ကုမ္ဘဒါရဇာတ်တော်

ကုမ္ဘဒါရဇာတ်တော်

မဟာသမ္မတမင်းကြီး မင်းပြုတော်မူရာ ဟိမဝန္တာတောကြီး၏ အရှေ့ဘက်၊ မဟာနဒီမြစ်၏ အနောက်ဘက်၌ သစ်ပင်ပန်းမာလ်တို့ စုံလင်၊ ကျက်သရေမင်္ဂလာနှင့် ပြည့်စုံသည့် သာယာလှပသော တောအုပ်ကြီးတစ်အုပ် ရှိ၏။ ထိုတောအုပ်ကြီးအတွင်း၌ ငှက်ကျားတစ်ကောင်သည် အလွန်တရာ မေတ္တာစိတ်ဓာတ် ထက်သန်စွာဖြင့် နေထိုင်လျက်ရှိသည်။

ငှက်ကျားသည် သာမန်ငှက်ကျားများကဲ့သို့ မဟုတ်။ သူ၏ အမွေးအတောင်တို့မှာ ရွှေရောင်တောက်တောက်နှင့် ကြည်လင်လှပပြီး၊ မျက်လုံးများမှာမူကား စိန်ရွှေပွင့်များကဲ့သို့ တောက်ပလျက်ရှိသည်။ အထူးခြားဆုံးမှာ သူ၏ မေတ္တာစိတ်ဓာတ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် မည်သည့်အခါမျှ အသက်ကို မသတ်၊ အပင်ပန်းမခံဘဲ အသီးအပွင့်တို့ကိုသာ စားသောက်လျက် နေထိုင်၏။ အခြားသော တိရစ္ဆာန်တို့ ဒုက္ခရောက်လျှင် သနားကရုဏာ ရှင့်ကာ အကူအညီ ပေးတတ်သည်။

တစ်နေ့သောအခါ၊ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းပြီးနောက် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ အကိုင်းအခက်များ ကြွေကျကာ မြစ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။ ထိုအချိန်၌ လူသားများ အပါအဝင် တိရစ္ဆာန်အများစုသည် မိုးရွာအပြီး မြစ်ကို ကူးခတ်ဖြတ်သန်းကြရာ၊ ရေစီးသန်လှသဖြင့် အခက်အခဲများ ကြုံတွေ့ရကုန်သည်။ ထိုအထဲမှ လူတစ်ယောက်သည် မြစ်ကို ကူးခတ်ရန် ကြိုးစားနေ၏။ သူသည် အလွန်တရာ ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာဖြင့် ရေစီးနှင့် ရုန်းကန်နေရသည်။ သူ၏ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုအချင်းအရာကို ငှက်ကျားကြီးက မြင်တော်မူ၏။ သူ၏ မေတ္တာစိတ်က ဆွပေးသဖြင့် မကူညီဘဲ မနေနိုင်ချေ။ ငှက်ကျားကြီးသည် လျင်မြန်စွာ လေထဲသို့ ပျံတက်ကာ၊ ရေစီးထဲသို့ ထိုးဆင်း၍ ထိုလူသား၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“အို... မိတ်ဆွေ၊ မစိုးရိမ်ပါနှင့်။ ကျွန်ုပ်ကို ကိုင်ထားပါ” ဟု ငှက်ကျားကြီးက စကားသံ နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

လူသားသည် အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ငှက်ကျားကြီးကို ကြည့်သည်။ သူသည် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသမျှသော တိရစ္ဆာန်တို့နှင့် မတူသည့် ထူးခြားသော ငှက်ကျားကြီးကို မြင်ရ၍ အလွန်တရာ အံ့ဩမှင်သက်သွားသည်။ သို့သော်လည်း အသက်အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ရမည်ကို မျှော်လင့်သဖြင့် ငှက်ကျားကြီး၏ ကျောပေါ်သို့ တက်ရောက်ကိုင်တွယ်လိုက်သည်။

ငှက်ကျားကြီးသည် မိမိ၏ အားအင်အပြည့်အဝဖြင့် အတောင်ခတ်ကာ၊ ရေစီးကို ဆန့်ကျင်လျက် ကမ်းနဖူးသို့ ဦးတည်၍ ပျံသန်းလေသည်။ ရေစီးသည် အလွန်တရာ သန်လှသော်လည်း ငှက်ကျားကြီး၏ မေတ္တာစိတ်နှင့် ခွန်အားကြောင့် အောင်မြင်စွာ ကမ်းနဖူးသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

လူသားသည် ကမ်းနဖူးသို့ ရောက်သောအခါ၊ ငှက်ကျားကြီး၏ ကျောပေါ်မှ ဆင်းသက်ကာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုလေသည်။

“အို... မေတ္တာရှင်ငှက်ကျားကြီး၊ သင့်ကျေးဇူးကို ကျွန်ုပ် အဘယ်သို့ တုံ့ပြန်ရပါမည်နည်း။ ကျွန်ုပ်၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးသည့်အတွက် အထူးပင် ကျေးဇူးတင်ရှိပါသည်။ သင့်လို ကရုဏာကြီးမားသော သတ္တဝါကို ကျွန်ုပ် မမြင်ဖူးပါ။”

ငှက်ကျားကြီးက “အို... မိတ်ဆွေ၊ ကျွန်ုပ်မှာ အဘယ်သို့သော ကျေးဇူးတုံ့ပြန်မှုကို မလိုလားပါ။ သင်၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်မှာ ကျွန်ုပ်အတွက် ဝမ်းမြောက်စရာပင်။ သို့သော် သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ အကူအညီကို မည်သို့ အမှတ်ရနေမည်ကို သိလိုပါသည်။”

လူသားက “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် အသင်၏ ကျေးဇူးကို ဘယ်သောအခါမျှ မမေ့ပါမည်။ ကျွန်ုပ်သည် အသင်၏ မေတ္တာစိတ်ကို အမြဲတမ်း ထားရှိပါမည်။”

ထိုအချိန်မှစ၍ လူသားသည် ငှက်ကျားကြီး၏ ကျေးဇူးကို အမြဲအမှတ်ရလျက် ရှိသည်။ သူသည်လည်း တတ်အားသရွေ့ အခြားသူများကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးသည်။

တစ်ဖန် ကာလအတန်ကြာသောအခါ၊ ထိုတောအုပ်ကြီးအတွင်း၌ မီးအကြီးအကျယ် လောင်ကျွမ်းလေသည်။ မီးသည် အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် တိရစ္ဆာန်အများစုသည် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် ခက်ခဲလျက် ရှိသည်။ တောကြီးတစ်ခုလုံး မီးခိုးငွေ့များဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ၊ အလွန်တရာ ပူပြင်းလှသည်။

ငှက်ကျားကြီးသည် ထိုအချင်းအရာကို မြင်တော်မူသောအခါ၊ မိမိ၏ မေတ္တာစိတ်က ဆွပေးသဖြင့် အားလုံးကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားလေသည်။ သူသည် မိမိ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ရေကို ခပ်ယူကာ မီးလောင်ရာသို့ အကြိမ်ကြိမ် ပျံသန်း၍ ချသနားလေသည်။

“အို... အကျွန်ုပ်၏ မေတ္တာစိတ်နှင့် တတ်အားသရွေ့ ဤမီးကို ငြိမ်းအေးအောင် ကြိုးစားပါမည်။ အသင်တို့ မစိုးရိမ်ကြပါနှင့်။” ဟု ငှက်ကျားကြီးက အော်ဟစ်လျက် ရှိသည်။

အခြားသော တိရစ္ဆာန်တို့သည် ငှက်ကျားကြီး၏ အပြုအမူကို မြင်သောအခါ အံ့ဩမှင်သက်ကြသည်။ အချို့ကမူကား “အို... ငှက်ကျားကြီး၊ သင်သည် အဘယ်သို့သော အင်အားဖြင့် ဤမီးကို ငြိမ်းစေနိုင်မည်နည်း။ သင်၏ အပြုအမူသည် အလွန်တရာ အနိမ့်ကျဆုံးပင်။” ဟု ဝေဖန်ကြသည်။

သို့သော် ငှက်ကျားကြီးသည် မည်သည့် စကားကိုမျှ ဂရုမစိုက်ချေ။ သူသည် မိမိ၏ မေတ္တာစိတ်ကို အရင်းပြု၍ မိမိတတ်အားသရွေ့ ကြိုးစားလျက် ရှိသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်မှ ရေများ ကုန်ခမ်းသွားလေတိုင်း၊ သူသည် မြစ်သို့ ပျံသန်းကာ ပြန်လည်ခပ်ယူပြီး မီးလောင်ရာသို့ ချသနား၏။

ထိုအချိန်၌ ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်မင်းကြီးတစ်ပါးသည် ငှက်ကျားကြီး၏ မေတ္တာစိတ်နှင့် အနစ်နာခံမှုကို မြင်တော်မူ၏။ သူသည် အလွန်တရာ သနားကရုဏာ ရှင့်ကာ ငှက်ကျားကြီးအား ချီးကျူးလေသည်။

“အို... မေတ္တာရှင်ငှက်ကျားကြီး၊ သင်၏ မေတ္တာစိတ်နှင့် အနစ်နာခံမှုကို ကျွန်ုပ် အလွန်တရာ ချီးကျူးပါသည်။ သင်၏ အပြုအမူသည် အလွန်တရာ နိမ့်ကျသည်ဟု ထင်ကောင်းထင်နိုင်သော်လည်း၊ သင့်၏ မေတ္တာစိတ်သည် အလွန်တရာ မြင့်မြတ်လှပါသည်။”

နတ်မင်းကြီးသည် မိမိ၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ဖြင့် မီးလောင်ရာသို့ ရေကို ကောင်းကင်မှ ရွာသွန်းစေရာ၊ မီးသည် မကြာမီ ငြိမ်းအေးသွားလေသည်။ တောကြီးတစ်ခုလုံး မီးဘေးမှ ကင်းလွတ်သွားသည်။

တိရစ္ဆာန်အများစုသည် ငှက်ကျားကြီး၏ အပြုအမူကို မြင်သောအခါ အလွန်တရာ ရှက်ရွံ့သွားကြသည်။ သူတို့သည် ငှက်ကျားကြီး၏ မေတ္တာစိတ်ကို ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချခဲ့သည့်အတွက် နောင်တရကြသည်။

“အို... မေတ္တာရှင်ငှက်ကျားကြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် သင့်ကို နားမလည်ခဲ့ပါ။ သင့်၏ မေတ္တာစိတ်သည် အလွန်တရာ မြင့်မြတ်လှပါသည်။ သင့်ကို ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံးက တောင်းပန်ပါသည်။” ဟု တိရစ္ဆာန်အများစုက တောင်းပန်ကြသည်။

ငှက်ကျားကြီးက “အို... အသင်တို့၊ ကျွန်ုပ်မှာ အဘယ်သို့သော အပြစ်မှ မရှိပါ။ အသင်တို့၏ စကားကို ကျွန်ုပ် ဂရုမစိုက်ပါ။ ကျွန်ုပ်၏ မေတ္တာစိတ်သည် အကျွန်ုပ်၏ အပြုအမူကို ဦးဆောင်၏။” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ထိုအချိန်မှစ၍ ငှက်ကျားကြီးသည် ထိုတောအုပ်ကြီးအတွင်း၌ အလွန်တရာ ချစ်ခင်လေးစားခြင်း ခံရသည်။ သူ၏ မေတ္တာစိတ်နှင့် ကရုဏာတရားသည် အားလုံးအတွက် စံနမူနာ ဖြစ်လာသည်။

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ထိုဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူပြီးနောက်၊ “ထိုအခါက ငှက်ကျားကြီးသည် ငါဘုရား ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုလူသားကား မောဂ္ဂလာန် မထေရ် ဖြစ်တော်မူ၏။” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။