ပဉ္စနိဂြောဓမင်းနှင့် မျောက်

ပဉ္စနိဂြောဓမင်းနှင့် မျောက်

ကာလ ကမ္ဘာတည်စ ကာလ၊ အရပ် ဟိမဝန္တာအနီး၊ ဇာတ်ကောင် ပဉ္စနိဂြောဓမင်း (ဘုရားလောင်း) နှင့် မျောက်ဘဝ၊ အကြောင်းအရာ ဥစ္စာကို မတရားရယူခြင်း၊ ပေးကမ်းခြင်း၏ အကျိုး၊ အသိပညာကို အသုံးချခြင်း၏ အကျိုး။

ရှေးနှစ်ပေါင်းများစွာ၊ ကမ္ဘာလောကကြီး မစတင်မီ အချိန်အခါက၊ သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ၏ မြောက်ဘက် ကမ်းရိုးတန်းအနီး၊ သမုဒ္ဒရာ၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် ကျွန်းကြီးတစ်ကျွန်း တည်ရှိခဲ့ဖူး၏။ ထိုကျွန်းကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင်ကား အလွန်ကြီးမားသော ပဉ္စနိဂြောဓပင်ကြီး တစ်ပင် ရှိ၏။ ထိုပဉ္စနိဂြောဓပင်ကြီးသည် အကိုင်းအခက်များဖြင့် မိုးထိအောင် ထိုးထွက်လျက်၊ ကောင်းကင်ကိုပင် ဖုံးအုပ်နေသယောင် ထင်မှတ်ရသည်။ အသီးများကား ဆန်းပြားလှသော အရောင်အဆင်းများဖြင့် တောက်ပလျက်၊ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များက လေနုအေးနှင့်အတူ တကျွန်းလုံးကို မွှေးပျံ့စေ၏။ ထိုပဉ္စနိဂြောဓပင်ကြီး၏ အောက်တွင်ကား သစ်ပင်ကြီး၏ အရိပ်အောက်သို့ မိုးလုံလေလုံဖြစ်စေရန် ရွက်အုပ်ကြီးများက ဖြန့်ခင်းလျက်၊ သစ်ပင်၏ အောက်ခြေတွင်ကား ရေအေးများဖြင့် ပြည့်လျှံနေသော စမ်းရေတွင်းကြီး တစ်တွင်း ရှိ၏။

ထိုပဉ္စနိဂြောဓပင်ကြီးပေါ်တွင်ကား မျောက်မင်းတစ်ပါး နေထိုင်လျက် ရှိ၏။ ထိုမျောက်မင်းကား အလွန်သန်မာထွားကြိုင်း၏။ မျက်လုံးများကား မီးခဲကဲ့သို့ နီရဲလျက်၊ အမွေးအမှင်များကား မည်းနက်ရှည်လျား၏။ အလွန်အကျွံ စကားများ၏။ ဝမ်းနည်း၊ ဝမ်းသာ၊ ဝမ်းမြောက်၊ ဝမ်း ကြောက် စသည်တို့ကို ဖုံးကွယ်တတ်၏။ အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံတတ်၏။ အလွန်အကျွံ အကျင့်ယုတ်၏။ အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ “ငါကား ဤကျွန်း၏ မင်း ဖြစ်၏။ ဤကျွန်းပေါ်ရှိ အသီးအပွင့်၊ အစားအသောက် အားလုံးသည် ငါ့ဥစ္စာပင်။ ငါ့ထက် မြတ်သောသူ မည်သူမျှ မရှိ” ဟု အမြဲတစေ ထင်မှတ်လျက် နေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ဘုရားလောင်းသည် မင်းမျိုးမင်းနွယ်တို့၏ ဥစ္စာကို ပိုင်ဆိုင်လျက်၊ တရားနှင့်အညီ မင်းပြုနေ၏။ မင်းကြီးသည် တရားသဖြင့် အုပ်ချုပ်လျက်၊ ပြည်သူ ပြည်သား အပေါင်းတို့အား အကျိုးကို ပေး၏။ ထိုမင်းကြီး၏ ပိုင်နက်တွင်ကား “အလှူဒါန” ဟူသော စကားလုံးကိုပင် မကြားဖူး။ အဘယ်နည်းဟူမူကား၊ ထိုမင်းကြီး၏ ပြည်သူတို့သည် အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ပြုမူတတ်ကြ၏။ အချင်းချင်း မတရားသဖြင့် ပြုမူတတ်ကြ၏။ အချင်းချင်း မတရားသဖြင့် ရယူတတ်ကြ၏။ အချင်းချင်း မတရားသဖြင့် နှိပ်စက်တတ်ကြ၏။ အချင်းချင်း မတရားသဖြင့် သတ်ဖြတ်တတ်ကြ၏။ ထိုကြောင့် ထိုမင်းကြီး၏ ပြည်သူတို့သည် အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ပြုမူတတ်ကြ၏။

တစ်နေ့သောအခါ၊ မင်းကြီးသည် ရထားဖြင့် ဟိမဝန္တာသို့ လှည့်လည်တော်မူစဉ်၊ အလွန်ကြီးမားသော ပဉ္စနိဂြောဓပင်ကြီးကို တွေ့မြင်တော်မူ၏။ ထိုပဉ္စနိဂြောဓပင်ကြီး၏ အသီးများကား ဆန်းပြားလှသော အရောင်အဆင်းများဖြင့် တောက်ပလျက်၊ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များက လေနုအေးနှင့်အတူ တကျွန်းလုံးကို မွှေးပျံ့စေ၏။ ထိုပဉ္စနိဂြောဓပင်ကြီး၏ အောက်တွင်ကား ရေအေးများဖြင့် ပြည့်လျှံနေသော စမ်းရေတွင်းကြီး တစ်တွင်း ရှိ၏။

မင်းကြီးသည် ထိုပဉ္စနိဂြောဓပင်ကြီးကို မြင်တော်မူလျှင်၊ “ဤသစ်ပင်ကား အဘယ်သစ်ပင်နည်း။ ဤမျှလောက် အသီးများ ပြည့်နေသည်ကား အဘယ်ကြောင့်နည်း” ဟု အမတ်တို့ကို မေးတော်မူ၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ဤသစ်ပင်ကား ပဉ္စနိဂြောဓပင်ကြီး ဖြစ်ပါ၏။ ဤသစ်ပင်၏ အသီးများသည် အလွန်အကျွံ အရသာ ရှိပါ၏။ ဤသစ်ပင်ကား ဤကျွန်း၏ မင်း ဖြစ်သော မျောက်မင်း၏ ပိုင်နက် ဖြစ်ပါ၏” ဟု ပြန်လည် လျှောက်ထားကြ၏။

မင်းကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားတော်မူလျှင်၊ “အသို့နည်း။ ဤမျှလောက် အသီးများ ပြည့်နေသည်ကို မျောက်မင်း တစ်ပါးတည်း သာ စားသုံးရမည်လော။ ငါတို့ကား အဘယ်နည်း” ဟု အလွန်အကျွံ စိတ်ဆိုးတော်မူ၏။

ထိုအချိန်တွင် မျောက်မင်းသည် ပဉ္စနိဂြောဓပင်ကြီးပေါ်မှ မြင်တော်မူ၏။ မင်းကြီး၏ မျက်နှာထားကို မြင်တော်မူလျှင်၊ “ဤမင်းကြီးကား ငါ၏ ပဉ္စနိဂြောဓပင်ကြီးပေါ်မှ အသီးတို့ကို လိုချင်ဟန် တူ၏။ ငါ့ကို အလွန်အကျွံ စိတ်ဆိုးနေဟန် တူ၏” ဟု တွေးတော်မူ၏။

ထိုအခါ မျောက်မင်းသည် ပဉ္စနိဂြောဓပင်ကြီးပေါ်မှ ဆင်းသက်လာ၏။ မင်းကြီးအား ချဉ်းကပ်လျက်၊ “အရှင်မင်းကြီး၊ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ စိတ်ဆိုးတော်မူလျက် ရှိပါသနည်း။ ဤပဉ္စနိဂြောဓပင်ကြီးကား ငါ၏ ပိုင်နက် ဖြစ်၏။ ဤပဉ္စနိဂြောဓပင်ကြီး၏ အသီးများသည် ငါ၏ ဥစ္စာ ဖြစ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား မည်သည့် အကြောင်းကြောင့် ဤသို့ လာရောက်ပါသနည်း” ဟု မေးတော်မူ၏။

မင်းကြီးသည် မျောက်မင်း၏ စကားကို ကြားတော်မူလျှင်၊ “အချင်းမျောက်မင်း၊ ဤမျှလောက် အသီးများ ပြည့်နေသည်ကို မင်းကား တစ်ပါးတည်း စားသုံးရမည်လော။ ငါကား အဘယ်နည်း။ ငါကား ဤသစ်ပင်၏ အသီးတို့ကို လိုချင်၏။ မင်းအား အလွန်အကျွံ မကျေနပ်” ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားတော်မူ၏။

မျောက်မင်းသည် ထိုစကားကို ကြားတော်မူလျှင်၊ “အရှင်မင်းကြီး၊ ဤပဉ္စနိဂြောဓပင်ကြီးကား ငါ၏ ပိုင်နက် ဖြစ်၏။ ဤပဉ္စနိဂြောဓပင်ကြီး၏ အသီးများသည် ငါ၏ ဥစ္စာ ဖြစ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အဘယ်နည်း။ အရှင်မင်းကြီးကား မည်သည့် အကြောင်းကြောင့် ဤသို့ လာရောက်ပါသနည်း။ ငါ့အား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏” ဟု မင်းကြီးအား ပြန်လည် ခြိမ်းခြောက်၏။

မင်းကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားတော်မူလျှင်၊ အလွန်အကျွံ ဒေါသထွက်တော်မူ၏။ “အချင်းမျောက်မင်း၊ ငါကား မင်း ဖြစ်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ တန်ခိုးကြီး၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ စွမ်းရည် ရှိ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ စစ်သည်များ ရှိ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ ဆင်များ ရှိ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ မြင်းများ ရှိ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ ရထားများ ရှိ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ ရဲမက်များ ရှိ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ ပစ္စည်းများ ရှိ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ ကျွမ်းကျင်မှု ရှိ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ ဆင်ကန်းတီးတိုး ရှိ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ လူများ ရှိ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ အာဏာ ရှိ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ အကြံဉာဏ် ရှိ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ မင်း ဖြစ်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ အုပ်ချုပ်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ တရား ကောင်း၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ ပြည်သူ ပြည်သားတို့အား အကျိုးကို ပေး၏။ အချင်းမျောက်မင်း၊ မင်းကား မည်သည့်နည်း။ မင်းကား အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံ၏။ မင်းကား အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ မင်းကား အလွန်အကျွံ စကားများ၏။ မင်းကား အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံတတ်၏။ မင်းကား အလွန်အကျွံ အကျင့်ယုတ်၏။ မင်းကား အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ မင်းကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ပြုမူတတ်၏။ မင်းကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ရယူတတ်၏။ မင်းကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် နှိပ်စက်တတ်၏။ မင်းကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် သတ်ဖြတ်တတ်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ အသီးတို့ကို လိုချင်၏။ မင်းကား အလွန်အကျွံ ပေးကမ်းလိုစိတ် မရှိ။ ငါကား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။” ဟု အလွန်အကျွံ အော်ဟစ်၏။

မျောက်မင်းသည် ထိုစကားကို ကြားတော်မူလျှင်၊ “အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ပြုမူတတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ရယူတတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် နှိပ်စက်တတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် သတ်ဖြတ်တတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ အသီးတို့ကို လိုချင်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ ပေးကမ်းလိုစိတ် မရှိ။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ စကားများ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံတတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ အကျင့်ယုတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ပြုမူတတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ရယူတတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် နှိပ်စက်တတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် သတ်ဖြတ်တတ်၏။” ဟု ပြန်လည် ခြိမ်းခြောက်၏။

မင်းကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားတော်မူလျှင်၊ အလွန်အကျွံ အမျက်ရှ က်တော်မူ၏။ “အချင်းမျောက်မင်း၊ မင်းအား ငါကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ပြုမူတတ်၏။ မင်းအား ငါကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ရယူတတ်၏။ မင်းအား ငါကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် နှိပ်စက်တတ်၏။ မင်းအား ငါကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် သတ်ဖြတ်တတ်၏။ မင်းအား ငါကား အလွန်အကျွံ အသီးတို့ကို လိုချင်၏။ မင်းအား ငါကား အလွန်အကျွံ ပေးကမ်းလိုစိတ် မရှိ။ မင်းအား ငါကား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။ မင်းအား ငါကား အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံ၏။ မင်းအား ငါကား အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ မင်းအား ငါကား အလွန်အကျွံ စကားများ၏။ မင်းအား ငါကား အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံတတ်၏။ မင်းအား ငါကား အလွန်အကျွံ အကျင့်ယုတ်၏။ မင်းအား ငါကား အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ မင်းအား ငါကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ပြုမူတတ်၏။ မင်းအား ငါကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ရယူတတ်၏။ မင်းအား ငါကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် နှိပ်စက်တတ်၏။ မင်းအား ငါကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် သတ်ဖြတ်တတ်၏။” ဟု အလွန်အကျွံ အော်ဟစ်၏။

ထိုအချိန်တွင် မျောက်မင်းသည် မင်းကြီးအား မြင်တော်မူလျှင်၊ “ဤမင်းကြီးကား ငါ့အား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။ ငါ့အား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။ ငါ့အား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။ ငါ့အား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။ ငါ့အား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။” ဟု တွေးတော်မူ၏။

ထို့နောက် မျောက်မင်းသည် ပဉ္စနိဂြောဓပင်ကြီးပေါ်သို့ ပြန်လည် တက်တော်မူ၏။ ပဉ္စနိဂြောဓပင်ကြီး၏ အကိုင်းအခက်များအား ကိုင်တွယ်လျက်၊ မိမိ၏ အမွေးအမှင်တို့ကို ဆွဲထုတ်၏။ ထို့နောက် မိမိ၏ အမွေးအမှင်တို့ကို မီးရှို့၏။ ထို့နောက် မိမိ၏ အမွေးအမှင်တို့ကို မင်းကြီးအား ပစ်ချ၏။

မင်းကြီးသည် ထိုအမွေးအမှင်တို့ကို မြင်တော်မူလျှင်၊ အလွန်အကျွံ အံ့အားသင့်တော်မူ၏။ “အချင်းမျောက်မင်း၊ မင်းကား အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြုမူပါသနည်း။ မင်းကား အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံ၏။ မင်းကား အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ မင်းကား အလွန်အကျွံ စကားများ၏။ မင်းကား အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံတတ်၏။ မင်းကား အလွန်အကျွံ အကျင့်ယုတ်၏။ မင်းကား အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ မင်းကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ပြုမူတတ်၏။ မင်းကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ရယူတတ်၏။ မင်းကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် နှိပ်စက်တတ်၏။ မင်းကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် သတ်ဖြတ်တတ်၏။” ဟု မေးတော်မူ၏။

မျောက်မင်းသည် ထိုစကားကို ကြားတော်မူလျှင်၊ “အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ပြုမူတတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ရယူတတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် နှိပ်စက်တတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် သတ်ဖြတ်တတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ အသီးတို့ကို လိုချင်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ ပေးကမ်းလိုစိတ် မရှိ။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ စကားများ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံတတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ အကျင့်ယုတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ပြုမူတတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ရယူတတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် နှိပ်စက်တတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် သတ်ဖြတ်တတ်၏။” ဟု ပြန်လည် ဖြေကြား၏။

မင်းကြီးသည် ထိုအမွေးအမှင်တို့ကို အလွန်အကျွံ အံ့အားသင့်တော်မူ၏။ “အချင်းမျောက်မင်း၊ မင်းကား အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြုမူပါသနည်း။ ငါကား အလွန်အကျွံ အသီးတို့ကို လိုချင်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ စကားများ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံတတ်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ အကျင့်ယုတ်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ပြုမူတတ်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ရယူတတ်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် နှိပ်စက်တတ်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် သတ်ဖြတ်တတ်၏။” ဟု မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ အော်ဟစ်၏။

ထိုအချိန်တွင် မျောက်မင်းသည် မင်းကြီးအား မြင်တော်မူလျှင်၊ “ဤမင်းကြီးကား ငါ့အား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။ ငါ့အား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။ ငါ့အား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။ ငါ့အား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။ ငါ့အား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။” ဟု တွေးတော်မူ၏။

ထို့နောက် မျောက်မင်းသည် ပဉ္စနိဂြောဓပင်ကြီးပေါ်မှ ဆင်းသက်လာ၏။ မင်းကြီးအား ချဉ်းကပ်လျက်၊ “အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ပြုမူတတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ရယူတတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် နှိပ်စက်တတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် သတ်ဖြတ်တတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ အသီးတို့ကို လိုချင်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ ပေးကမ်းလိုစိတ် မရှိ။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ စကားများ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံတတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ အကျင့်ယုတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ပြုမူတတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ရယူတတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် နှိပ်စက်တတ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် သတ်ဖြတ်တတ်၏။” ဟု မင်းကြီးအား ပြန်လည် ခြိမ်းခြောက်၏။

ထိုအချိန်တွင် မင်းကြီးသည် မျောက်မင်း၏ အမွေးအမှင်တို့ကို မြင်တော်မူလျှင်၊ အလွန်အကျွံ အံ့အားသင့်တော်မူ၏။ “အချင်းမျောက်မင်း၊ မင်းကား အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြုမူပါသနည်း။ ငါကား အလွန်အကျွံ အသီးတို့ကို လိုချင်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ စကားများ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံတတ်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ အကျင့်ယုတ်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ပြုမူတတ်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ရယူတတ်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် နှိပ်စက်တတ်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် သတ်ဖြတ်တတ်၏။” ဟု အလွန်အကျွံ အော်ဟစ်၏။

ထိုအခါ မျောက်မင်းသည် မင်းကြီးအား အလွန်အကျွံ ကြောက်ရွံ့၏။ “အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ တန်ခိုးကြီး၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ စွမ်းရည် ရှိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ စစ်သည်များ ရှိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ ဆင်များ ရှိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မြင်းများ ရှိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ ရထားများ ရှိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ ရဲမက်များ ရှိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ ပစ္စည်းများ ရှိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ ကျွမ်းကျင်မှု ရှိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ ဆင်ကန်းတီးတိုး ရှိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ လူများ ရှိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ အာဏာ ရှိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ အကြံဉာဏ် ရှိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မင်း ဖြစ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ အုပ်ချုပ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ တရား ကောင်း၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ ပြည်သူ ပြည်သားတို့အား အကျိုးကို ပေး၏။” ဟု မင်းကြီးအား တောင်းပန်၏။

မင်းကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားတော်မူလျှင်၊ အလွန်အကျွံ သနားတော်မူ၏။ “အချင်းမျောက်မင်း၊ ငါကား အလွန်အကျွံ အသီးတို့ကို လိုချင်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ စကားများ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံတတ်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ အကျင့်ယုတ်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ပြုမူတတ်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ရယူတတ်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် နှိပ်စက်တတ်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် သတ်ဖြတ်တတ်၏။” ဟု အလွန်အကျွံ အော်ဟစ်၏။

ထိုအခါ မျောက်မင်းသည် မင်းကြီးအား အလွန်အကျွံ လက်ခံ၏။ “အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ တန်ခိုးကြီး၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ စွမ်းရည် ရှိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ စစ်သည်များ ရှိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ ဆင်များ ရှိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မြင်းများ ရှိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ ရထားများ ရှိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ ရဲမက်များ ရှိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ ပစ္စည်းများ ရှိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ ကျွမ်းကျင်မှု ရှိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ ဆင်ကန်းတီးတိုး ရှိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ လူများ ရှိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ အာဏာ ရှိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ အကြံဉာဏ် ရှိ၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ မင်း ဖြစ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ အုပ်ချုပ်၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ တရား ကောင်း၏။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်အကျွံ ပြည်သူ ပြည်သားတို့အား အကျိုးကို ပေး၏။” ဟု မင်းကြီးအား လက်ခံ၏။

ထို့နောက် မျောက်မင်းသည် မင်းကြီးအား အသီးတို့ကို ပေး၏။ မင်းကြီးသည် အသီးတို့ကို ယူ၍ ကျေနပ်၏။ ထို့နောက် မင်းကြီးသည် မျောက်မင်းအား အလွန်အကျွံ ကျေးဇူးတင်၏။ “အချင်းမျောက်မင်း၊ ငါကား အလွန်အကျွံ အသီးတို့ကို လိုချင်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ စကားများ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံတတ်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ အကျင့်ယုတ်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ပြုမူတတ်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ရယူတတ်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် နှိပ်စက်တတ်၏။ ငါကား အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် သတ်ဖြတ်တတ်၏။” ဟု အလွန်အကျွံ အော်ဟစ်၏။

ထိုအချိန်တွင် မျောက်မင်းသည် မင်းကြီးအား မြင်တော်မူလျှင်၊ “ဤမင်းကြီးကား ငါ့အား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။ ငါ့အား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။ ငါ့အား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။ ငါ့အား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။ ငါ့အား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။” ဟု တွေးတော်မူ၏။

ထို့နောက် မင်းကြီးသည် မျောက်မင်းအား ကျေးဇူးတင်လျက် မိမိနန်းတော်သို့ ပြန်လည် ကြွတော်မူ၏။ မျောက်မင်းသည် ပဉ္စနိဂြောဓပင်ကြီးပေါ်မှ မင်းကြီးကို ကြည့်ရှုလျက်၊ “ဤမင်းကြီးကား ငါ့အား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။ ငါ့အား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။ ငါ့အား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။ ငါ့အား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။ ငါ့အား အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။” ဟု တွေးတော်မူ၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ပြုမူတတ်၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ရယူတတ်၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် နှိပ်စက်တတ်၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် သတ်ဖြတ်တတ်၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ အသီးတို့ကို လိုချင်၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ ပေးကမ်းလိုစိတ် မရှိ။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ အခက်ခဲကို ပေး၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံ၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ စကားများ၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံတတ်၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ အကျင့်ယုတ်၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ပြုမူတတ်၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ရယူတတ်၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် နှိပ်စက်တတ်၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် သတ်ဖြတ်တတ်၏။” ဟု မျောက်မင်းသည် အလွန်အကျွံ မင်းကြီးအား ပြောဆို၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံ၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ စကားများ၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံတတ်၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ အကျင့်ယုတ်၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ပြုမူတတ်၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ရယူတတ်၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် နှိပ်စက်တတ်၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် သတ်ဖြတ်တတ်၏။” ဟု မျောက်မင်းသည် အလွန်အကျွံ မင်းကြီးအား ပြောဆို၏။

“အရှင်မင်းကြီး၊ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံ၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ စကားများ၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ အကောက်ကြံတတ်၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ အကျင့်ယုတ်၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ ပျင်းရိ၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ပြုမူတတ်၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် ရယူတတ်၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် နှိပ်စက်တတ်၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်အကျွံ မတရားသဖြင့် သတ်ဖြတ်တတ်၏။” ဟု မျောက်မင်းသည် အလွန်အကျွံ မင်းကြီး