မေတ္တာရှင်မင်းသား

မေတ္တာရှင်မင်းသား

ရှေးအခါက ဗာရာဏသီပြည်၌ မေတ္တာရှင်မင်းသားဟူသော အလွန်သနားကြင်နာတတ်သော မင်းသားတစ်ပါး ရှိခဲ့ဖူးသည်။ မင်းသားသည် မိမိ၏ ပြည်သူပြည်သားများအပေါ်၌သာမက၊ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ်၌ မေတ္တာ ကရုဏာအပြည့်ဖြင့် ဆက်ဆံတော်မူ၏။ နန်းတော်၏ ပန်းဥယျာဉ်ကြီးတွင် အပင်ပေါင်းများစွာ၊ တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့သည် မင်းသား၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် သာယာဝပြောစွာ နေထိုင်ကြသည်။ တစ်နေ့သောအခါ နန်းတော်အနီးရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်တွင် ငှက်ကလေးတစ်ကောင်သည် အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းလျော်လျက် ရှိနေသည်ကို မင်းသားမြင်တော်မူ၏။ ငှက်ကလေး၏ အသံသည် ပင်ပန်းဆင်းရဲခြင်းကို ဖော်ပြနေသည်။ မင်းသားသည် သနားစိတ်တော် ကူးကာ ငှက်ကလေးရှိရာသို့ ချဉ်းကပ်တော်မူ၏။

“အို... ချစ်စရာ ငှက်ကလေးရယ်၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို ပင်ပန်းဆင်းရဲနေရတာလဲ” ဟု မေတ္တာရှင်မင်းသားက နူးညံ့သော အသံဖြင့် မေးတော်မူ၏။ ငှက်ကလေးသည် မင်းသား၏ အသံကို ကြားသော်လည်း မထူးမခြားနား၊ ခေါင်းကလေးကို စောင်းစောင်းထားလျက် အသက်ရှူရခက်ခက် ပုံစံဖြင့် ရှိနေသည်။ မင်းသားသည် ငှက်ကလေး၏ အခြေအနေကို စိတ်ပူပန်တော်မူပြီး ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကြည့်ရှုတော်မူ၏။ ထိုအခါမှ ငှက်ကလေး၏ သေးငယ်သော ခြေထောက်တစ်ဖက်သည် အတောင်၏ အောက်တွင် ပင်းမိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အတောင်၏ အောက်တွင် ပင်းမိနေသောကြောင့် ငှက်ကလေးသည် အစာရှာထွက်ရန်ရော၊ မိုaက်ပျံသန်းရန်ပါ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

“အမေ့... ဒါကြောင့်ပဲ ဒီကလေး ပင်ပန်းနေတာကိုး” ဟု မင်းသားက ညည်းတွားရင်း ငှက်ကလေးကို မထိခိုက်အောင် အလွန်သတိထားကာ ပင်းမိနေသော အတောင်ကို ဆွဲထုတ်တော်မူ၏။ အတောင် ပြန်လွတ်လာသော်လည်း ငှက်ကလေးသည် လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်းမရှိ။ မင်းသားသည် ငှက်ကလေး၏ ခြေထောက်သည် အနည်းငယ် ထိခိုက်သွားကြောင်း သတိပြုမိတော်မူ၏။ မင်းသားသည် မိမိ၏ လက်အုပ်ကလေးများဖြင့် ငှက်ကလေးကို အုပ်မိုးကာ နန်းတော်သို့ ပင့်ဆောင်တော်မူ၏။ နန်းတော်ထဲသို့ ရောက်သော် မင်းသားသည် မိမိ၏ ကိုယ်တိုင် ရေနွေးနွေးဖြင့် ထိုငှက်ကလေး၏ ခြေထောက်ကို ဆေးကြောပေးတော်မူပြီး၊ ထိုငှက်ကလေးအတွက် သစ်သီးစိမ်းများ၊ ပိုးမွှားများဖြင့် အစာကျွေးမွေးတော်မူ၏။

“ငှက်ကလေးရယ်၊ မကြောက်နဲ့နော်။ ငါ မင်းကို ဂရုစိုက်ပေးမယ်” ဟု မင်းသားက အားပေးစကား ပြောတော်မူ၏။ တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ မင်းသားသည် ငှက်ကလေးကို ကိုယ်တိုင် ပြုစုစောင့်ရှောက်တော်မူ၏။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ငှက်ကလေးသည် ကျန်းမာလာပြီး လှုပ်ရှားနိုင်လာသည်။ မင်းသား၏ မေတ္တာနှင့် ကြင်နာမှုအောက်တွင် ငှက်ကလေးသည် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ငှက်ကလေးသည် အတောင်ခတ်ကာ ပျံသန်းနိုင်သည်အထိ ကောင်းမွန်လာသည်။

“အို... မေတ္တာရှင်မင်းသားကြီး၊ ကိုယ်တော်၏ အလွန်ကြီးမားသော ကျေးဇူးတရားကို ကျွန်ုပ် မည်သို့ ကျေးဇူးဆပ်ရပါမည်နည်း။ ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာကြောင့် ကျွန်ုပ် ပြန်လည် အသက်ရှင်သန်လာရပါသည်” ဟု ငှက်ကလေးသည် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြား၏။ မင်းသားသည် ငှက်ကလေး၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။

“မင်း ပျော်ရွှင်နေရင် ငါလည်း ဝမ်းသာပါတယ် ငှက်ကလေးရယ်။ မင်း အခု လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပျံသန်းနိုင်ပြီဆိုရင် မင်း ကိုယ်မင်း ပျော်ရွှင်ရာကို သွားနိုင်ပြီ” ဟု မင်းသားက ပြန်လည် ညှိနှိုင်းတော်မူ၏။ ငှက်ကလေးသည် နန်းတော်အနီးရှိ သစ်ပင်ကြီးသို့ ပျံသန်းသွားပြီး၊ မေတ္တာရှင်မင်းသားအား ကျေးဇူးတင်စွာ နှုတ်ဆက်ကာ ကောင်းကင်သို့ လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ဗာရာဏသီပြည်သူပြည်သားများသည် မင်းသား၏ သနားကြင်နာမှုနှင့် မေတ္တာတရားကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုကြသည်။