ကက္ကဋဇာတ်

ကက္ကဋ ဇာတ်တော်

ရှေးအခါက၊ သတ္တဝါတို့၏ စိတ်ကောင်း၊ စိတ်မြတ် မရှိတော့သည့် ကာလ၌၊ ဘုရားအလောင်းတော်သည် မဟာကက္ကဋ ဟုခေါ်သော ကဏန်းမင်းအဖြစ်ကို ရတော်မူ၏။

ထိုမဟာကက္ကဋသည် သာမန်ကဏန်းတစ်ကောင် မဟုတ်။ သူ၏ ကိုယ်အင်္ဂါသည် ရွှေအဆင်းကဲ့သို့ တောက်ပလျက်၊ မာန်မာန ထောင်လွှားလွန်းလှသည်။ သူသည် သမုဒ္ဒရာ၏ အောက်ဆုံးအနက်ဆုံးအရပ်၌၊ ထီးနန်းစိုးစံလျက် ရှိ၏။ သူ၏ နန်းတော်သည် ပင်လယ်ကျောက်သန္ဒေရတနာတို့ဖြင့် မွမ်းမံဆင်ကဲ၊ အလွန်တရာ ထည်ဝါခမ်းနား၏။ မဟာကက္ကဋမင်းကြီး၏ စိုးမိုးအုပ်ချုပ်မှုအောက်၌၊ သမုဒ္ဒရာအတွင်း၌ နေထိုင်ကြကုန်သော သတ္တဝါအပေါင်းတို့သည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လျက်၊ အခစားဝင်ကြရ၏။

မဟာကက္ကဋမင်းကြီး၏ စိတ်၌ကား မကောင်းသောအတွေးတို့သည် အမြဲတစေ ကိန်းအောင်းလျက် ရှိ၏။ သူသည် မိမိ၏ အာဏာကို အလွန်အမင်း အသုံးချလို၏။ သူ၏ အကြံအစည်ကား အခြားသော သတ္တဝါတို့ကို နှိပ်စက်ညှင်းပန်းခြင်း၊ သူ၏ အလိုဆန္ဒကို အတင်းအကြပ် ပြည့်စုံစေခြင်းတို့ပင် ဖြစ်၏။ သူသည် အကြောင်းမဲ့ပင် အခြားသော သတ္တဝါတို့ကို အပြစ်ရှာလေ့ရှိ၏။

“အမောင်တို့၊ ငါသည် ဤသမုဒ္ဒရာကို အုပ်စိုးသော မင်းဖြစ်၏။ ငါ့အမိန့်ကို မနာခံသူမည်သူမျှ မရှိစေရ။ ငါ့အလိုဆန္ဒကို မပြည့်စုံစေသူ မည်သူ့ကိုမျှ ငါသည် သည်းမခံနိုင်။” ဟု မဟာကက္ကဋမင်းကြီးသည် မိမိ၏ အမတ်များအား မကြာခဏ ပြောဆိုလေ့ရှိ၏။

ထိုအချိန်၌ပင်၊ ပင်လယ်ကမ်းခြေတစ်ဖက်၌ ပဒုမ္မ ဟူသော ရသေ့တစ်ပါးသည် ရေကြည်သောက်၊ သစ်သီးစား၍ တရားကျင့်လျက် နေထိုင်၏။ ရသေ့ကား အလွန်တရာ သနားကရုဏာကြီးမားသူ ဖြစ်၏။ သူသည် သတ္တဝါတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မြင်တိုင်း စိတ်မချမ်းသာ ဖြစ်လေ့ရှိ၏။

တစ်နေ့သ၌၊ မဟာကက္ကဋမင်းကြီးသည် မိမိ၏ နန်းတော်၌ စိတ်လက် မကြည်လင် ဖြစ်လျက် ရှိ၏။ သူ၏ စိတ်အကြံအစည်ကား အလွန်တရာ မာန်မာန ထောင်လွှားလျက်၊ အခြားသော သတ္တဝါတို့အား နှိမ့်ချင်သော သဘောရှိ၏။

“ဤသမုဒ္ဒရာကြီးကား ငါ့လက်ထဲမှာပင် ရှိသည်။ ငါ့အလိုကို မလိုက်နာသူမည်သူမျှ မရှိ။ သို့သော်လည်း၊ ငါ့ထက် ထူးခြားသော သတ္တဝါဟူ၍ ရှိသေး၏လော။” ဟု မိမိကိုယ်ကို မေးမြန်း၏။

ထိုအခါ၊ အမတ်တစ်ဦးဖြစ်သော ကုမ္ဘီရ ဟူသော မိကျောင်းသည် မင်းကြီး၏ အကြံကို နားလည်၍ မင်းကြီး၏ မာန်မာနကို ပိုမိုထောင်လွှားစေရန် ဤသို့ လျှောက်တင်၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အရှေ့အရပ် ကမ်းခြေ၌ ပဒုမ္မ ဟူသော ရသေ့တစ်ပါး ရှိကြောင်းကို ကြားသိရပါသည်။ ထိုရသေ့ကား ရေအောက်သို့ မဆင်းနိုင်၊ ကောင်းကင်သို့ မပျံသန်းနိုင်၊ မီးကို မကိုင်နိုင်၊ အဆိပ်ကို မစားနိုင်။ အရှင့်ကိုမူကား မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်ရပါ။ ထိုရသေ့ကား အရှင့်ထက် အတန်ငယ် တန်ခိုးကြီးဟန် မရှိပါ။”

မဟာကက္ကဋမင်းကြီးသည် ကုမ္ဘီရ၏ စကားကို ကြားသောအခါ၊ ပိုမိုမာန်တက်လာ၏။

“အမောင်၊ အသင့်စကား မှန်၏။ အကယ်၍ ထိုရသေ့သည် ငါ့ထက် တန်ခိုးကြီးသည်ဟု ဆိုပါမူ၊ ထိုသူကား ငါ၏ အရှက်တကွဲ အကျိုးပြတ် ဖြစ်စေရမည်။ အသင့်မှာ ထိုရသေ့ကို ငါ့ထံသို့ ခေါ်ခဲ့လော့။”

ကုမ္ဘီရသည် မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်ကို ခံယူ၍ ထွက်သွား၏။ သူသည် ပင်လယ်ကမ်းခြေသို့ သွား၍ ပဒုမ္မရသေ့ကို တွေ့၏။

“အို ရသေ့၊ ကျွန်ုပ်၏ သခင် မဟာကက္ကဋမင်းကြီးက အသင့်ကို ခေါ်ခိုင်း၏။ အသင့်ကို အရှင်မင်းကြီးထံသို့ လိုက်ပါရန် အမိန့်ရှိ၏။” ဟု ကုမ္ဘီရသည် မာန်မာန် တက်တက် ပြောဆို၏။

ပဒုမ္မရသေ့သည် ကုမ္ဘီရ၏ စကားကို ကြားသောအခါ၊ မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်။ သူသည် မိမိ၏ အကျင့်သီလကို ယုံကြည်၏။

“အမောင်၊ ငါသည် မင်းကြီးထံသို့ မလိုက်နိုင်။ ငါသည် ဤအရပ်၌ တရားကျင့်လျက် နေထိုင်၏။ ငါ့ကို ခေါ်ယူခြင်းသည် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်နည်း။” ဟု ရသေ့က မေး၏။

“အသင့်ကို အရှင်မင်းကြီးအား ဆက်သရန် ဖြစ်သည်။ အရှင့်ကို အရှင်မင်းကြီး၏ အကြောင်းကို မေးမြန်းရမည်။” ဟု ကုမ္ဘီရက ပြန်ပြော၏။

ပဒုမ္မရသေ့သည် မည်သို့မျှ ငြင်းဆန်၍ မရတော့။ သူသည် မိမိ၏ သနားကရုဏာ စိတ်ကို အခြေခံ၍၊ သမုဒ္ဒရာအတွင်းရှိ သတ္တဝါတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို သိရှိလိုသော စိတ်ဖြင့် လိုက်ပါရန် သဘောတူ၏။

“အသင့်နှင့် အတူ လိုက်ပါမည်။ သို့သော်လည်း၊ ငါ့ကို မည်သည့်အန္တရာယ်မျှ မပြုရ။ ငါ့ကို ညှင်းဆဲလျှင် ငါသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံသန်းသွားမည်။” ဟု ရသေ့က ပြော၏။

ကုမ္ဘီရသည် ရသေ့၏ စကားကို နားထောင်၍ ရသေ့ကို မဟာကက္ကဋမင်းကြီးထံသို့ ခေါ်လာ၏။ မဟာကက္ကဋမင်းကြီးသည် ပဒုမ္မရသေ့ကို တွေ့သောအခါ အလွန်တရာ မာန်မာန ထောင်လွှားလျက်၊ အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်၏။

“အချင်း ရသေ့၊ သင်ကား ဤသမုဒ္ဒရာ၏ အကြောင်းကို မသိ။ ငါကား ဤသမုဒ္ဒရာကို အုပ်စိုးသော မင်း ဖြစ်၏။ သင်ကား ငါ့ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိလော။” ဟု မင်းကြီးက မေး၏။

ပဒုမ္မရသေ့သည် ခေါင်းမော့၍ မင်းကြီးကို ကြည့်၏။ သူ၏ မျက်နှာ၌ မည်သည့်အကြောက်တရားကိုမျှ မတွေ့ရ။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်ကား မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်။ ကျွန်ုပ်ကား တရားကို ကျင့်၏။ ကျွန်ုပ်ကား သတ္တဝါတို့၏ အကျိုးကိုသာ ရှေးရှု၏။ အရှင်မင်းကြီးကား မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ဤမျှ မာန်မာန ထောင်လွှားလျက် ရှိသနည်း။” ဟု ရသေ့က မေး၏။

မဟာကက္ကဋမင်းကြီးသည် ရသေ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်တရာ မကျေနပ်။ သူ၏ မျက်လုံးတို့သည် ဒေါသဖြင့် နီရဲ၏။

“အချင်း ရသေ့၊ သင်ကား အလွန်တရာ မိုက်မဲ၏။ သင်ကား ငါ့ကို မသိ။ ငါ့ကို မလေးစား။ ငါ့ကို အရှက်ရစေရန် အသင့်ကို ဤသမုဒ္ဒရာ၌ ပစ်ချမည်။ သင်ကား မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ကောင်းကင်သို့ မပျံသန်းနိုင်သနည်း။”

မင်းကြီးသည် မကျေနပ်၍၊ ရသေ့ကို သမုဒ္ဒရာအတွင်းသို့ ပစ်ချရန် အမိန့်ပေး၏။ ကုမ္ဘီရနှင့် အမတ်များက ရသေ့ကို ဆွဲခေါ်၍ ပင်လယ်အတွင်းသို့ ပစ်ချကြ၏။

ထိုအခါ ပဒုမ္မရသေ့သည် မိမိ၏ ကတိအတိုင်း၊ ကောင်းကင်သို့ ပျံသန်းရန် ကြိုးစား၏။ သို့သော်လည်း၊ မဟာကက္ကဋမင်းကြီး၏ မကောင်းသော အကြံအစည်၊ မကောင်းသော စိတ်ဓာတ်တို့သည် အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသည်။ ရသေ့သည် မိမိ၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ဖြင့် ကောင်းကင်သို့ မပျံသန်းနိုင်တော့။ သူကား သမုဒ္ဒရာရေအောက်၌ ရုန်းကန်ရ၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အသင့်အကြံအစည်သည် အလွန်တရာ မကောင်း။ အသင့်ကို သနားကရုဏာ မရှိ။ အသင့်အား ငါသည် ပြစ်ဒဏ်ပေးရမည်။” ဟု ရသေ့က ဆို၏။

ထိုအခါ ရသေ့သည် မိမိ၏ မဟာကရုဏာ စိတ်ကို ပိုမို ပြင်းထန်စေ၏။ သူသည် မဟာကက္ကဋမင်းကြီး၏ မကောင်းသော စိတ်ဓာတ်ကို ပြောင်းလဲစေလို၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အသင့်အား ငါသည် အသက်မသတ်။ သို့သော်လည်း၊ အသင့်အား အသင့် မာန်မာနကို ချိုးနှိမ့်စေမည်။ အသင့်အား အသင့် အာဏာကို အလွန်အမင်း မသုံးစွဲစေရန် ငါသည် သင့်အား သတိပေးမည်။”

ရသေ့သည် မိမိ၏ မဟာကရုဏာ စိတ်ကို အမှီပြု၍၊ မိမိ၏ ကိုယ်ကို ကဏန်းတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲ၏။ သူသည် မဟာကက္ကဋမင်းကြီး၏ ကိုယ်ကို ပတ်လည်မှ ဖက်ကိုင်၏။ မဟာကက္ကဋမင်းကြီးသည် ထိုသို့ ဖြစ်လာသော အခါ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်၏။ သူကား ရသေ့၏ ကဏန်း ကိုယ်ကို မည်သို့မျှ မခွာနိုင်။

“အို ရသေ့၊ အသင့်ကို ငါသည် မသိ။ အသင့်အား ငါသည် အရှက်ရစေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အသင့်ကား ငါ့ကို အကူအညီ ပေး၏။ အသင့်အား ငါသည် အလွန်တရာ နစ်နာ၏။ အသင့်ကို ငါသည် မည်သို့ ပြန်လည် ဆက်ဆံရမည်ကို မသိ။” ဟု မဟာကက္ကဋမင်းကြီးက လျှောက်တင်၏။

ပဒုမ္မရသေ့သည် မိမိ၏ ကဏန်း ကိုယ်ကို ပြောင်းလဲ၍ မဟာကက္ကဋမင်းကြီးကို မေး၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အသင့်အား ငါသည် အသက်မသတ်။ သို့သော်လည်း၊ အသင့်အား အသင့် မာန်မာနကို ချိုးနှိမ့်စေမည်။ အသင့်အား အသင့် အာဏာကို အလွန်အမင်း မသုံးစွဲစေရန် ငါသည် သင့်အား သတိပေးမည်။ အသင့် ကိုယ်ကို ကြည့်လော့။ အသင့်အား အသင့် ကိုယ်ကို အသင့် လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်။ အသင့်အား အသင့် ကိုယ်ကို အခြားသော ကဏန်းတစ်ကောင်က ဖက်ကိုင်လျက် ရှိ၏။ အသင့်မှာ မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်နိုင်။”

မဟာကက္ကဋမင်းကြီးသည် မိမိ၏ အဖြစ်ကို သဘောပေါက်၏။ သူကား မိမိ၏ မာန်မာန၊ မိမိ၏ အာဏာကို အလွန်အမင်း အသုံးချခြင်းကြောင့် အဘယ်သို့သော ဆိုးကျိုးကို ခံစားရနိုင်သည်ကို သိ၏။ သူကား အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့၏။

“အို ရသေ့၊ အသင့်အား ငါသည် မသိ။ အသင့်ကား အလွန်တရာ တန်ခိုးကြီးသော သူ ဖြစ်၏။ အသင့်အား ငါသည် အလွန်တရာ အရှက်ရ၏။ အသင့်အား ငါသည် အလွန်တရာ ကျေးဇူးတင်၏။ အသင့်အား ငါသည် တောင်းပန်၏။ အသင့်အား ငါသည် အသင့် မင်းကြီးအဖြစ်မှ ဆင်းသက်မည်။ အသင့်ကို ငါသည် ယခုမှ စ၍ ကြည်ညိုမည်။”

ပဒုမ္မရသေ့သည် မဟာကက္ကဋမင်းကြီး၏ ဝန်ခံချက်ကို ကြားသောအခါ မင်းကြီးကို လွှတ်ပေး၏။ မဟာကက္ကဋမင်းကြီးသည် မိမိ၏ နန်းတော်သို့ ပြန်သွား၏။ သို့သော်လည်း သူကား ယခင်က ကဲ့သို့ မာန်မာန ထောင်လွှားသော မင်းကြီး မဟုတ်။ သူကား ပိုမို သနားကရုဏာ ရှိသော မင်းကြီး ဖြစ်လာ၏။ သူကား အခြားသော သတ္တဝါတို့အား မညှင်းဆဲ။

“အကျွန်ုပ်၏ မာန်မာန၊ အကျွန်ုပ်၏ အာဏာကို အလွန်အမင်း အသုံးချခြင်းကြောင့် အဘယ်သို့သော ဆိုးကျိုးကို ခံစားရနိုင်သည်ကို ယခုမှ သိပါ၏။ အကျွန်ုပ်အား အသင့်က ကယ်တင်တော်မူ၏။” ဟု မင်းကြီးက ရသေ့ကို လျှောက်တင်၏။

ပဒုမ္မရသေ့သည် မင်းကြီး၏ ပြောင်းလဲမှု ကို တွေ့မြင်ရသောအခါ ဝမ်းမြောက်၏။ သူကား မိမိ၏ သနားကရုဏာ စိတ်ကို အသုံးချ၍ မင်းကြီးကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် အလွန်တရာ ဝမ်းသာ၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အသင့်အား ငါသည် အသက်မသတ်။ သို့သော်လည်း၊ အသင့်အား အသင့် မာန်မာနကို ချိုးနှိမ့်စေမည်။ အသင့်အား အသင့် အာဏာကို အလွန်အမင်း မသုံးစွဲစေရန် ငါသည် သင့်အား သတိပေးမည်။ မည်သည့်အရာကိုမျှ အလွန်အမင်း မပြုလုပ်သင့်။ မာန်မာနသည် အလွန်တရာ အန္တရာယ်များ၏။”

ထိုနေ့မှ စ၍ မဟာကက္ကဋမင်းကြီးသည် ပိုမို ကောင်းမွန်သော မင်း ဖြစ်လာ၏။ သူကား မိမိ၏ သတ္တဝါတို့အား မညှင်းဆဲ။ သူကား အခြားသော သတ္တဝါတို့အား ကူညီ၏။ ပဒုမ္မရသေ့သည်လည်း မိမိ၏ တရားကို ဆက်လက် ကျင့်၏။

ဆုံးမစာ

မာန်မာနကို အလွန်အမင်း အသုံးချခြင်းသည် အလွန်တရာ အန္တရာယ်များ၏။ မည်သည့်အရာကိုမျှ အလွန်အမင်း မပြုလုပ်သင့်။ သနားကရုဏာသည် အလွန်တရာ အရေးကြီး၏။

ကျင့်သုံးခဲ့သော ပါရမီ

မေတ္တာပါရမီ