සච්චපාල ජාතකය (Saccapāla Jātaka)

සච්චපාල ජාතකය

ඒ කාලේ, බරණැස් රජධානියේ, විශාල පුරවරක් විය. එහි සිටියේ ධර්මිෂ්ඨ රජ කෙනෙකි. ඔහු සැම විටම සත්‍යයට, ධර්මයට අනුව රාජ්‍ය පාලනය කළේ ය. රජුට සච්චපාල නම් පුත්‍ර රත්නයක් විය. ඔහු කුඩා කල පටන්ම සත්‍යවාදී ගුණයෙන් බබළන්නට විය. ඔහුගේ නාමය පවා සත්‍යයට ලැදි බව සංකේතවත් කළේ ය. සච්චපාල කුමරු ඉතා ධෛර්ය සම්පන්න, ශක්තිමත් සහ ප්‍රඥාවන්ත විය. ඔහු අශ්වයින් පැදීම, දුනු විදීම, කඩු ශිල්පය ආදී සියලුම රාජකීය ඉගෙනීම් වල අති දක්ෂයෙක් විය. ඔහුගේ මුහුණෙහි සත්‍යයේ පැහැදිලි කිරණ දිස් විය. කථාවකින් හෝ ක්‍රියාවකින් ඔහු කිසි දිනෙක අසත්‍ය නොකී ය.

එක් දිනක්, බරණැස් රජු සිය පුතු සච්චපාල කුමරු සමග විනෝද චාරිකාවක යෙදී සිටියේ ය. ඔවුන් දෙදෙනාම අලංකාර අශ්වයින් පිට නැගී, හරිත වර්ණයෙන් දිදුලන වනය මැදින් ගමන් කළහ. සුළඟට සැලෙන ගස් කොළන්, කුරුල්ලන්ගේ මිහිරි ගායනා, මල් වල සුවඳ - මේ සියල්ලම ඔවුන්ගේ චාරිකාවට අලංකාරයක් එක් කළේ ය. හදිසියේම, ඔවුන් ඉදිරියේ විශාල ගංගාවක් හමුවිය. ගංගාව ඉතා වේගයෙන් ගලා බසින අතර, එහි ජලය ගැඹුරු විය. රජුට සහ කුමරුට එම ගංගාව පීනා යාමට නොහැකි විය.

රජ: "පුත, මේ ගංගාව පීනා යාමට අපට කිසිම මගක් පෙනෙන්නේ නැත. කුමක් කරමුද?"

සච්චපාල කුමරු: "පියාණෙනි, බිය නොවන්න. මම මේ ගංගාවෙන් එගොඩ වීමට මගක් සොයා ගන්නෙමි. මාගේ සත්‍ය බලයෙන් මේ ගංගාව පවා මට යටත් වනවා ඇත."

කුමරු ධෛර්ය සම්පන්නව ගංගාව අසලට ගොස්, ගැඹුරු හුස්මක් ගෙන, පැහැදිලි ස්වරයෙන් මෙසේ කීවේ ය:

සච්චපාල කුමරු: "සත්‍ය නම් වූ මාගේ බලය! ධර්මය නම් වූ මාගේ ශක්තිය! සාධු නම් වූ මාගේ ශ්‍රද්ධාව! මේ ගංගාව මාගේ සත්‍ය මාර්ගයට බාධාවක් විය නොහැක. සත්‍ය බලයෙන්, ධර්ම බලයෙන්, සාධු බලයෙන්, මේ ගංගාව මා වෙනුවෙන් මගක් සාදාවා!"

ආශ්චර්යමත් ලෙස, කුමරු කී පමණින්ම, ගංගාවේ ජලය දෙපසට බෙදී ගියේ ය. අතරමැදින් පැහැදිලි, වියළි මාර්ගයක් මතුවිය. එය සත්‍යයේ බලයයි. රජුත්, කුමරුත් පුදුමයට පත් වී, එකිනෙකාගේ මුහුණු දෙස බලා, ඇස් පුළුල් කරගෙන, එම මාර්ගය ඔස්සේ ගඟෙන් එගොඩ වූහ. ඔවුන්ට විශාල සතුටක් දැනුනි. ධර්මය, සත්‍යය කොතරම් බලවත්ද යන්න ඔවුන්ට අත්දැකීමෙන් දැනුනි.

ගඟෙන් එගොඩ වූ පසු, ඔවුන් ඉදිරියේ විශාල, ඝන වනයක් විය. එහි අඳුරු, භයානක ස්වභාවය ඔවුන්ට පෙනුනි. විවිධ සතුන්ගේ ගර්ජනා, ඝෝෂා ඇසුණි. රජුට බියක් ඇති විය. නමුත් සච්චපාල කුමරු නොසැලී සිටියේ ය.

රජ: "පුත, මේ වනය ඉතා භයානක ය. අපි මෙයින් අපගේ ආරක්ෂාව සලසා ගන්නේ කෙසේද?"

සච්චපාල කුමරු: "පියාණෙනි, ධර්මය අපගේ ආරක්ෂාව යි. සත්‍යය අපගේ ආලෝකය යි. මේ වනයේ අඳුර, භීතිය අපට කිසිදු හානියක් කළ නොහැක. මාගේ සත්‍ය ස්වරය මේ වනයට සාමයෙන් පිරී යාමට හේතු වේවා!"

කුමරු නැවතත් පැහැදිලි, ශක්තිමත් ස්වරයෙන් මෙසේ කීවේ ය:

සච්චපාල කුමරු: "සත්‍ය නම් වූ මාගේ ශක්තිය! ධර්මය නම් වූ මාගේ ශික්ෂණය! සාධු නම් වූ මාගේ ශ්‍රද්ධාව! මේ භයානක වනය මාගේ සත්‍ය මගේ සාමයට, ආරක්ෂාවට ඉඩ දෙන්න! සත්‍ය බලයෙන්, ධර්ම බලයෙන්, සාධු බලයෙන්, මේ වනය මා වෙනුවෙන් සාමකාමී මාර්ගයක් සාදාවා!"

නැවතත් ආශ්චර්යයක් සිදු විය. කුමරු කී පමණින්ම, වනයේ විශාල ගස්, විෂ සහිත සර්පයන්, භයානක මෘගයන් සියල්ලම නතර වූහ. ඔවුන් නිහඬ, කීකරු බවට පත් විය. මාරාන්තික සතුන් පවා කුමරුගේ සත්‍ය ස්වරයට නොබියව, සාමකාමීව සිටියහ. ඝන වනය අතරින් පැහැදිලි, ආරක්ෂිත මාර්ගයක් මතුවිය. රජුත්, කුමරුත් අපිරිමිත පුදුමයකින්, සතුටකින් එම මාර්ගය ඔස්සේ ගමන් කළහ. ඔවුන්ගේ හදවත් සත්‍යයේ, ධර්මයේ බලය ගැන ගරු බුහුමනින් පිරී ගියේ ය.

ඔවුන් ගමන් කරන විට, අන්ධකාරය, වෙහෙස ඔවුන්ට දැනෙන්නට විය. රාත්‍රිය ළඟා වෙමින් තිබුණි. සීතල වැඩි විය. රජුට තවත් බියක් දැනුනි. නමුත් කුමරු නොබියව, ධෛර්ය සම්පන්නව සිටියේ ය.

රජ: "පුත, රාත්‍රිය ළඟා වෙමින් තිබේ. අඳුර, සීතල අපව වෙළා ගනීවි. අපට නවාතැනක්, ආලෝකයක් අවශ්‍ය ය."

සච්චපාල කුමරු: "පියාණෙනි, බිය, අඳුර, සීතල අපගේ සත්‍ය මාර්ගයේ බාධාවන් නොවේ. සත්‍ය ආලෝකය සෑම අඳුරක්ම දුරු කරයි. ධර්මය සෑම සීතලක්ම උණුසුම් කරයි. මාගේ සත්‍ය බලයෙන්, මේ වනයේ අපට ආලෝකයක්, ආරක්ෂිත නවාතැනක් ලැබේවා!"

සච්චපාල කුමරු ගැඹුරු හුස්මක් ගෙන, පැහැදිලි, ශක්තිමත් ස්වරයෙන් මෙසේ කීවේ ය:

සච්චපාල කුමරු: "සත්‍ය නම් වූ මාගේ ආලෝකය! ධර්මය නම් වූ මාගේ උණුසුම! සාධු නම් වූ මාගේ ශ්‍රද්ධාව! මේ අඳුරු වනයේ, මාගේ සත්‍ය බලයෙන් දීප්තිමත් ආලෝකයක්, උණුසුම් නවාතැනක් සාදාවා! සත්‍ය බලයෙන්, ධර්ම බලයෙන්, සාධු බලයෙන්, මේ වනය මා වෙනුවෙන් ආලෝකමත්, ආරක්ෂිත මාර්ගයක් සාදාවා!"

තවත් අසීමිත ආශ්චර්යයක් සිදු විය. කුමරු කී පමණින්ම, වනයේ අඳුරු බව දුරුව ගියේ ය. ආකාශයේ දීප්තිමත් සඳ එළිය මෙන් පැහැදිලි, උණුසුම් ආලෝකයක් පතිත විය. විශාල, ගල් ලෙනක් මතුවිය. එම ලෙන උණුසුම්, ආරක්ෂිත විය. එහි විෂ සහිත සර්පයන්, භයානක මෘගයන් කිසිවක් නොවිය. ආලෝකය වෙහෙස, සීතල දුරු කළේ ය. රජුත්, කුමරුත් අතිශයින් සතුටට පත් වූහ. ඔවුන් ලෙන තුලට ගොස්, නිද්‍රා ගියහ. සත්‍යයේ, ධර්මයේ බලය සෑම බාධාවක්ම ජය ගන්නා බව ඔවුන්ට පැහැදිලිව පෙනුනි.

උදෑසන, නැවුම් හිරු එළිය සමග ඔවුන් අවදි වූහ. ආලෝකය, උණුසුම තවමත් පැවතුනි. ඔවුන් නැවතත් ගමන් ආරම්භ කළහ. සච්චපාල කුමරු සෑම අභියෝගයකදීම සත්‍යය, ධර්මය, සාධුකම මත විශ්වාසය තැබූ අතර, සෑම විටම ජයග්‍රහණය ලැබීය. අවසානයේදී, ඔවුන් ඔවුන්ගේ ගමනාන්තයට ළඟා වූහ. රජු අතිශයින් සතුටු විය. ඔහු පුතුගේ ධර්මිෂ්ඨකම, සත්‍යවාදී ගුණය ගැන ගෞරවයෙන් බැලීය.

බරණැස් රජ: "පුත, ඔබේ සත්‍යවාදී ගුණය, ධර්මිෂ්ඨකම මාගේ ජීවිතයේ විශාලතම පාඩම විය. ඔබේ ශක්තිය, ඔබේ ප්‍රඥාව සත්‍යයෙන්, ධර්මයෙන් උපන් දෙයකි. මම අද සත්‍යයේ, ධර්මයේ සැබෑ බලය දැක්කෙමි."

සච්චපාල කුමරු විනීතව, පියාට වන්දනා කළේ ය. ඔවුන් සියලු දුෂ්කරතා ජය ගෙන බරණැස් පුරවරයට ආපසු ගියහ.

කථාවෙන් ලැබෙන කාරණාව

සත්‍යය, ධර්මය, සාධුකම යනු අපගේ ජීවිතයේ ශක්තිමත්ම ආයුධ ය. ඕනෑම අභියෝගයක්, ඕනෑම දුෂ්කරතාවක් ජය ගැනීමට සත්‍යයේ, ධර්මයේ බලය ප්‍රමාණවත් ය. සත්‍යය අන්ධකාරය, භීතිය, දුෂ්කරතා නොතකා ආලෝකය, සාමය, ආරක්ෂාව ලබා දෙයි.

බුදුරජාණන්වහන්සේ විසින් බුදුපියාණන් වහන්සේගේ සච්චපාල බෝසතාණන් වහන්සේගේ භද්‍රකල්පයෙහි බෝධිසත්ව චාරිකාවෙහිදී, සත්‍යය, ධර්මය, සහ ශ්‍රද්ධාව යන ගුණයන්ගෙන් උපදින ආශ්චර්යමත් බලය විදහා දක්වන මෙම ජාතකය දේශනා කොට වදාරණ ලද්දේ ය.