වස්තු සෙප්පඩ ජාතකය (Vastu Seppada Jataka)

වස්තු සෙප්පඩ ජාතකය

ඈත අතීතයේ, ගන්ධාර දේශයේ, රජකම් කළ බෝසතාණන් වහන්සේ, සියලු සත්ධර්මයන්ගෙන් පිරිපුන්, ධර්මිෂ්ඨ රජෙකු ලෙස ප්‍රකටව සිටියහ. උන්වහන්සේගේ රාජධානිය සශ්‍රීකත්වයෙන්, සෞභාග්‍යයෙන් පිරිපුන් වූයේ, උන්වහන්සේගේ ඤාණය, කරුණාව සහ ධෛර්යය නිසාය. දිනක්, රජ මාළිගාවේ උයනේ, මල්වැල් අතර වැඩ සිටින විට, රජුගේ අග්‍ර උපදේශකයාණන් වූ අමාත්‍යවරයෙක් රජු වෙත පැමිණියේය. ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණේ දැඩි කලබලයක් හා බියකි.

“මහරජාණෙනි, අදහාලක් මට සිදුවූයේ කුමක්දැයි කීමට මට කණගාටුයි,” අමාත්‍යවරයා වෙව්ලන හඬින් කීවේය. රජු ඔහු දෙස බලා, “අමාත්‍යවරය, කුමක්ද? මෙතරම් කලබල වී ඇත්තේ ඇයි?” යනුවෙන් විමසීය. “මහරජාණෙනි, අපගේ රාජධානියේ දකුණු දෙසින් පැමිණි මහා වනාන්තරයේ, අද දින අතිශය භයානක අලි රංචුවක් දරුණු ලෙස හැසිරෙමින්, ගම්මාන විනාශ කරමින්, මිනිසුන්ට හානි කරමින් සිටින බව ආරංචියි. ඔවුන්ගේ කෝපය හා විනාශකාරී ස්වභාවය දරාගත නොහැකි බව දැනගත්තේමි.”

මෙය ඇසූ රජුගේ මුහුණේ කිසිදු භීතියක් නොවීය. උන්වහන්සේ සන්සුන්ව, “අමාත්‍යවරය, මේ පිළිබඳව අපි කලබල විය යුතු නැත. මේ සතුන්ගේ හැසිරීමට හේතුව කුමක්දැයි අපි මුලින්ම සොයා බැලිය යුතුය. සමහර විට ඔවුන් කිසියම් දුකකින් හෝ අසරණතාවයකින් පෙළෙන්නට ඇත,” යනුවෙන් පැවසූහ. රජු වහාම තමන්ගේ විශ්වාසවන්ත අශ්වයා පිට නැඟී, සෙසු අමාත්‍යවරුන් හා රණවිරුවන් කිහිප දෙනෙකු සමඟ වනාන්තරය දෙසට ගමන් කළහ. ගමන් කරන අතරතුර, මාර්ගයේදී, තුවාල ලැබූ, දුර්වල වූ අලි පැටවෙකු දුටුවෝය. එහි මව අසල නොසිටි අතර, එය තනිවම, බියෙන් හා වේදනාවෙන් කෑගසමින් සිටියේය.

බෝසතාණන් වහන්සේ අශ්වයාගෙන් බැස, අලි පැටවා වෙත ළංවූහ. එහි වේදනාව හා බිය දුටු රජුගේ සිත දයානුකම්පාවෙන් පිරිණි. “පව්සත්, පුංචි එකා. මොකද මේ, තනිවෙලා?” රජු මෘදු හඬින් ඇසීය. අලි පැටවාට රජුගේ මෘදු ස්වරය තේරුණේ නැතත්, ඔහු තුළ තිබූ කරුණාව දැනුනේය. රජු එහි තුවාල සෝදා, ඖෂධ ගල්වා, මෘදු ලෙස එය සනසා, තමන්ගේ අතේ තිබූ රසවත් පලතුරු එයට දුන්නේය. තුවාල ලත් අලි පැටවාගේ කම්මැලිකම හා දුර්වලකම දුටු රජු, එය රැගෙන යාමට තීරණය කළේය. ඔහු අමාත්‍යවරුන්ට කතා කොට, “අපි මේ අහිංසක සතාට උදව් කරමු. ඔහුට සුවපත් වන තුරු අපි රැකබලා ගනිමු,” යනුවෙන් කීවේය.

රාජමාළිගාවට පැමිණි පසු, රජු අලි පැටවාට සුදුසු තැනක තබා, සුවපත් වන තුරු විශේෂ සැලකිල්ලක් දැක්වීය. දිනෙන් දින, අලි පැටවා සුවපත් වෙමින්, ශක්තිමත් වෙමින් ගියේය. රජුගේ අනුකම්පාව හා සැලකිල්ල නිසා, එය සතුටින් හා සැනසීමෙන් පසුවිය. දින කිහිපයකට පසු, සුවපත් වූ අලි පැටවා, රජුගේ මාලිගාව අසල තිබූ උයනේ සෙල්ලම් කරමින් සිටියේය. හදිසියේම, අහසින් අතිශය බියකරු ගර්ජනාවක් නැගුනේය. රජ මාළිගාවට දහස් ගණනක් යෝධ අලි රංචුවක් පැමිණියේය. ඔවුන්ගේ ඇස් රතු වී, කන් දෙපසින් ලේ ගලා, කෝපයෙන් යුතුව ගර්ජනා කරමින්, ගොඩනැගිලි කඩා බිඳ දැමීමට සූදානම් වූහ.

රජු හා ඔහුගේ සේනාව මේ දැක දැඩි භීතියට පත් වූහ. “මහරජාණෙනි, මේ අලි රංචුව අපව විනාශ කර දමාවි! අපි කුමක් කරමුද?” අමාත්‍යවරයා කෑගසමින් ඇසීය. රජු, සියලු කලබල මැද, සන්සුන්ව සිටියේය. ඔහු අලි පැටවා දෙස බලා, “බලන්න, අමාත්‍යවරය. මේ රංචුව පැමිණියේ තම අහිමි වූ පැටවා සොයාගෙන,” යනුවෙන් පැවසීය. රජු වහාම අලි පැටවා අතට ගෙන, මාලිගාවේ උසම තැනකට ගෙන ගොස්, රංචුවට පෙනෙන සේ සිටුවීය. අලි පැටවා තම මව දුටු විට, සතුටින් කෑගසමින්, රංචුව දෙසට දිව ගියේය. මවද තම පැටවා දුටු විට, සතුටින් ගර්ජනා කරමින්, එය වැළඳ ගත්තාය. ඉන්පසු, මව අනිත් අලි රංචුවට සංඥා කළ අතර, ඔවුන් සියල්ලෝම සන්සුන්ව, තම පැටවා සමඟ වනය කරා පිටත්ව ගියහ.

රජුගේ ඤාණය, කරුණාව හා ධෛර්යය නිසා, මුළු රාජධානියම විනාශයෙන් ගලවා ගත්තේය. අමාත්‍යවරයා රජුගේ පාමුල වැඳ වැටී, “මහරජාණෙනි, ඔබගේ ඤාණය හා කරුණාව අතිමහත්ය. ඔබගේ ධෛර්යය අපව අද විනාශයෙන් ගලවා ගත්තේය. ඔබ ධර්මය අනුව පාලනය කරන නිසා, අපට කිසි කලෙකත් අභියෝගයක් නැත,” යනුවෙන් කීවේය. රජු සිනාසී, “අමාත්‍යවරය, කරුණාව හා ඤාණය යනු සැබෑ බලයයි. සතුන්ගේ දුක තේරුම් ගෙන, ඔවුන්ට උදව් කිරීමෙන්, අපගේ ලෝකය වඩාත් සාමකාමී වනු ඇත,” යනුවෙන් පැවසීය. එතැන් සිට, ගන්ධාර දේශයේ මිනිසුන් හා සතුන් අතර, ගැටුම් වෙනුවට, කරුණාව හා අවබෝධය පදනම් කරගත් සබඳතා ගොඩනැඟුණි.