမြိန်စွာ သီဆိုပါမည်” ဟု ပြောလေသည်။ ကုန်သည်သည် သဉ္ဎဝက၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်အံ့အားသင့်လျက် သဉ္ဎဝက၏ အကကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် အလွန်တင့်တယ်လှသော အသံကိုလည်း နားထောင်လေသည်။ ထိုနောက် ကုန်သည်သည် မဟာဝိဟာရမှ ထွက်ခွာ၍ မိမိ၏ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သမီးဖြစ်သူအား သဉ္ဎဝက၏ အကြောင်းကို အကုန်အစင် ပြောကြားလေသည်။ သမီးဖြစ်သူသည် မိမိ၏ အဖေ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်လျက် သဉ္ဎဝကအား အလွန်ချစ်ခင်ကြောင်းကို ဖော်ပြရန်အတွက် အလွန်လှပသော အကကို ကပြ၍ အလွန်ချိုမြိန်စွာ သီဆိုလေသည်။ **ဤဇာတ်တော်၏ အဆုံးအမမှာ** – မိမိ၏ သူငယ်ချင်းများအား အလွန်ချစ်ခင်ကြောင်းကို ဖော်ပြရန်အတွက် မိမိ၏ အတတ်ပညာများကို အသုံးပြုသင့်သည်။ ထို့အပြင် မိမိ၏ သူငယ်ချင်းများအား အလွန်ချစ်ခင်ကြောင်းကို ဖော်ပြရန်အတွက် အလွန်လှပသော အကကို ကပြ၍ အလွန်ချိုမြိန်စွာ သီဆိုသင့်သည်။