
ရှေးအခါက နွားတစ်ကောင်သည် အလွန်အေးချမ်းစွာ မြက်စားနေ၏။ ၎င်း၏ အဖြူရောင် ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပတ်ဝန်းကျင်၏ အစိမ်းရောင် သစ်ပင်များနှင့် လှပစွာ ကွဲပြားနေ၏။ ထိုအချိန်တွင် မျောက်တစ်ကောင်သည် အနီးအနားတွင် ခုန်ပေါက် ဆော့ကစားနေ၏။
မျောက်သည် နွားကို မြင်သောအခါ အလွန်တောင်းပန်သော အသံဖြင့်၊ "အို နွားမင်း၊ သင့်ကို အလွန်အံ့ဩနေမိပါသည်။ သင်သည် မည်သို့ ဤမျှ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ပါသနည်း။" ဟု မေး၏။
နွားသည် မျောက်၏ မေးခွန်းကို ကြားလျှင် အလွန်အံ့အားသင့်သွား၏။ သူသည် မျောက်ကို ကြည့်၍၊ "အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ မေးပါသနည်း။ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ အလုပ်ကို လုပ်နေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် မြက်များကို စားသောက်ပြီး အနားယူနေ၏။" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြား၏။
မျောက်သည် နွား၏ စကားကို ကြားလျှင် မိမိ၏ စိတ်ကို သတိရ၏။ သူသည် အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်မှုနှင့် အလုပ်ကို ရှာဖွေနေရသည်။ သူသည် နွား၏ အေးချမ်းမှုကို တပ်မက်နေ၏။ မျောက်သည် နွားအား ပြော၏။ "အို နွားမင်း၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို အလွန်တောင်းပန်နေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျွန်ုပ်၏ သူငယ်ချင်း ဖြစ်စေလိုပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျွန်ုပ်၏ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွား၍ ကျွန်ုပ်၏ ပျော်ရွှင်မှုများကို ပြသလိုပါသည်။" ဟု ဆို၏။
နွားသည် မျောက်၏ စကားကို ကြားလျှင် မိမိ၏ သတ္တိကို စုစည်း၏။ သူသည် မျောက်၏ အကြံအစည်ကို နားလည်သော်လည်း ယင်းသို့ မ przyj erklärt တ် ၏။ သူသည် မျောက်ကို ပြော၏။ "အို မျောက်၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် အလွန်နှေးကွေးလှပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်နှင့် အတူ လိုက်ပါနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။" ဟု ဖြေ၏။
မျောက်သည် နွား၏ စကားကို ကြားလျှင် မကျေမနပ် ဖြစ်၏။ သူသည် နွား၏ စကားကို မယုံကြည်ပါ။ သူသည် နွားကို ပြော၏။ "အို နွားမင်း၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်ကို လိမ်ညာနေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို အလွန်အံ့ဩနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျွန်ုပ်၏ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရမည်။" ဟု ဆို၏။
နွားသည် မျောက်၏ အတင်းအကြပ်ကို ခံရသောအခါ မိမိ၏ ဉာဏ်ပညာကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်၏။ သူသည် မျောက်ကို ပြော၏။ "ကောင်းပြီ၊ အို မျောက်။ ကျွန်ုပ်သည် လိုက်ပါမည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသည် ကျွန်ုပ်၏ မြက်ခင်းပေါ်တွင် ရှိနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် မြက်ခင်းပေါ်မှ မပါလာပါ။ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးကို ယူဆောင်သွားမှသာ ကျွန်ုပ်သည် လိုက်ပါနိုင်မည်။" ဟု ဆို၏။
မျောက်သည် နွား၏ စကားကို ကြားလျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်၏။ သူသည် နွား၏ နှလုံးကို ယူဆောင်သွားရန် မြက်ခင်းပေါ်သို့ တက်ရန် ကြိုးစား၏။ သို့သော် မျောက်သည် နွား၏ နှလုံးကို မတွေ့။ နွားသည် မျောက်၏ မစွမ်းနိုင်မှုကို မြင်သောအခါ ရယ်မော၏။ သူသည် မျောက်ကို ပြော၏။ "အို မျောက်၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ ဉာဏ်ပညာကို မသိရှိပါ။ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသည် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အတူတူ ရှိနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် မည်သည့်အခါမှ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးကို မခွဲထုတ်ပါ။" ဟု ဆို၏။
မျောက်သည် နွား၏ ဉာဏ်ပညာကို သိမြင်သောအခါ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မိမိ၏ အိမ်သို့ ပြန်လည် သွားလေသည်။ နွားသည် မိမိ၏ အေးချမ်းမှုကို ဆက်လက် ခံစားရင်း မိမိ၏ မြက်ခင်းပေါ်တွင် နေထိုင်၏။
— In-Article Ad —
အန္တရာယ်မှ ကင်းဝေးစေရန် ဉာဏ်ပညာကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်ပါသည်။
ပါရမီ: ဉာဏ်ပညာ
— Ad Space (728x90) —
230Dukanipātaပဉ္စနိဂြောဓမင်းနှင့် မျောက် ကာလ ကမ္ဘာတည်စ ကာလ၊ အရပ် ဟိမဝန္တာအနီး၊ ဇာတ်ကောင် ပဉ္စနိဂြောဓမင်း (ဘုရားလ...
💡 ရဲစွမ်းသတ္တိနှင့် သစ္စာတရားသည် အောင်မြင်မှု၏ အဓိကသော့ချက်များ ဖြစ်သည်။
317Catukkanipātaမဟာမောရဇာတ်ရှေးရှေးတုန်းက ကမ္ဗောဇတိုင်းပြည်တွင် မဟာမောရ မည်သော ဥဒေါင်းမင်းတစ်ပါး ရှိခဲ့သည်။ ထိုဥဒေါင...
💡 ဉာဏ်ပညာနှင့် ရဲစွမ်းသတ္တိသည် လွတ်လပ်ခွင့်ကို ကာကွယ်ပေးသည်။
413Sattakanipātaပဉ္စပါဒဇာတ် မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိပြည်၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သောဏကောဠိဝေယျမင...
💡 သစ္စာတရား၏ အစွမ်းသည် အလွန်ကြီးမားသည်။ မည်သည့်ဆင်းရဲဒုက္ခကို မဆို သစ္စာတရားဖြင့် ရင်ဆိုင်လျှင် လွတ်မြောက်နိုင်၏။ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတရားတို့ကို ပွားများအားထုတ်လျှင် ဘဝအဆက်ဆက်၌ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ရရှိစေ၏။
339Catukkanipātaရှေးအခါက ကုရုမ္ဗာ အမည်ရှိသော စည်ပင်သာယာသော ကုန်သွယ်ရေးမြို့ကြီးတစ်မြို့တွင် သုဒဿန မင်းကြီး ဟူသော မင်...
337Catukkanipātaဘုရားရှင်မဖြစ်မီ အနှစ်တစ်ထောင်ကျော်ကာလက ဖြစ်သည်။ သုဒေဝရာဇ် အမည်ရှိသော မြို့ကြီးတစ်မြို့သည် သာယာဝပြော...
378Chakkanipātaခွေးနှင့် ကြောင်ရှေးရှေးတုန်းက ကျေးရွာတစ်ရွာတွင် ခွေးတစ်ကောင်နှင့် ကြောင်တစ်ကောင်သည် အိမ်နီးချင်းမျာ...
💡 လောဘကြီးခြင်းသည် ပျော်ရွှင်မှုကို မပေးနိုင်သော်လည်း၊ သစ္စာရှိခြင်းနှင့် မေတ္တာတရားသည် ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးသည်။
— Multiplex Ad —