කච්ඡප ජාතකය

කච්ඡප ජාතකය

ඈත අතීතයේ, බරණැස් නුවර රජකළ බ්‍රහ්මදත්ත රජුගේ දවස්වල, බෝසතාණන් වහන්සේ කඡ්ඡප නම් සර්වඥ පණ්ඩිතයෙකු ලෙස පහළ විය. එතුමාණෝ ධර්මාධර්මය පිළිබඳ මනා දැනුමක් ඇති, මහා කරුණාවෙන් පිරුණු, සියලු සත්ත්වයන්ට හිත සුව පිණිස කටයුතු කරන රජකෙනෙකු වූහ. උන්වහන්සේගේ රාජ සභාව ධර්මය, සාධාරණය, සහ සදාචාරය යන ත්‍රිවිධ මූලධර්ම මත ගොඩනැගී තිබුණ අතර, එතුමන්ගේ නුවණ සහ යුක්තිය පිළිබඳ කීර්තිය දුර ඈත පළාත් දක්වාම පැතිර ගියේය.

එක්තරා දවසක්, බරණැස් නුවරට නුදුරුව පිහිටි අඳුරු, ඝන වනාන්තරයක, කඡ්ඡප රජුගේ රාජ්‍යයේම කොටසක් වූ, කල්පනාකාරී නුවණින් යුත් කඡ්ඡප නම් රජකුමාරයෙකු වාසය කළේය. ඔහු රාජකීය තනතුරු වලට වඩා සොබාදහම හා ගැඹුරු චින්තනයට ප්‍රිය කළේය. ඔහුට ඇත්තේ සුන්දර, රූමත් සිරුරක් වන අතර, ඔහුගේ දෑස් වල ගැඹුරු බුද්ධියක් දිදුලන බවක් පෙනිණි. ඔහු බොහෝ විට වන අරණේ තනිවම සැරිසරමින්, සත්ත්වයන්ගේ ජීවන රටා, ස්වභාව ධර්මයේ රහස්, සහ ජීවිතයේ අරුත ගැන ගැඹුරින් සිතමින් සිටියේය.

එකල, එම වනයේම, එක්තරා ගංගාවක, මහත් ශක්තියක් හා ධෛර්යයක් ඇති, නමුත් ඉතාමත් අහංකාර සහ දුෂ්ට ස්වභාවයක් ගත් කිඹුලෙකු ජීවත් විය. මෙම කිඹුලා, තම ශරීරයේ විශාලත්වය සහ බලය ගැන පුරසාරම් දෙඩූ අතර, ගංගාවේ තමන්ට විරුද්ධ වීමට කිසිවෙකුත් නැති බව මවා පෑවේය. ඔහු සෑම විටම ගංගාවේ ගමන් කරන අන් සත්ත්වයන්ට, විශේෂයෙන්ම දුර්වලයන්ට, හිංසා කරමින්, ඔවුන්ගේ ජීවිතවලට තර්ජනයක් විය. ඔහුගේ අහංකාරය හා කුරිරුකම නිසා, ගංගාවේ අනෙකුත් සත්ත්වයන් ඔහුට බිය වූ අතර, ඔහු ගැන කිසිවෙකුත් කතා කිරීමට හෝ ඔහුට මුහුණ දීමට එඩිතර වූයේ නැත.

දිනක්, රජුගේ පුත්‍රයා, කඡ්ඡප කුමාරයා, ඒ ගංගාව අසබඩට පැමිණියේය. ඔහු එහි සුන්දරත්වය හා නිස්කලංක බව නිසා වශී වී, ගංගාව අසබඩ ගල් මත හිඳගෙන, ජීවිතයේ සදාකාලික බව හා වෙනස්වන සුළු බව ගැන ගැඹුරින් කල්පනා කරමින් සිටියේය. එසේ සිටින අතර, ඔහුට එක්තරා කුරුල්ලෙකු ගංගාවෙන් ජලය පානය කිරීමට පැමිණෙන අයුරු දුටුවේය. කුරුල්ලා ජලය පානය කිරීමට පහත් වන විට, හදිසියේම එම කිඹුලා, තම මුව විදහාගෙන, කුරුල්ලාට ගසාගෙන යාමට උත්සාහ කළේය.

“අහෝ, මේ අහංකාර කිඹුලා!” කඡ්ඡප කුමාරයා කල්පනා කළේය. “තම බලය ගැන පමණක් සිතන මේ සත්ත්වයා, අසරණ අයට කරදර කරන්නේ කෙසේද?”

කුරුල්ලා, තම ජවය හා වේගය නිසා, කිඹුලාගේ ග්‍රහණයෙන් මිදී, අහසේ ඉහළට පියාඹා ගියේය. නමුත්, කුරුල්ලාට සිදුවිය හැකි අනතුර දුටු කඡ්ඡප කුමාරයාගේ සිතේ දැඩි කෝපයක් ඇති විය. ඔහු තම රාජකීය අයිතිවාසිකම් හා බලය ගැන නොසිතා, එම කිඹුලාට පාඩමක් ඉගැන්වීමට තීරණය කළේය.

ඔහු ගංගාව අසලට බැස, කිඹුලා දෙසට ගමන් කළේය. කිඹුලා, කඡ්ඡප කුමාරයා තමා දෙසට එනු දුටු විට, ඔහුගේ මුහුණේ පුදුමයක් හා අවඥාවක් එකට මුසුවිය.

“කවුද මේ ළාබාලයා, මාගේ ගංගාවට පැමිණ ඇත්තේ?” කිඹුලා ගොරෝසු හඬින් ඇසුවේය. “නුඹට නොපෙනේද, මේ මාගේ රාජධානිය, මාගේ ගංගාව, මාගේ බලය!”

කඡ්ඡප කුමාරයා, කිසිදු බියක් නොදක්වා, සන්සුන්ව කිඹුලාට පිළිතුරු දුන්නේය.

“කිඹුලාව, නුඹේ බලය ගැන මා දන්නෙමි. නමුත්, බලය යනු අන් අයට හිංසා කිරීමට නොව, අසරණයින් රැකීමටයි. නුඹේ අහංකාරය හා කුරිරුකම, නුඹේම විනාශයට හේතුවනු ඇත.”

කිඹුලා, කඡ්ඡප කුමාරයාගේ වචන අසා, තවත් කෝපයට පත් විය. ඔහු කඡ්ඡප කුමාරයාට පහර දීමට සූදානම් විය.

“කතා කරනවාට වඩා, කර බලමු! නුඹ මාගේ ශක්තිය දකින්නට කැමතිද?” කිඹුලා කීවේ, තම වලිගය වේගයෙන් ගංගාවේ ජලයට ගසමිනි.

කඡ්ඡප කුමාරයා, කිසිදු පසුබට වීමකින් තොරව, තම අතේ තිබූ ලී කැබැල්ලක් ගෙන, කිඹුලාගේ හිසට පහරක් එල්ල කළේය. පහර එතරම් ප්‍රබල නොවූවත්, එය කිඹුලාට පුදුමයක් විය. ඔහු කවදාවත් මෙවැනි ප්‍රතිරෝධයක් අපේක්ෂා කළේ නැත.

කිඹුලා, කෝපයෙන් මෙන්, කඡ්ඡප කුමාරයා දෙසට වේගයෙන් පිහිනා ආවේය. කඡ්ඡප කුමාරයා, තම ශරීරයේ වේගය හා නුවණ යොදාගෙන, කිඹුලාගේ ප්‍රහාරය මගහැර, ඔහුට ටිකක් ඈතින් සිටියේය. ඔහු නැවතත් කතා කළේය.

“කිඹුලාව, නුඹේ ශක්තිය අන්ධයි. එය නුඹට සතුට ගෙන දෙන්නේ නැත. නුඹට සැබෑ සතුට ලැබෙන්නේ, අන් අයට උදව් කිරීමෙන්, කරුණාවන්ත වීමෙන්.”

නමුත්, කිඹුලා, කඡ්ඡප කුමාරයාගේ වචන වලට කන් දුන්නේ නැත. ඔහු නැවතත් කඡ්ඡප කුමාරයා දෙසට කඩා වැදුනේය. මෙවර, කඡ්ඡප කුමාරයා, තම නුවණ පාවිච්චි කරමින්, ගංගාව අසබඩ තිබූ එක්තරා ගසක් පසුපසට රිංගුවේය. කිඹුලා, කෝපයෙන් අන්ධ වී, ගසට හේත්තු විය.

මෙය කඡ්ඡප කුමාරයාට හොඳ අවස්ථාවක් විය. ඔහු ගසෙන් පිටතට පැමිණ, තම අතේ තිබූ තියුණු ගලක් ගෙන, කිඹුලාගේ ශරීරයේ තුවාල වූ ස්ථානයකට පහර දුන්නේය. කිඹුලා, වේදනාවෙන් කෑගසමින්, ජලයට පැන ගියේය.

කඡ්ඡප කුමාරයා, නැවතත් කිඹුලාගේ අහංකාරය හා කුරිරුකම ගැන කනස්සල්ලට පත් විය. ඔහු දැන සිටියේ, කිඹුලා තවමත් ශක්තිමත් බවත්, ඔහුට තවත් පාඩමක් ඉගැන්විය යුතු බවත්ය. ඔහු කිඹුලාගේ තුවාල වූ ස්ථානය ගැන සිතුවේය.

“මොහුට පාඩමක් උගැන්වීමට, මට තවත් උපක්‍රමයක් අවශ්‍යයි,” කඡ්ඡප කුමාරයා කල්පනා කළේය.

ඊළඟ දවසේ, කඡ්ඡප කුමාරයා, ගඟ අසලට පැමිණ, එක්තරා මලක් අතට ගෙන, එය කිඹුලාට පෙන්වා කීවේය.

“කිඹුලාව, මෙම මලෙහි සුවඳ බලන්න. එය ඉතාමත් මිහිරි සුවඳක්. නුඹටත් මෙවැනි මිහිරි සුවඳක් දැනීමට අවශ්‍යද?”

කිඹුලා, මලෙහි සුවඳ ගැන උනන්දුවක් දැක්වීය. ඔහුගේ අහංකාරය අඩුවෙමින් තිබූ බවක් පෙනිණි.

“මොකක්ද මේ? මා කිසිදා මෙවැනි සුවඳක් දැන නැහැ,” කිඹුලා කීවේය.

“මෙය ස්වභාව ධර්මයේ දායාදයක්. නමුත්, නුඹට එය දැන ගැනීමට නම්, නුඹට අන් අයට කරදර කිරීම නතර කළ යුතුයි,” කඡ්ඡප කුමාරයා කීවේය.

කිඹුලා, කඡ්ඡප කුමාරයාගේ වචන වල යටි අරුත තේරුම් ගැනීමට උත්සාහ කළේය. ඔහු කල්පනා කළේ, තමාගේ කුරිරුකම නිසා තමාට සතුටක් නොලැබෙන බවයි.

“මා කුමක් කළ යුතුද?” කිඹුලා ඇසුවේය.

“නුඹ අන් සත්ත්වයන්ට කරුණාවන්ත විය යුතුයි. ඔවුන්ට උදව් කළ යුතුයි. ඔවුන්ට හානි නොකළ යුතුයි. එවිට නුඹටත් සතුට හා සාමයක් ලැබේවි,” කඡ්ඡප කුමාරයා පැවසීය.

කිඹුලා, කඡ්ඡප කුමාරයාගේ උපදෙස් වලට එකඟ විය. ඔහු තම අහංකාරය හා කුරිරුකම අතහැර, කරුණාවන්ත හා සාමකාමී සතෙකු බවට පත් විය. ඔහු ගංගාවේ අනෙකුත් සත්ත්වයන්ට උදව් කිරීමට පටන් ගත්තේය. දුර්වලයන් ආරක්ෂා කළේය. ගංගාවේ ජීවිතය සාමකාමී හා සතුටින් පිරී ගියේය.

කඡ්ඡප කුමාරයා, කිඹුලාගේ වෙනස දුටු විට, සතුටු විය. ඔහු දැන සිටියේ, තම ධර්මය හා කරුණාව නිසා, සත්ත්වයන්ට යහපතක් සිදු වූ බවයි. ඔහු බරණැස් නුවරට ගොස්, තම පියා වූ බ්‍රහ්මදත්ත රජුට මේ සිද්ධිය ගැන කීවේය. රජු, කඡ්ඡප කුමාරයාගේ නුවණ හා ධෛර්යය ගැන ප්‍රශංසා කළේය.

මෙම සිදුවීම, කඡ්ඡප කුමාරයාගේ කීර්තිය තවත් වැඩි කළේය. ඔහු ධර්මය හා කරුණාව යන මූලධර්ම මත පදනම් වූ පාලනයක් ගෙන ගිය අතර, ඔහුගේ රාජ්‍යය සදාකල්ම සතුටින් හා සමෘද්ධියෙන් පිරිණි.

කච්ඡප ජාතකයේ කතාවෙන් ලැබෙන ධර්මය නම්, අහංකාරය හා කුරිරුකම නිසා සත්ත්වයන්ට සතුටක් නොලැබෙන බවයි. සැබෑ සතුට ලැබෙන්නේ, කරුණාවන්ත වීමෙන්, අන් අයට උදව් කිරීමෙන්, සහ ධර්මය අනුව ජීවත් වීමෙන් බවයි.

බෝසතාණන් වහන්සේ මේ ජාතකයෙහි කච්ඡප කුමාරයා ලෙස, ධර්ම පරාක්‍රමය නම් වූ බාරමය පෝෂණය කළ සේක.