มหาปทุมชาดก

มหาปทุมชาดก

ณ แคว้นอันรุ่งเรืองแห่งหนึ่ง นามว่า มคธ มีพระราชาผู้ทรงปรีชาสามารถนามว่า พระมหาปทุม พระองค์ทรงเป็นที่รักของเหล่าอาณาประชาราษฎร์ ด้วยความที่เป็นผู้เปี่ยมด้วยทศพิธราชธรรม และทรงใฝ่ในการศึกษาพระธรรมคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

วันหนึ่ง เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้นในอาณาจักรของพระองค์ ปรากฏว่ามีคนร้ายลอบเข้ามาวางแผนปล้นเมือง และฆ่าพระราชา แต่แผนการนั้นก็ถูกเปิดโปงโดยสายลับผู้จงรักภักดี

พระราชาทรงทราบถึงแผนการร้าย จึงทรงมีพระราชดำริที่จะจัดการกับเหล่าคนร้ายอย่างเด็ดขาด พระองค์ทรงสั่งให้เหล่าทหารออกตามล่า และจับกุมคนร้ายเหล่านั้นให้จงได้

เหล่าทหารได้ออกติดตามคนร้ายไปอย่างไม่ลดละ จนกระทั่งพบว่าคนร้ายกลุ่มนั้นกำลังพยายามหลบหนีออกนอกอาณาเขต

การไล่ล่าเป็นไปอย่างดุเดือด ทหารสามารถจับกุมคนร้ายส่วนใหญ่ได้ แต่มีหัวหน้าคนร้ายเพียงคนเดียว ที่สามารถหลบหนีไปได้

หัวหน้าคนร้ายผู้นี้ มีนามว่า มหาทุคคะ เป็นผู้ที่มีความแค้นเคืองต่อพระราชาเป็นอย่างมาก เพราะเคยถูกพระราชาลงโทษเมื่อครั้งในอดีต

มหาทุคคะหลบหนีไปซ่อนตัวอยู่ในป่าลึก และคิดแผนการที่จะแก้แค้นพระราชาอยู่ตลอดเวลา

วันหนึ่ง ขณะที่พระราชา มหาปทุม กำลังทรงประทับอยู่ ณ สวนดอกไม้ในพระราชวัง จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนดังมาจากข้างนอก

"ถวายพระพรพระราชา! มีอันตรายกำลังเข้ามา!"

พระราชาทรงตกพระทัย จึงทรงรีบหันไปมอง ก็พบว่า มหาทุคคะ ได้นำทหารรับจ้างจำนวนมาก บุกเข้ามาในพระราชวัง!

เหล่าทหารรักษาพระองค์พยายามต่อสู้อย่างสุดกำลัง แต่ก็ไม่สามารถต้านทานกองกำลังของมหาทุคคะได้

พระราชา มหาปทุม ทรงตกอยู่ในอันตราย พระองค์ทรงพยายามหาทางหลบหนี แต่ก็ถูกมหาทุคคะตามมาทัน

มหาทุคคะมองหน้าพระราชา ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น

"ในที่สุด ข้าก็ได้มีโอกาสแก้แค้นท่านแล้ว" มหาทุคคะกล่าว

พระราชา มหาปทุม ทรงมีพระทัยที่สงบ พระองค์ทรงทราบดีว่า ชะตาชีวิตของพระองค์กำลังจะถึงจุดสิ้นสุด แต่พระองค์ก็ไม่ทรงหวาดกลัว

"หากเจ้าจะฆ่าข้า ก็จงทำตามใจปรารถนา" พระราชาตรัส

แต่ก่อนที่มหาทุคคะจะลงมือทำร้ายพระราชา จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนดังมาจากด้านนอก

"หยุดเถอะ!"

ปรากฏว่าเหล่าทหารที่ออกตามล่าคนร้าย ได้กลับมาถึงพอดี และสามารถจับกุมมหาทุคคะ พร้อมทั้งกองกำลังของมันได้

พระราชา มหาปทุม ทรงรอดพ้นจากอันตรายมาได้อย่างหวุดหวิด

หลังจากเหตุการณ์นั้น พระราชาทรงมีพระราชดำริว่า ความอาฆาตแค้นเป็นสิ่งที่ไม่ก่อให้เกิดประโยชน์ และมีแต่จะนำมาซึ่งความเดือดร้อน

พระองค์จึงทรงนิรโทษกรรมให้กับเหล่าทหารรับจ้างของมหาทุคคะ และทรงปล่อยตัวไป โดยให้กลับไปใช้ชีวิตอย่างปกติ

ส่วนมหาทุคคะนั้น พระราชาทรงมีพระราชดำริที่จะให้โอกาสในการกลับตัว พระองค์ทรงมอบหมายให้มหาทุคคะ ไปทำงานรับใช้ชาติ เพื่อชดใช้ความผิดที่ได้ก่อไว้

เรื่องราวนี้สอนให้รู้ว่า การให้อภัย และการให้โอกาสในการแก้ไขตนเอง เป็นสิ่งที่มีคุณค่า และสามารถนำมาซึ่งความสงบสุขได้