พระโพธิสัตว์กับกะโหลกศีรษะ

พระโพธิสัตว์กับกะโหลกศีรษะ

ณ เมืองพาราณสีอันโอ่อ่า ปกคลุมไปด้วยสถาปัตยกรรมอันงดงาม และสวนสาธารณะที่ร่มรื่น มีกษัตริย์องค์หนึ่งทรงพระนามว่า 'มหาเทวราช' ทรงเป็นที่รักของประชาชน ทรงปกครองด้วยทศพิธราชธรรม

วันหนึ่ง พระองค์ทรงประชวรด้วยโรคประหลาดที่ไม่สามารถรักษาได้ เหล่าหมอหลวงต่างก็พยายามอย่างสุดความสามารถ แต่ก็ไม่สามารถทำให้พระองค์หายจากอาการประชวรได้

พระองค์ทรงทรมานแสนสาหัส ความเจ็บปวดกัดกินร่างกายและจิตใจ

“ข้าจะทำอย่างไรดี” พระองค์ตรัสกับพระอัครมเหสี “ข้าใกล้จะสิ้นใจแล้ว”

“ขอพระองค์อย่าทรงสิ้นหวังพะยะค่ะ” พระอัครมเหสีตรัส “ข้าจะไปอธิษฐานต่อเทพยดา เพื่อขอให้พระองค์ทรงหายจากโรคภัยไข้เจ็บ”

พระองค์ทรงรับฟังคำของมเหสี แต่ในใจกลับรู้สึกสิ้นหวัง

ในขณะเดียวกัน ณ ป่าลึกอันห่างไกล มีฤาษีตนหนึ่ง บำเพ็ญเพียรภาวนาอยู่เป็นเวลานาน ฤาษีตนนั้นคือพระโพธิสัตว์ในอดีตชาติ

วันหนึ่ง ขณะที่พระโพธิสัตว์กำลังนั่งสมาธิอยู่ ได้ยินเสียงร่ำไห้คร่ำครวญดังมาจากทิศใต้ เมื่อลืมตาขึ้น ก็เห็นภาพนิมิตประหลาด คือเห็นกะโหลกศีรษะของมนุษย์อันใหญ่โต ลอยอยู่กลางอากาศ และส่งเสียงคร่ำครวญด้วยความทุกข์ทรมาน

พระโพธิสัตว์รู้สึกสงสารเป็นยิ่งนัก จึงเพ่งฌานพิจารณาถึงที่มาของกะโหลกศีรษะตนนั้น

“เหตุใดท่านจึงต้องทุกข์ทรมานเช่นนี้” พระโพธิสัตว์ถามกะโหลกศีรษะ

“ข้าคือพระเจ้ามหาเทวราชแห่งเมืองพาราณสี” กะโหลกศีรษะตอบด้วยเสียงอันแหบแห้ง “ข้าป่วยเป็นโรคประหลาดที่ไม่มีใครรักษาได้ และข้ากำลังจะสิ้นชีวิต”

“มีสิ่งใดที่ข้าพอจะช่วยเหลือท่านได้หรือไม่?” พระโพธิสัตว์ถาม

“มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น” กะโหลกศีรษะกล่าว “หากท่านสามารถนำยาชนิดหนึ่งมาให้ข้าได้ ข้าก็อาจจะหายจากโรคนี้”

“ยานั้นคืออะไร?” พระโพธิสัตว์ถาม

“ยานั้นคือ ‘น้ำตาแห่งความเมตตา’ ของมนุษย์ผู้บริสุทธิ์” กะโหลกศีรษะตอบ “หากข้าได้ดื่มน้ำตาแห่งความเมตตาเหล่านั้น ข้าก็อาจจะหายจากโรคได้”

พระโพธิสัตว์รับฟังคำของกะโหลกศีรษะ และตั้งจิตอธิษฐานขอให้ตนเองมีน้ำตาแห่งความเมตตาเกิดขึ้น

พระโพธิสัตว์เพ่งพิจารณาถึงความทุกข์ยากของสรรพสัตว์ทั้งหลาย เห็นถึงความไม่เที่ยงของชีวิต ความเจ็บป่วย ความแก่ ความตาย

“โอ้ สรรพสัตว์ทั้งหลาย” พระโพธิสัตว์กล่าวด้วยน้ำเสียงสะท้อน “พวกท่านช่างน่าสงสารเหลือเกิน”

เมื่อพระโพธิสัตว์เห็นถึงความทุกข์ยากของสรรพสัตว์ ก็บังเกิดน้ำตาแห่งความเมตตาขึ้นมาอย่างมากมาย

พระโพธิสัตว์รวบรวมน้ำตาแห่งความเมตตาเหล่านั้น ใส่ลงในบาตร แล้วนำไปถวายแด่พระเจ้ามหาเทวราช

เมื่อพระเจ้ามหาเทวราชได้ดื่มน้ำตาแห่งความเมตตาเหล่านั้น พระองค์ก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที อาการประชวรหายไปเป็นปลิดทิ้ง

“ข้าหายแล้ว!” พระองค์ทรงเปล่งเสียงด้วยความปีติ “ข้าหายจากโรคแล้ว!”

พระองค์ทรงทราบในทันทีว่า ผู้ที่ช่วยเหลือพระองค์คือพระโพธิสัตว์ จึงทรงมีพระราชดำริที่จะตอบแทน

“ข้าจะตอบแทนท่านอย่างไรดี?” พระองค์ตรัสถามพระโพธิสัตว์

“ข้าไม่ต้องการสิ่งใดจากพระองค์” พระโพธิสัตว์กล่าว “ข้าเพียงแต่ขอให้พระองค์จงตั้งมั่นอยู่ในทศพิธราชธรรม และบำเพ็ญทานแก่ผู้ตกยากตลอดไป”

พระเจ้ามหาเทวราชทรงรับฟังคำของพระโพธิสัตว์ และทรงปฏิบัติตามคำสอนนั้น

นับแต่นั้นมา พระองค์ก็ทรงปกครองแคว้นด้วยความยุติธรรม และทรงบำเพ็ญทานแก่ผู้ตกยากอย่างสม่ำเสมอ ทำให้แคว้นของพระองค์เจริญรุ่งเรืองและสงบร่มเย็น