พระโพธิสัตว์เป็นนกยูงผู้สง่างาม

นกยูงผู้มีขันติ

ในอุทยานหลวงอันงดงามแห่งหนึ่ง ที่ซึ่งดอกไม้นานาพันธุ์เบ่งบานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ มีนกยูงตัวหนึ่งอาศัยอยู่ มันคือนกยูงที่งดงามที่สุดในบรรดานกยูงทั้งปวง ขนหางของมันมีสีสันสดใส ประดับประดาด้วยลวดลายที่ซับซ้อนราวกับงานศิลปะชั้นยอด เมื่อมันกางแพนหางออก แสงแดดจะส่องประกายระยิบระยับ สร้างความตื่นตาตื่นใจแก่ผู้ที่พบเห็น นกยูงตัวนี้ไม่ใช่เพียงแค่สวยงาม แต่ยังเป็นพระโพธิสัตว์ผู้ทรงบำเพ็ญเพียรเพื่อความอดทน

วันหนึ่ง พระราชาแห่งแคว้นนั้น ได้ทรงมีพระราชดำริที่จะจัดงานเฉลิมฉลองอันยิ่งใหญ่ พระองค์ทรงประสงค์จะหานกยูงที่งดงามที่สุดมาเป็นสัญลักษณ์แห่งความเจริญรุ่งเรืองของอาณาจักร เหล่าข้าราชบริพารจึงออกตามหานกยูงที่ดีที่สุด

เมื่อเหล่าข้าราชบริพารพบกับนกยูงพระโพธิสัตว์ พวกเขาก็ถึงกับตะลึงในความงามสง่า พวกเขาพยายามจับตัวนกยูง แต่ด้วยความที่มันเป็นสัตว์ป่าที่ระมัดระวังตัว จึงหลบหนีไปได้

“เราต้องจับมันให้ได้!” ข้าราชบริพารผู้หนึ่งกล่าว “พระราชาจะทรงพอพระทัยมากแน่ๆ”

“แต่มันก็ฉลาดเกินไป” อีกคนกล่าว “เราลองใช้อุบายดูดีกว่า”

พวกข้าราชบริพารจึงวางแผนที่จะล่อนกยูงให้เข้ามาในกรง พวกเขานำอาหารชั้นเลิศมาวางล่อไว้บริเวณปากกรง

นกยูงพระโพธิสัตว์มองเห็นอาหารเหล่านั้นด้วยความระแวง มันรู้ดีว่านี่อาจเป็นกับดัก

“อาหารดูน่ากินเสียจริง” นกยูงคิดในใจ “แต่เราเคยได้ยินมาว่า ความสวยงามนั้นมักมาพร้อมกับอันตราย”

ขณะที่มันกำลังลังเล เหล่าข้าราชบริพารก็พยายามล่อลวง

“มาเถอะ ท่านนกยูงผู้สง่างาม” ข้าราชบริพารคนหนึ่งตะโกน “อาหารเหล่านี้เป็นของท่าน”

“ใช่แล้ว” อีกคนเสริม “ท่านจะได้ไม่ต้องลำบากหากินอีกต่อไป”

นกยูงพระโพธิสัตว์มองไปยังใบหน้าของพวกข้าราชบริพาร มันเห็นความโลภและความต้องการในแววตา

“หากเราเข้าไปในกรงนั้น” มันคิด “ชีวิตอิสระของเราคงจะสิ้นสุดลง”

“ข้าขอบคุณท่านสำหรับความหวังดี” นกยูงพระโพธิสัตว์กล่าวด้วยเสียงอันไพเราะ “แต่อาหารของท่านนั้น ไม่ใช่สิ่งที่ข้าปรารถนา”

“ท่านพูดอะไรเช่นนั้น?” ข้าราชบริพารถามอย่างไม่เข้าใจ “นี่เป็นอาหารที่ดีที่สุดแล้วนะ”

“สำหรับข้า” นกยูงกล่าว “ความสุขที่ได้โบยบินอย่างอิสระในป่านี้ มีค่ามากกว่าอาหารอันโอชะใดๆ”

“แต่ท่านจะอดตายนะ!” ข้าราชบริพารคนหนึ่งท้วง

“ข้าเคยอดทนต่อความหิวโหยมาหลายครั้งแล้ว” นกยูงตอบ “และข้าก็สามารถผ่านมันไปได้เสมอ”

เหล่าข้าราชบริพารพยายามคะยั้นคะยออยู่นาน แต่ด้วยความหนักแน่นของนกยูงพระโพธิสัตว์ พวกเขาก็ไม่สามารถหลอกล่อให้มันเข้าไปในกรงได้

“มันช่างดื้อด้านเสียจริง!” ข้าราชบริพารคนหนึ่งบ่น

“ใช่แล้ว” อีกคนเสริม “เราคงไม่สามารถจับมันได้ง่ายๆ”

ในที่สุด เหล่าข้าราชบริพารก็ต้องยอมแพ้ พวกเขาจากไปพร้อมกับความผิดหวัง

นกยูงพระโพธิสัตว์มองตามหลังพวกเขาไป ก่อนจะกลับไปหากินตามปกติ มันทราบดีว่า การรักษาความอดทนไว้ได้นั้นสำคัญเพียงใด

แม้จะมีความงามสง่าล้ำเลิศเพียงใด แต่นกยูงพระโพธิสัตว์ก็ไม่เคยหลงไปกับคำเยินยอ หรือสิ่งล่อใจที่อาจนำมาซึ่งการสูญเสียอิสรภาพ มันเลือกที่จะใช้ชีวิตอย่างสมถะ และอดทนต่อความยากลำบาก

เรื่องราวของนกยูงผู้มีขันตินี้ ได้เล่าขานต่อไป ทำให้ผู้คนทั้งหลายตระหนักถึงคุณค่าของการอดทน และความสำคัญของการรักษาตนเองให้พ้นจากอันตราย