මාතෘපෝෂක ජාතකය

මාතෘපෝෂක ජාතකය

බුදුරජාණන් වහන්සේ වේළුවනයේ වැඩ සිටින සමයෙහි, මව්පියන් කෙරෙහි වූ භක්තිය, කෘතගුණ සැලකීම යනාදී ගුණාංගයන් සිහිපත් කරමින් මෙම ජාතකය දේශනා කළ සේක. ඈත අතීතයේ, සුන්දර, සරුසාර වූ කඳුකර ප්‍රදේශයක, මහා වනයකින් වට වූ, පිරිසිදු දිය දහරාවන් ගලා යන, මල් පල දරන ගස් කොළන්ගෙන් ගහණ වූ සිහිල් පරිසරයක, බෝසතා කුරුල්ලෙකුගේ ස්වරූපයෙන් උපත ලැබීය. ඔහු ඉතා කුඩා, දුර්වල පැටවතෙකි. ඔහුගේ මව, සහ පියා ඔහුට මහත් සේ ආදරය කළහ. ඔවුන් කුඩා පැටවාට පෝෂණය කිරීම, ආරක්ෂා කිරීම, සහ ඔහුට ලෝකය ගැන කියා දීම තම ජීවිතයේ පරම යුතුකම ලෙස සැලකූහ. බෝසතාට තමාගේ දෙමාපියන් කෙරෙහි අසීමිත ප්‍රේමයක්, ගෞරවයක් තිබුණි. ඔහු ඔවුන්ගේ සෑම ආඥාවක්ම ගෞරවයෙන් පිළිගත්තේය. කුඩා පැටවා දිනෙන් දින වර්ධනය වන්නට විය, ඔහුගේ පියා සහ මව ඔහුට පෝෂණය කිරීම, ඔහුට ආහාර සොයා ගැනීම, සහ ඔහුට ගුවන් ගත වීම, සහ ආරක්ෂා වීම පිළිබඳව ඉගැන්වූහ. ඔවුන්ගේ අනුශාසනා, සහ මාර්ගෝපදේශය ඔහුට ලෝකය පිළිබඳව අවබෝධයක් ලබා දුන්නේය.

එක් දිනක්, ඛේදනීය සිදුවීමක් සිදු විය. බෝසතාගේ පියා, ආහාර සොයමින් සිටියදී, මහා වනයක දරුණු කොටි ධාරාවකට හසු විය. සටන අතරතුර, ඔහු තම ජීවිතය අහිමි කර ගත්තේය. මෙම පුවත කුඩා බෝසතාට, ඔහුගේ මවට මහත් ශෝකයක්, දුකක් ගෙන දුන්නේය. මව, තම ස්වාමි පුරුෂයාගේ අභාවයෙන් මහත් සේ කම්පාවට පත් වූ අතර, තම කුඩා දරුවා තනිවූ බව දැන ඇයගේ හදවත වේදනාවෙන් පිරි ඉතිරී ගියේය. ඇය තම දරුවා දෙස බලා, 'අපේ පියා අප හැර ගියා. දැන් අපට කවුරුන්ද ඉන්නේ?' යි කීවාය. කුඩා බෝසතා, තම මවගේ වේදනාව දැක, තමාගේ දුක සඟවා, තම මවට ධෛර්යය දුන්නේය. ඔහු කීවේ, 'අම්මේ, බිය නොවන්න. මම ඔබ ළඟ ඉන්නවා. මම ඔබව ආරක්ෂා කරන්නම්, මම ඔබට ආහාර සොයා දෙන්නම්.' යනුවෙනි. මෙම කතාවේ හැරවුම් ලක්ෂ්‍යය වූයේ, බෝසතා තම පියාගේ අභාවයෙන් පසු, තම මවගේ ආරක්ෂාව, සහ පෝෂණය පිළිබඳව තම යුතුකම භාර ගැනීමයි. ඔහු ඉතා කුඩා වුවත්, ඔහුගේ හදවත ධෛර්යය, සහ අනුකම්පාවෙන් පිරි ඉතිරී ගියේය. ඔහු තම පියාගේ මරණයෙන් ඇති වූ ශෝකය, සහ දුක පැත්තකින් තබා, තම මවගේ සැනසීම, සහ සුරක්ෂිතභාවය සඳහා කැප විය.

කුඩා බෝසතා, තම මවට ධෛර්යය දෙමින්, තම පියාගේ මරණයෙන් ඇති වූ දුක අමතක කර, තම මවට ආහාර සොයා දීම, සහ ඇයව ආරක්ෂා කිරීම සඳහා මහත් උත්සාහයක් දැරුවේය. ඔහු දිනෙන් දින විශාල වෙමින්, ශක්තිමත් වෙමින් ගියේය. ඔහු තම මවට පෝෂණය කිරීම, ඇයව ආරක්ෂා කිරීම, සහ ඇයව සතුටින් තබා ගැනීම තම ජීවිතයේ පරම යුතුකම ලෙස සැලකුවේය. ඔහු තම පියාගේ අභාවයෙන් පසුවද, තම මවට කිසිදු අඩුවක්, දුකක් දැනෙන්නට දුන්නේ නැත. ඔහු තම මවට ආහාර සොයා දීම, ඇයව ආරක්ෂා කිරීම, සහ ඇයව සතුටින් තබා ගැනීම සඳහා කිසිදු වෙහෙසක්, දුකක් වින්දේ නැත. ඔහු තම මවට පියාගේ, මවගේ දෙපලගේ ආදරය, සහ සෙනෙහස ලබා දුන්නේය. ඔහුගේ ගුණවත්කම, ධෛර්යය, සහ මව්පියන් කෙරෙහි වූ භක්තිය නිසා, ඔහු සෙසු කුරුල්ලන් අතර, සහ වනය තුළ සිටි සෙසු සතුන් අතරද මහත් ගෞරවයට, ප්‍රශංසාවට ලක් විය. ඔහු අවසානයේදී, තම මවව සුවසේ, සැනසිල්ලේ ජීවත් කරවා, තම ජීවිතයේ පරම ඉලක්කය සපුරා ගත්තේය. ඔහු තම මවට මහත් සේ සේවය කර, ඇයට සැනසීම, සහ සතුට ලබා දුන්නේය.

මෙම කතාවෙන් අපට ලැබෙන සදාචාර පාඩම නම්, මව්පියන් කෙරෙහි වූ භක්තිය, කෘතගුණ සැලකීම, සහ ඔවුන්ගේ ආරක්ෂාව, පෝෂණය පිළිබඳව අපගේ යුතුකම ඉටු කිරීම අතිශයින්ම වැදගත් බවයි. අපගේ දෙමාපියන් අපට ජීවය දුන් නිසා, අප ඔවුන්ට ණයගැතියන් බවත්, ඔවුන්ගේ සේවය කිරීම අපගේ පරම යුතුකම බවත් මේ කතාවෙන් පැහැදිලි වේ. අසරණ අයට උපකාර කිරීම, සහ අපගේ ආදරණීයයන් ආරක්ෂා කිරීම අපගේ සැබෑ ධනය බවත්, එය අපට සැබෑ සතුටක්, තෘප්තියක් ලබා දෙන බවත් මේ කතාවෙන් පැහැදිලි වේ.