ข้ามไปเนื้อหาหลัก
กษัตริย์ผู้ทรงไม่ติดในลาภยศ
ชาดก 547 เรื่อง
34

กษัตริย์ผู้ทรงไม่ติดในลาภยศ

Buddha24 AIเอกนิบาต
ฟังเนื้อหา

กษัตริย์ผู้ทรงไม่ติดในลาภยศ

ณ อาณาจักรสิริวัชร อันเป็นอาณาจักรที่มั่งคั่งและงดงาม ปกครองโดยพระเจ้าวิโรจน์ชัย ผู้ทรงมีพระปรีชาสามารถและทรงเป็นที่รักของพสกนิกร

วันหนึ่ง มีนักปราชญ์ผู้หนึ่ง นามว่า 'ปัญญา' ได้เดินทางมายังอาณาจักรของพระเจ้าวิโรจน์ชัย

ปัญญาเป็นนักปราชญ์ผู้รอบรู้ และมีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่ว

พระเจ้าวิโรจน์ชัยทรงทราบถึงกิตติศัพท์ของปัญญา จึงมีรับสั่งให้นำปัญญามาเข้าเฝ้า

"ท่านปัญญา ยินดีต้อนรับสู่สิริวัชร" พระเจ้าวิโรจน์ชัยตรัสด้วยรอยยิ้ม

ปัญญาน้อมรับ

"ข้าพเจ้าเป็นเกียรติยิ่งที่ได้เข้าเฝ้า"

พระเจ้าวิโรจน์ชัยทรงสนทนากับปัญญา

"ข้าได้ยินกิตติศัพท์ของท่านมานาน ข้าอยากจะขอคำปรึกษาจากท่าน"

ปัญญาขานรับ

"หากสิ่งใดที่ข้าพเจ้าสามารถช่วยเหลือได้ ยินดีเสมอพ่ะย่ะค่ะ"

ทั้งสองสนทนากันอย่างถูกคอ

พระเจ้าวิโรจน์ชัยทรงประทับใจในความรู้และความเฉลียวฉลาดของปัญญา

"ท่านปัญญา หากท่านประสงค์สิ่งใด ขอให้บอกข้า"

ปัญญาน้อมศีรษะ

"ข้าพเจ้ามิได้ประสงค์สิ่งใดเป็นพิเศษพ่ะย่ะค่ะ"

พระเจ้าวิโรจน์ชัยทรงตรัส

"ข้าอยากจะให้ท่านเป็นที่ปรึกษาของข้า"

ปัญญาลังเล

"แต่ว่า..."

พระเจ้าวิโรจน์ชัยทรงแย้ง

"ข้าเห็นว่า ท่านมีปัญญาญาณที่สามารถช่วยเหลืออาณาจักรของเราได้"

ปัญญากล่าว

"ฝ่าบาท ข้าพเจ้ามิได้ประสงค์ตำแหน่งใดๆ"

พระเจ้าวิโรจน์ชัยทรงตรัส

"ข้าจะยกย่องท่านให้เป็นมหาอำมาตย์"

ปัญญาส่ายหน้า

"ข้าพเจ้ามิได้ต้องการลาภยศสรรเสริญ"

พระเจ้าวิโรจน์ชัยทรงแปลกใจ

"เหตุใดเล่า?"

ปัญญากล่าว

"ข้าพเจ้ามีความสุขกับการเรียนรู้ และแบ่งปันความรู้"

พระเจ้าวิโรจน์ชัยทรงพิจารณา

"หากท่านไม่ต้องการตำแหน่งเช่นนั้น แล้วท่านต้องการสิ่งใด?"

ปัญญากล่าว

"ข้าพเจ้าเพียงต้องการพื้นที่เล็กๆ ในอาณาจักรของท่าน เพื่อตั้งเป็นสำนักเรียน"

พระเจ้าวิโรจน์ชัยทรงยิ้ม

"แน่นอน! ข้าจะให้ทุกอย่างที่ท่านต้องการ"

ปัญญาได้ตั้งสำนักเรียนขึ้น และได้ถ่ายทอดความรู้ให้แก่ผู้คนมากมาย

พระเจ้าวิโรจน์ชัยทรงประทับใจในความไม่ติดในลาภยศของปัญญา

"ท่านปัญญา ท่านเป็นแบบอย่างที่ดี"

ปัญญาน้อมรับ

"ข้าพเจ้าเพียงทำในสิ่งที่ตนเองรัก"

ในที่สุด ปัญญาก็ได้กลายเป็นที่ปรึกษาคนสำคัญของพระเจ้าวิโรจน์ชัย

แม้ว่าจะไม่ได้มีตำแหน่งสูงส่ง แต่เขาก็ได้ทำประโยชน์ให้แก่อาณาจักรอย่างมหาศาล

อาณาจักรสิริวัชรจึงเป็นอาณาจักรแห่งปัญญาและความเจริญรุ่งเรือง

— In-Article Ad —

💡คติธรรม / ข้อคิด

การไม่ยึดติดในลาภยศสรรเสริญ ย่อมนำมาซึ่งความสุขที่แท้จริง.

บารมีที่บำเพ็ญ: อุเบกขาบารมี, วิริยบารมี

— Ad Space (728x90) —

นิทานชาดกเรื่องอื่นที่น่าสนใจ

อุเทนชาดก (Udenajataka)
434นวกนิบาต

อุเทนชาดก (Udenajataka)

อุเทนชาดกกาลครั้งหนึ่งในอดีตกาล พระโพธิสัตว์ทรงถือกำเนิดเป็นอุเทนกุมาร โอรสของพระเจ้าพรหมทัตต์ ผู้คร...

💡 การเสียสละลาภยศสรรเสริญ เพื่อแสวงหาความสงบที่แท้จริง และการใช้สติปัญญาในการแก้ไขปัญหา ย่อมนำมาซึ่งความสุขที่ยั่งยืน.

กุณาลชาดก (ครั้งที่ 2)
383ฉักกนิบาต

กุณาลชาดก (ครั้งที่ 2)

กุณาลชาดก (ครั้งที่ 2) ในสมัยโบราณ กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ กรุงพาราณสีอันรุ่งเรือง พระโพธิสัตว์เสว...

💡 การบำเพ็ญบารมีนั้น แม้จะต้องเสียสละสิ่งอันเป็นที่รักยิ่ง หรือต้องเผชิญกับความยากลำบากเพียงใด หากมีความตั้งใจอันแน่วแน่ ก็ย่อมสำเร็จได้ และจะนำมาซึ่งผลอันประเสริฐในภายภาคหน้า การเสียสละเพื่อประโยชน์สุขของผู้อื่น เป็นคุณธรรมอันสูงส่งที่ควรแก่การยกย่อง

สิริชาดก
324จตุกกนิบาต

สิริชาดก

สิริชาดก ในกาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ แคว้นมคธ อันอุดมสมบูรณ์ด้วยพืชพรรณธัญญาหาร และเจริญรุ่งเรืองด้ว...

💡 นิทานชาดกเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ความเกียจคร้านนำมาซึ่งความเสื่อม ความเพียรพยายามและความอดทนเป็นกุญแจสำคัญสู่ความสำเร็จ ทรัพย์สมบัติที่ได้มาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตนเองนั้นมีคุณค่าและยั่งยืนกว่าทรัพย์สมบัติที่ได้มาโดยง่าย นอกจากนี้ การรู้จักประมาณตน การมีความซื่อสัตย์ และการช่วยเหลือผู้อื่น ก็เป็นคุณธรรมที่สำคัญยิ่งในการดำเนินชีวิต

ปุราณชาดก
370ปัญจกนิบาต

ปุราณชาดก

ปุราณชาดก ในกาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ แคว้นมคธ อันอุดมสมบูรณ์ด้วยพืชพรรณธัญญาหาร ผู้คนมีจิตใจใฝ่ในธร...

💡 ความโลภ ความโกรธ และความหลง นำมาซึ่งความทุกข์และความพินาศ การรู้จักให้อภัย การแบ่งปัน และการใช้ชีวิตอย่างมีสติ คือหนทางสู่ความสุขที่แท้จริง

สัฏฐิปาลชาดก: ความดีที่ยั่งยืน
394ฉักกนิบาต

สัฏฐิปาลชาดก: ความดีที่ยั่งยืน

สัฏฐิปาลชาดกณ เมืองพาราณสี อันเป็นเมืองหลวงของแคว้นกาสี ในยุคสมัยที่เต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดี และคว...

💡 การสั่งสมความดี คือยาอายุวัฒนะที่แท้จริง ที่จะนำมาซึ่งความสุขและความยืนยาว.

มหาสมณชาดก
336จตุกกนิบาต

มหาสมณชาดก

มหาสมณชาดก ครั้งอดีตกาลนานไกล เมื่อครั้งที่พระโพธิสัตว์ทรงบำเพ็ญพระบารมีอยู่ ณ ป่ามหาวนาอันกว้างใหญ...

💡 การหลุดพ้นจากกิเลสและความทุกข์ทั้งปวงนั้นเป็นเป้าหมายอันสูงสุดของชีวิต การแสวงหาความสุขที่แท้จริงนั้นมิได้อยู่ที่ทรัพย์สินเงินทองหรือลาภยศสรรเสริญ แต่อยู่ที่การฝึกฝนจิตใจให้สงบร่มเย็น มีเมตตา และละวางซึ่งความยึดมั่นถือมั่น.

— Multiplex Ad —

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้เพื่อปรับปรุงประสบการณ์การใช้งาน วิเคราะห์การเข้าชม และแสดงโฆษณาที่เกี่ยวข้อง นโยบายความเป็นส่วนตัว