අනුකම්පාවෙන් වන යහපත

අනුකම්පාවෙන් වන යහපත

ඈත අතීතයේ, බරණැස් නුවර රජකම් කළ පාරමීධාරී රජතුමාගේ කාලයේ, එම රජුගේ අග මෙහෙසිය වූ මහාමායා දේවිය ගැබ්බර වූවාය. ඒ ගර්භයෙහි වැඩ සිටියේ අපගේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ය, ඒ ගොතම රජ්ජුරුවන්ගේ ආත්මයයි. රජතුමාගේ මාලිගාව සුවඳින්, සුවඳ දුම්වලින්, මල් වර්ගවලින් පිරි, ඉතාමත් ශෝභනීය විය. රජු අතිශය සතුටින්, තම බිසව ගැබ්බර වූ බව දැන, රට පුරා ධර්මිෂ්ඨ දානමය කටයුතු සිදු කළේය.

කල්යත්ම, මහාමායා දේවියට දරු ප්‍රසූතියට ආසන්න වන විට, ඇගේ ආශාව ඉටු කරනු පිණිස, ඇය තම උපන් ගම වූ දේවාන්පුරයට යාමට අදහස් කළාය. රජු ඊට ඉඩ දුන් අතර, විචිත්‍ර රථයකින් දේවාන්පුරය කරා ගමන් ඇරඹුනි. මාර්ග මධ්‍යයේ, ලුම්බිණි නම් උයනක් විය. එය මල් වලින් පිරි, සිහිල් සුළඟින් හමා යන, අතිශය සුන්දර ස්ථානයක් විය. එහි ඇති ශාල වෘක්ෂයකට ඇලී සිටි විට, මහාමායා දේවියට දරු ප්‍රසූතියේ වේදනාව දැනුනි.

එකෙණෙහිම, ඒ ශාල වෘක්ෂය යට, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ උපත ලැබූහ. උන්වහන්සේ ඉපදී, ස්වකීය පාදයන්ගෙන් සත් පියවරක් ඉදිරියට තබා, සිංහයෙකු මෙන් ගර්ජනා කරමින්, "සබ්බ ලෝකෙ අනුත්තරෝ" (ලෝකයෙහි අගතියා) යනුවෙන් ප්‍රකාශ කළහ. එතැන් සිට, උන්වහන්සේගේ ලෝකෝත්තර ගුණයන් විද්‍යමාන විය.

කාලය ගෙවී ගිය අතර, සිද්ධාර්ථ කුමාරයා වැඩී, සියලු ශිල්ප ධර්මයන්හි ප්‍රවීණත්වයට පත් විය. උන්වහන්සේගේ හදවත සැමවිටම අනුකම්පාවෙන් පිරී ඉතිරී ගියේය. දිනක්, කුමාරයා උයනක සක්මන් කරමින් සිටින විට, අහසින් ඊතලයක් විදිනු දුටුවේය. එය එක්තරා ඝාතක බ්‍රාහ්මණයෙකු විසින් විදින ලද ඊතලයකි. ඒ ඊතලය, විසිතුරු පක්ෂියෙකුගේ පියාපත්වලට වැදී, එය බිම පතිත විය.

සිද්ධාර්ථ කුමාරයාගේ දෑස් ඒ අසරණ සත්වයා දැක weeping විය. ඔහු වහාම ඊතලය වැදුනු පක්ෂියා වෙත දිව ගොස්, එය තම දෑතට ගත්තේය. පක්ෂියා වේදනාවෙන් මිදෙමින්, කීර්තිනාදය කරමින්, කුමාරයාගේ අතෙහි සුවය ලැබීමට ප්‍රාර්ථනා කළේය.

එකල, ඝාතක බ්‍රාහ්මණයා ද පැමිණ, "අයියෝ, මාගේ ඊතලය වැදුනු පක්ෂියා මාගේ ය"යි කීවේය.

සිද්ධාර්ථ කුමාරයා ඝාතකයා දෙස බලා, "නොවේ. මේ පක්ෂියා මා විසින් බේරා ගනු ලැබූවකි. ඊතලය වැදුනු සත්වයාට, එය බේරා ගත් තැනැත්තාගේ අයිතිය ඇත. මට මේ පක්ෂියා දෙන්න."

ඝාතකයා කෝපයෙන්, "නොපිළිගත නොහැකි ය. ඊතලය විදිනුයේ මා ය. එබැවින් මේ පක්ෂියා මාගේ ය."

ඔවුන් දෙදෙනා අතර වාදයක් ඇති විය. අවසානයේ, සිද්ධාර්ථ කුමාරයා, "අපි මේ ගැටලුවට විසඳුමක් සොයමු. අපි රජු වෙත ගොස්, උන්වහන්සේගේ තීරණයට එකඟ වෙමු."

රජුගේ සභාවේදී, සිද්ධාර්ථ කුමාරයා සියල්ල විස්තර කළේය. "මහරජ, මේ ඝාතකයා විසින් ඊතලයකින් පහර දී, මේ අසරණ පක්ෂියා බිම හෙලීය. මා එය දුටු කල, අනුකම්පාවෙන් එය බේරා ගත්තේ ය. එබැවින්, ඊතලය වැදුනු සත්වයාට, එය බේරා ගත් තැනැත්තාගේ අයිතිය ඇත. මේ පක්ෂියා මාගේ ය."

ඝාතකයා සිය මතය ප්‍රකාශ කළේය. "මහරජ, ඊතලය විදිනුයේ මා ය. එබැවින් මේ පක්ෂියා මාගේ ය."

රජු සිතුවේය. ඔහු ඝාතකයාගේ ම්ලෙච්ඡ ක්‍රියාවත්, කුමාරයාගේ අනුකම්පාවත් සිහිපත් කළේය. ඔහු සිද්ධාර්ථ කුමාරයා දෙස බලා, "කුමාරයා, ඊතලය විදිනුයේ ඝාතකයා වුව ද, සැබවින්ම ජීවිතය ආරම්භ කරන්නේ ඊතලය නොව, එය ගලවා සුවපත් කරන්නේ අනුකම්පාව ය. එබැවින්, මේ පක්ෂියා සිද්ධාර්ථ කුමාරයාට අයිති ය."

ඝාතකයා සිය භාග්‍ය අහිමි වීම ගැන ඊටත් වඩා කෝපයට පත් විය. ඔහු කුමාරයාට දරුණු ලෙස බැණ වැදුනේය.

සිද්ධාර්ථ කුමාරයා ඝාතකයා දෙස බලා, "මිත්‍ර, මට නුඹ කෙරෙහි ද්වේශයක් නැත. නුඹට ඊතලය විදීමට හේතුවක් වන්නට ඇත. නමුත්, මට නුඹට දයාව දක්වන්නට හැකි ය. මම නුඹට මේ පක්ෂියා දුන්නොත්, නුඹ එය මරා කනු ඇත. එබැවින්, මට නුඹට වඩා නුඹගේ හදවතේ අනුකම්පාව ඇති කිරීමට හැකි ය. මම නුඹට මේ පක්ෂියා දෙමි, නමුත් නුඹ ඊතලය විදීම ගැන මට සමාව දෙන්න."

ඝාතකයා කුමාරයාගේ අනුකම්පාව සහ ධර්මිෂ්ඨ බව දැක, ලැජ්ජාවෙන් සහ කම්පනයෙන් ගිලන් විය. ඔහු තම ම්ලෙච්ඡ ක්‍රියාව ගැන පසුතැවිලි විය. ඔහු කුමාරයා ඉදිරියේ වැඳ වැටී, "මහරජ, මම අන්ධයෙක් විය. නුඹේ අනුකම්පාව මගේ දෑස් විවර කළේය. මම මගේ ජීවිතය නුඹට පුදමි."

එතැන් සිට, ඝාතකයා කුමාරයාගේ අනුගාමිකයෙක් බවට පත් විය. ඔහු තම ම්ලෙච්ඡ ජීවිතය හැර දමා, ධර්මිෂ්ඨ මාර්ගයෙහි ගමන් කළේය.

සිද්ධාර්ථ කුමාරයා, සිය අනුකම්පාවෙන්, ඝාතකයෙකු පවා ධර්මිෂ්ඨ මාර්ගයට යොමු කළේය. මේ චරිතාපදානය, අනුකම්පාවෙහි බලය සහ එයින් ලෝකයට අත්වන යහපත පිළිබඳව අපට විශාල පාඩමක් උගන්වයි.

කතන්දරයෙන් ලද ධර්මය:

අනුකම්පාව යනු සියලු යහපතට මුල ය. අනුකම්පාවෙන් කටයුතු කරන්නාට, සියලු ජනයාගේ ආදරය හා ගෞරවය හිමි වේ. අනුකම්පාවෙන්, අපට අපගේ සතුරන් පවා මිතුරන් බවට පත් කර ගත හැකිය.

බෝසතාණන් වහන්සේ විසින් බුදු පිරීමට අනුසටහන් වූ පාරමිතාව:

මෙම චරිතාපදානයේ, බෝසතාණන් වහන්සේ අනුකම්පා පාරමිතාව, ඥාන පාරමිතාව, සහ ධෛර්යය පාරමිතාව බුදු පිරීමට අනුසටහන් වූ ආකාරය පෙන්වා දෙයි.