ปัณฑวชาดก

ปัณฑวชาดก

นานแสนนานมาแล้ว ในป่าอันกว้างใหญ่ มีครอบครัวของช้างป่าครอบครัวหนึ่ง อาศัยอยู่อย่างสงบสุข ช้างทุกตัวในโขลงนี้มีจิตใจดีงาม และเชื่อฟังหัวหน้าโขลงซึ่งก็คือ พญาช้างปัณฑุ ผู้มีงวงยาวสง่างาม ผิวสีเทาเข้มราวกับก้อนเมฆในยามฝนพรำ และมีงาขาวบริสุทธิ์ราวกับหอยสังข์

พญาช้างปัณฑุ เป็นช้างที่มีปัญญาเฉลียวฉลาด และมีความรับผิดชอบสูง มันดูแลโขลงของมันอย่างดีที่สุด หาแหล่งน้ำ แหล่งอาหาร และพาหลบหลีกอันตรายต่างๆ

วันหนึ่ง ขณะที่โขลงช้างกำลังเดินหาอาหารอยู่ในป่าลึก พวกมันก็ได้กลิ่นอันน่าสงสัย กลิ่นนั้นมาจากทิศตะวันตก เป็นกลิ่นสาบสัตว์ป่าที่แปลกประหลาด และแฝงไปด้วยความคุกคาม

“ทุกท่าน จงหยุด!” พญาช้างปัณฑุ ส่งเสียงร้องก้อง “ข้าได้กลิ่นอันตรายบางอย่างมาจากทางนั้น พวกเราอย่าเพิ่งเข้าไปใกล้!”

เหล่าช้างในโขลงต่างพากันหวาดกลัว แต่ก็เชื่อฟังคำสั่งของหัวหน้าโขลง

พญาช้างปัณฑุ ได้ส่งช้างหนุ่มผู้แข็งแรงที่สุดสองตัว คือ ช้างชื่อ คิรี และ ช้างชื่อ วาริ ไปสอดแนม

“จงไปดูให้แน่ใจว่ากลิ่นนั้นมาจากที่ใด และเป็นอันตรายต่อพวกเราหรือไม่ จงระมัดระวังตัวให้มาก” พญาช้างปัณฑุ กล่าว

ช้างคิรี และ วาริ รีบออกเดินทางไปตามทิศทางที่ได้กลิ่น เมื่อไปถึงบริเวณที่ได้กลิ่น พวกมันก็พบกับสิ่งที่น่าตกใจยิ่งนัก

เบื้องหน้าของพวกมัน คือ หุบเขาแห่งหนึ่ง ซึ่งมีสัตว์ป่ามากมายติดกับดักของนายพรานผู้ชั่วร้าย สัตว์เหล่านั้นร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด และสิ้นหวัง

สิ่งที่น่ากลัวที่สุด คือ กลางหุบเขา มีบ่อน้ำขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยโคลนเหนียวหนืด และมีบ่วงเชือกที่ถูกขึงไว้รอบๆ อย่างแนบเนียน

“นี่มันกับดักของนายพราน!” ช้างคิรี ร้องอุทาน

“แย่แล้ว! ถ้าเราติดกับดักพวกนี้ เราก็จะตายเหมือนสัตว์พวกนี้แน่!” ช้างวาริ กล่าวด้วยความหวาดกลัว

ทั้งสองตัวรีบวิ่งกลับไปรายงานพญาช้างปัณฑุ

“ท่านหัวหน้า! ทางทิศตะวันตก มีหุบเขาที่เต็มไปด้วยกับดักของนายพราน! มีสัตว์มากมายติดกับดักอยู่ และมีบ่อน้ำที่เป็นอันตรายมาก!” ช้างคิรี รายงาน

พญาช้างปัณฑุ ได้ฟังดังนั้น ก็ขมวดปมที่งวงด้วยความกังวล “นี่เป็นเรื่องร้ายแรงนัก พวกเราต้องหาทางช่วยเหลือสัตว์ที่ติดกับดักเหล่านั้น”

เหล่าช้างในโขลงต่างพากันเสนอความคิดเห็น บางตัวบอกว่าให้รีบหนีไปเสีย บางตัวก็บอกว่าให้ลองหาทางลัดไปทางอื่น

แต่พญาช้างปัณฑุ ก็ยังคงครุ่นคิดอยู่ “เราไม่สามารถทอดทิ้งเพื่อนร่วมป่าของเราได้ พวกเขาต้องการความช่วยเหลือ”

มันจึงคิดแผนการขึ้นมาได้ แผนการนั้นคือการใช้ความแข็งแกร่งของช้าง และความฉลาดในการหลีกเลี่ยงกับดัก

“ข้ามีแผน” พญาช้างปัณฑุ กล่าว “ข้าจะนำพวกเจ้าเดินอ้อมไปทางทิศเหนือ ซึ่งเป็นเส้นทางที่ไกลกว่า แต่ปลอดภัยกว่า จากนั้น เราจะหาทางเข้าไปช่วยเหลือสัตว์ที่ติดกับดัก”

เหล่าช้างเห็นด้วยกับแผนของพญาช้างปัณฑุ

เมื่อพญาช้างปัณฑุ และโขลงช้างเดินทางมาถึงบริเวณใกล้เคียงกับหุบเขา พญาช้างปัณฑุ ได้สั่งให้โขลงช้างทั้งหมดพักรออยู่ห่างๆ

“ข้าจะเข้าไปเพียงลำพัง” พญาช้างปัณฑุ กล่าว “พวกเจ้าจงคอยฟังเสียงข้า หากมีอันตราย จงรีบหนีไป”

พญาช้างปัณฑุ ค่อยๆ เดินเข้าไปในบริเวณที่อันตรายอย่างระมัดระวัง มันใช้ความรู้ที่มีในการสังเกตเส้นทางที่ไม่ถูกวางกับดัก และหลีกเลี่ยงบ่อน้ำโคลน

เมื่อไปถึงจุดที่สามารถมองเห็นสัตว์ที่ติดกับดักได้ พญาช้างปัณฑุ ก็เริ่มปฏิบัติการ

มันใช้ งวงอันแข็งแรงของมัน ดึง บ่วงเชือก ที่รัดสัตว์ต่างๆ ออกทีละเส้น ทีละเส้น

สัตว์บางตัวเมื่อได้รับการช่วยเหลือ ก็รีบหนีไปทันทีด้วยความตื่นกลัว

แต่ก็มีสัตว์บางตัวที่อ่อนแรงเกินไป พญาช้างปัณฑุ ก็ใช้ งวง อันแข็งแรงของมัน พยุง และช่วยพยุงพวกมันให้เดินออกมาจากบริเวณอันตราย

ในขณะที่กำลังช่วยเหลือสัตว์ตัวหนึ่ง ซึ่งเป็นกวางสาวที่ขาติดกับดักอย่างแน่นหนา ทันใดนั้นเอง พญาช้างปัณฑุ ก็สังเกตเห็นเงาของนายพราน กำลังย่องเข้ามาใกล้

“แย่แล้ว!” พญาช้างปัณฑุ คิดในใจ “ถ้าข้าติดกับดักของมัน ข้าก็ไม่สามารถช่วยเหลือใครได้อีก”

ด้วยสัญชาตญาณอันเฉียบคม พญาช้างปัณฑุ รีบใช้ งวง ของมัน เกี่ยว กวางสาว ให้พ้นจากกับดัก และผลักกวางสาวให้รีบวิ่งหนีไป

จากนั้น พญาช้างปัณฑุ ก็รีบถอยกลับออกมาอย่างรวดเร็ว

นายพรานเห็นดังนั้น ก็ตะโกนด้วยความโกรธ “เจ้าช้างร้าย! เจ้ากล้ามาขัดขวางข้า!”

นายพรานพยายามจะยิงธนูใส่พญาช้างปัณฑุ แต่พญาช้างปัณฑุ ก็หลบหลีกได้อย่างว่องไว

พญาช้างปัณฑุ รีบวิ่งกลับไปหาโขลงช้าง และเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น

“เราต้องรีบไปจากที่นี่!” พญาช้างปัณฑุ กล่าว “นายพรานคงกำลังตามล่าเราอยู่!”

โขลงช้างทั้งหมดรีบอพยพออกจากบริเวณนั้นทันที

พวกเขาเดินทางต่อไปอีกหลายวัน จนกระทั่งพบกับป่าที่อุดมสมบูรณ์ และปลอดภัย

เหล่าสัตว์ที่ได้รับการช่วยเหลือจากพญาช้างปัณฑุ ต่างพากันสรรเสริญในความกล้าหาญ และความเสียสละของมัน

พญาช้างปัณฑุ ได้สอนให้เหล่าสัตว์ทั้งหลายรู้ว่า การช่วยเหลือผู้อื่น ไม่ว่าจะยากลำบากเพียงใด ก็เป็นสิ่งที่ควรทำเสมอ เพราะในยามที่เราตกทุกข์ได้ยาก เราก็ย่อมต้องการความช่วยเหลือเช่นเดียวกัน