
ရှေးအခါက ရေကန်ကြီးတစ်ခုအနီးတွင် မျောက်တစ်ကောင် နေထိုင်၏။ မျောက်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သစ်ပင်ပေါ်တွင် ခုန်ပေါက် ဆော့ကစားနေ၏။ ရေကန်ထဲတွင် ဖားတစ်ကောင်လည်း နေထိုင်၏။ ဖားသည် မျောက်ကို အလွန်တောင်းပန်သော အသံဖြင့်၊ "အို မျောက်မင်း၊ သင့်ကို အလွန်အံ့ဩနေမိပါသည်။ သင်သည် မည်သို့ ဤမျှ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နိုင်ပါသနည်း။" ဟု မေး၏။
မျောက်သည် ဖား၏ မေးခွန်းကို ကြားလျှင် အလွန်အံ့အားသင့်သွား၏။ သူသည် ဖားကို ကြည့်၍၊ "အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ မေးပါသနည်း။ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ အိမ်တွင် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သစ်သီးများကို စားသောက်ပြီး ပင်လုံးကျွတ်တွင် လွတ်လပ်စွာ လှည့်ပတ်နေ၏။" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြား၏။
ဖားသည် မျောက်၏ စကားကို ကြားလျှင် မိမိ၏ စိတ်ကို သတိရ၏။ သူသည် ရေကန်ထဲတွင် နေထိုင်ရပြီး အလွန်တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်နေရသည်။ သူသည် မျောက်၏ လွတ်လပ်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို တပ်မက်နေ၏။ ဖားသည် မျောက်အား ပြော၏။ "အို မျောက်မင်း၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို အလွန်တောင်းပန်နေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျွန်ုပ်၏ သူငယ်ချင်း ဖြစ်စေလိုပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျွန်ုပ်၏ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွား၍ ကျွန်ုပ်၏ ရေကန်အတွင်းမှ အံ့ဖွယ်ရာများကို ပြသလိုပါသည်။" ဟု ဆို၏။
မျောက်သည် ဖား၏ စကားကို ကြားလျှင် မိမိ၏ သတ္တိကို စုစည်း၏။ သူသည် ဖား၏ အကြံအစည်ကို နားလည်သော်လည်း ယင်းသို့ မ przyj erklärt တ် ၏။ သူသည် ဖားကို ပြော၏။ "အို ဖား၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် ရေမကူးတတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် သစ်ပင်ပေါ်တွင်သာ နေထိုင်နိုင်ပါသည်။" ဟု ဖြေ၏။
ဖားသည် မျောက်၏ စကားကို ကြားလျှင် မကျေမနပ် ဖြစ်၏။ သူသည် မျောက်၏ စကားကို မယုံကြည်ပါ။ သူသည် မျောက်ကို ပြော၏။ "အို မျောက်မင်း၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်ကို လိမ်ညာနေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ မျောက်တိုင်းသည် ရေကူးတတ်ကြသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျွန်ုပ်၏ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရမည်။" ဟု ဆို၏။
မျောက်သည် ဖား၏ အတင်းအကြပ်ကို ခံရသောအခါ မိမိ၏ ဉာဏ်ပညာကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်၏။ သူသည် ဖားကို ပြော၏။ "ကောင်းပြီ၊ အို ဖား။ ကျွန်ုပ်သည် လိုက်ပါမည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသည် ကျွန်ုပ်၏ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ရှိနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သစ်ပင်ပေါ်မှ မပါလာပါ။ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးကို ယူဆောင်သွားမှသာ ကျွန်ုပ်သည် လိုက်ပါနိုင်မည်။" ဟု ဆို၏။
ဖားသည် မျောက်၏ စကားကို ကြားလျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်၏။ သူသည် မျောက်၏ နှလုံးကို ယူဆောင်သွားရန် သစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ကြိုးစား၏။ သို့သော် ဖားသည် ရေထဲမှ ထွက်၍ မလှုပ်ရှားနိုင်ပါ။ မျောက်သည် ဖား၏ မစွမ်းနိုင်မှုကို မြင်သောအခါ ရယ်မော၏။ သူသည် ဖားကို ပြော၏။ "အို ဖား၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ ဉာဏ်ပညာကို မသိရှိပါ။ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသည် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အတူတူ ရှိနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် မည်သည့်အခါမှ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးကို မခွဲထုတ်ပါ။" ဟု ဆို၏။
ဖားသည် မျောက်၏ ဉာဏ်ပညာကို သိမြင်သောအခါ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မိမိ၏ ရေကန်ထဲသို့ ပြန်လည် ရေကူးသွားလေသည်။ မျောက်သည် မိမိ၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် မိမိ၏ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ဆက်လက် နေထိုင်၏။
— In-Article Ad —
အန္တရာယ်မှ ကင်းဝေးစေရန် ဉာဏ်ပညာကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်ပါသည်။
ပါရမီ: ဉာဏ်ပညာ
— Ad Space (728x90) —
520Vīsatinipātaဘုရားလောင်းသည် သစ္စာရှိသော လူသားဖြစ်သည် ရှေးနှစ်ပေါင်းများစွာက မဂဓတိုင်းတွင် ရာဇဂြိုဟ်မြို့ ဟုခေါ်သ...
💡 ရဲရင့်မှုနှင့် ကရုဏာသည် အခက်အခဲများကို ကျော်လွှားစေပြီး အများအကျိုးကို ဆောင်ရွက်နိုင်စေသည်။
114Ekanipātaကျီးကန်းနှင့် အိုး (The Crow and the Pot) နိဒါန်း မဟာဘဒ္ဒကမ္ဘာကြီးအတွင်း ဘုရားအလောင်းတော်သည် ကြာသပ...
💡 ဉာဏ်ပညာနှင့် ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် မည်သည့် အခက်အခဲကို မဆို ကျော်လွှားနိုင်ပါသည်။
219Dukanipātaကုမ္ဘိလ (Kumbhila Jataka)ရှေးသောအခါက သာဝတ္ထိပြည်၌ ဘုရင်တစ်ပါး စိုးစံတော်မူသည်။ ထိုဘုရင်တွင် သမီးတော်...
💡 တိရစ္ဆာန်အကျင့်များသည် စိတ်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်သည်။ မိမိ၏ စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပါက အမှားများ ကျူးလွန်တတ်သည်။
1Ekanipātaမေခလ (Me Khala Jataka)ရှေးရှေးတုန်းက အဝေနိတိုင်းမှာ မေခလလို့ အမည်ရတဲ့ မိဖုရားတစ်ပါး ရှိခဲ့တယ်။ မိဖုရ...
💡 အကျိုးရှိသော အလုပ်ကို အမြဲတမ်း လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို ပိုမို မြှင့်တင်ပေးသည်၊ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ ပညာတို့သည် အောင်မြင်မှု၏ အခြေခံဖြစ်သည်။
175Dukanipātaအလောင်းတော်မြတ်သည် ယခင်ဘဝက အသိဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော နဂါးမင်း ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုနဂါးမင်းသည် မဟ...
💡 အခြားသူများ၏ အကျိုးကိုလည်း ငဲ့ကွက်ပြီး မိမိ၏ အကျိုးကို ရှာဖွေခြင်းသည် အကောင်းဆုံးသော အကျိုးစီးပွား ဖြစ်သည်။
79Ekanipātaကုဏ္ဍကသူဌေးဇာတ်တော် ရှေးရှေးအခါက သာဝတ္ထိပြည်၌ ကုဏ္ဍက သူဌေးကြီးဟု အမည်ရသော သူဌေးတစ်ဦး ရှိခဲ့ပါသည်။ ထိ...
💡 စည်းစိမ်ဥစ္စာကို မျှဝေသုံးစွဲခြင်းသည် ကောင်းမွန်သော အကျိုးဆက်များကို ပေးစွမ်းပါသည်။
— Multiplex Ad —