สุปัตตชาดก

สุปัตตชาดก

ณ เมืองสาวัตถีอันร่มรื่น มีชายหนุ่มผู้หนึ่งชื่อว่า โชติปาละ โชติปาละเป็นคนขยันขันแข็ง ทำมาหากินสุจริต แต่ด้วยความยากจน ทำให้เขาต้องดิ้นรนอย่างหนักเพื่อประทังชีวิต

วันหนึ่ง ขณะที่โชติปาละกำลังจะออกไปทำงาน ทันใดนั้นเอง ก็มีชายชราผู้หนึ่ง เดินโซซัดโซเซเข้ามา

“ท่านหนุ่ม ช่วยข้าด้วย ข้าหิวเหลือเกิน” ชายชรากล่าวเสียงแหบแห้ง

โชติปาละมองชายชราด้วยความสงสาร แม้ว่าตนเองจะมีข้าวปลาอาหารไม่มากนัก แต่ก็ยังแบ่งให้ชายชราไป

“ท่านปู่ โปรดรับประทานเถิด ข้ามีไม่มาก แต่ก็พอแบ่งปัน”

ชายชราได้รับประทานอาหารแล้ว ก็กล่าวขอบพระคุณ และได้มอบสิ่งของบางอย่างให้แก่โชติปาละ

“นี่คือเมล็ดพันธุ์วิเศษ หากเจ้าปลูกมันแล้ว เจ้าจะได้ผลตอบแทนที่คาดไม่ถึง”

โชติปาละรับเมล็ดพันธุ์มาด้วยความสงสัย แต่ก็ตัดสินใจที่จะลองปลูกดู

เขาได้นำเมล็ดพันธุ์นั้นไปปลูกในที่ดินของตนเอง และดูแลรักษาอย่างดี

ไม่นานนัก ต้นไม้ก็งอกเงยขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และออกดอกออกผลเป็นทองคำ

โชติปาละตกตะลึงในสิ่งที่เกิดขึ้น เขาได้กลายเป็นคนร่ำรวยในชั่วข้ามคืน

ข่าวการกลายเป็นเศรษฐีของโชติปาละ ได้แพร่สะพัดไปทั่วเมือง

ในขณะเดียวกัน ณ ป่าหิมพานต์ อันเป็นที่อยู่ของพระโพธิสัตว์เจ้า (ซึ่งก็คือ โชติปาละในอดีตชาติ) พระโพธิสัตว์เจ้าทรงเป็นผู้มีจิตใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่

พระองค์ทรงมีต้นไม้ทิพย์ต้นหนึ่ง ซึ่งออกผลเป็นทองคำ

วันหนึ่ง มีพระราชาผู้ยากจนองค์หนึ่ง เสด็จมาขอผลทองคำจากพระโพธิสัตว์เจ้า

“ท่านผู้มีบุญ ข้าพเจ้าเป็นพระราชา แต่กลับไม่มีทรัพย์สินเพียงพอจะดูแลอาณาประชาราษฎร์ได้ โปรดประทานผลทองคำให้ข้าพเจ้าด้วยเถิด”

พระโพธิสัตว์เจ้าทรงมีพระทัยเมตตา จึงประทานผลทองคำให้แก่พระราชา

เมื่อพระราชาได้ผลทองคำไป ก็ทรงนำไปใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือย

ไม่นานนัก ผลทองคำก็หมดลง พระราชาจึงกลับมาขออีก

พระโพธิสัตว์เจ้าทรงตักเตือนพระราชา

“ท่านราชา การใช้จ่ายฟุ่มเฟือยเช่นนี้ ย่อมไม่นำมาซึ่งความยั่งยืน หากแต่ท่านควรเรียนรู้วิธีการหาทรัพย์สินด้วยตนเอง”

แต่พระราชาไม่ทรงฟัง และยังคงมาขอผลทองคำอยู่เรื่อยๆ

จนกระทั่งวันหนึ่ง พระโพธิสัตว์เจ้าทรงเห็นว่า พระราชาไม่สามารถเรียนรู้ได้ จึงตัดสินใจที่จะไม่ประทานผลทองคำให้อีกต่อไป

พระราชาทรงโกรธมาก และทรงคิดจะทำร้ายพระโพธิสัตว์เจ้า

แต่ด้วยบุญบารมีของพระโพธิสัตว์เจ้า ทำให้พระราชาไม่สามารถทำอันตรายได้

เมื่อพระราชาสิ้นพระชนม์ไปแล้ว โชติปาละในชาติปัจจุบัน ได้กลับมาเกิดเป็นพระราชาองค์ใหม่

พระองค์ทรงระลึกชาติได้ และทรงสำนึกผิดในสิ่งที่ได้เคยกระทำ

พระองค์จึงได้นำทรัพย์สินที่ได้จากผลทองคำ ไปสร้างสาธารณประโยชน์ และช่วยเหลือผู้คน

พระองค์ทรงสอนให้เหล่าราษฎร รู้จักทำงานหนัก และรู้จักใช้ทรัพย์สินอย่างมีค่า

นี่คือเรื่องราวของสุปัตตชาดก ที่สอนให้เราเห็นถึงคุณค่าของการทำงานหนัก และการใช้ทรัพย์สินอย่างคุ้มค่า