මහා කණහන ජාතකය (The Bodhisatta as a Pigeon)

මහා කණහන ජාතකය (The Bodhisatta as a Pigeon)

බරණැස් නුවර රජකම් කළ බ්‍රහ්දත්ත රජුගේ කාලයේ, බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේ කණගාටු මාරුස් නමැති එක ඝන රුදුරු වනාන්තරයක, මහා රුක්ගසක ජීවත් වූහ. උන්වහන්සේ දිනපතා වනාන්තරය පුරා සැරිසරමින්, සියුම් ඇස් දෙකින් ගොදුරු සොයමින්, සියලු සත්වයනට කරුණාව දැක්වූහ. උන්වහන්සේගේ ශරීරය සුදු පැහැයෙන් දිදුලන අතර, පියාපත් ශක්තිමත් විය. සෑම විටම ආහාර සොයා යන විට, උන්වහන්සේගේ සිතේ තිබුණේ අනුන්ගේ දුක පිළිබඳ සෝඛ්‍යයයි. මෙම වනාන්තරය විවිධ වන සතුන්ගෙන් පිරි, ඝන වෘක්ෂලතාවලින් වැසී, ගංගා, ඇළදොළ ගලා බස්නා සුන්දර ස්ථානයක් විය. නමුත් මෙම සෞන්දර්යය අඳුරු ගුහාවල සහ හදිසි අනතුරු වලින්ද පිරි තිබිණි.

එක් දිනක්, බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේ අහසේ සැරිසරමින් සිටියදී, පහතින් දුටුවේ තිදෙනෙකුගේ කණ්ඩායමක්, අතිශයින් දුර්වල වී, බඩගින්නෙන් පෙළෙන බවයි. ඔවුන්ගේ ඇඳුම් ඉරා, ශරීරය දුර්වල වී, මරණයට ආසන්නව සිටියහ. ඔවුන්ගේ මුහුණුවල කලකිරීම සහ බලාපොරොත්තු සුන්වීම පැහැදිලිව පෙනිණි. බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේට ඔවුන්ගේ දුක දැකගත නොහැකි විය. උන්වහන්සේගේ හදවත කරුණාවෙන් පිරී ගියේය. "අහෝ, මේ දුප්පත් මිනිසුන්ගේ දුක! මාගේ ශරීරය ඔවුන්ට ආහාරයක් වුවහොත්, ඔවුන්ට ජීවත්වීමට හැකිවේ නම්!" යැයි සිතූහ.

බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේ ඔවුන් අසලට ගොඩ බැස, සුපුරුදු ලෙස ඔවුන්ට ආචාර කළහ. "ස්වාමීනි, මාගේ සිරුර මගේ සිතේ ඇති වන දුක දැක, මාගේ ශරීරය ඔබ සැමට ආහාරයක් වනු ඇත. මාව මරා, මාගේ මස් අනුභව කර, ජීවත් වන්න."

ඒ තිදෙනා පුදුමයට පත් වූහ. ඔවුන් අතර එක් අයෙක්, වැඩිමහල්ලා, කටහඬින් වෙව්ලමින් මෙසේ කීවේය: "අහෝ, කණගාටු මාරුස්! ඔබගේ මේ ත්‍යාගශීලී සිත දැක, මාගේ හදවත කම්පා වෙයි. අපි දුප්පත් වෙළඳුන් වෙමු. අපගේ නැව සුළි කුණාටුවකට හසු වී, අපගේ සියලු සම්පත් අහිමි වී, මෙවන් අසරණ තත්ත්වයකට පත් වී සිටිමු. නමුත්, ඔබගේ මේ ශ්‍රේෂ්ඨ ත්‍යාගය අපි භාර නොගන්නෙමු. අපට අනුන්ගේ ජීවිතය අහිමි කරගෙන ජීවත් වීමට අවශ්‍ය නැත."

අනෙක් තැනැත්තා, තරුණයා, කඳුළු සලමින් මෙසේ කීය: "අහෝ, කණගාටු මාරුස්! ඔබගේ මේ ත්‍යාගශීලී සිත, දානයෙහි අග්‍රස්ථානයට පත්වේ. නමුත්, අපි අනුන්ගේ දුකෙන් අපගේ ජීවිතය ගොඩ නඟා ගන්නට කැමති නැත. අපට මිය යන්නට සිදු වුවත්, ධර්මය අත් නොහරින්නෙමු."

තුන්වැන්නා, ඊටත් වඩා දුර්වලව සිටි, කටහඬින් වෙව්ලමින් මෙසේ කීය: "අහෝ, කණගාටු මාරුස්! ඔබගේ මේ ත්‍යාගශීලී සිත, සැබවින්ම පරමාදර්ශයකි. අප මෙවන් දුෂ්කර මොහොතක ඔබගේ උපකාරය ලැබීම, පරම වාසනාවකි. නමුත්, අපි අනුන්ගේ සිරුර ආහාරයට ගැනීම, ධර්මයට අනුකූල නොවේ. අපට වෙනත් මාර්ගයක් සොයාගත නොහැක නම්, අපි මෙහිම මිය යන්නෙමු."

බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේ ඔවුන්ගේ ධර්මිෂ්ඨකම සහ අනුකම්පාව දැක, තවත් සතුටු වූහ. උන්වහන්සේ මෙසේ කීහ: "මාගේ ත්‍යාගය අනුන්ගේ දුක සඳහාම ය. මාගේ සිරුර අනුන්ගේ ජීවිතය පවත්වා ගැනීම සඳහාම ය. ඔබලාගේ ධර්මිෂ්ඨකම නිසා, මගේ ශරීරය ඔබලාට ආහාරයක් නොවේ. නමුත්, මාගේ මේ ත්‍යාගශීලී මනස, ඔබලාගේ සිතේ ධර්මය තවදුරටත් ශක්තිමත් කරනු ඇත."

බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේ, තමන්ගේ ශරීරය අනුන් වෙනුවෙන් කැප කිරීමට සූදානම්ව, සිය අඟුල්වලින් තමන්වම ඉරා, ලේ ගලන්නට සැලැස්වූහ. උන්වහන්සේගේ ශරීරයෙන් පිට වූ ලේ, පොළොව මත ගලා බස්නා ආකාරය, අතිශයින් වේදනාකාරී විය. නමුත්, උන්වහන්සේගේ මුහුණේ සිනහවක් විය. "මේ මගේ ධර්මයයි. මේ මගේ සතුටයි."

එවිට, දෙව්ලොව සිට දේවතාවෙක්, බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේගේ මේ ශ්‍රේෂ්ඨ දානය දැක, කම්පා විය. ඔහු, බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේගේ ධර්මය පරීක්ෂා කිරීමට, මානව රූපයෙන් පැමිණ, කණගාටු මාරුස් අසල සිට, මෙසේ කීවේය: "අහෝ, කණගාටු මාරුස්! ඔබගේ මේ ශ්‍රේෂ්ඨ දානය, සැබවින්ම අද්විතීය. නමුත්, මාගේ සිතේ එක් ප්‍රශ්නයක් පැන නගී. ඔබගේ මේ ශරීරය, ඔබගේ සිතේ ධර්මය නිසා, අනුන්ගේ දුක දුරුවේ නම්, ඔබගේ සිත, ඔබගේ ශරීරයට වඩා ශ්‍රේෂ්ඨය. එසේ නම්, ඔබගේ සිත, ඔබගේ ශරීරයට වඩා ශ්‍රේෂ්ඨ බව, ඔබ විසින්ම පරීක්ෂා කරනු ඇත. මාගේ ත්‍යාගය, ඔබගේ ශරීරය මට දෙන්න. මම ඔබගේ සිතේ ධර්මය පරීක්ෂා කරන්නෙමි."

බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේ, දෙව්ලොවෙන් පැමිණි තැනැත්තාගේ වචන අසා, කිසිදු පැකිලීමකින් තොරව, මෙසේ කීහ: "අහෝ, ස්වාමීනි! මාගේ සිත, මාගේ ශරීරයට වඩා ශ්‍රේෂ්ඨ බව, මම දනිමි. මාගේ සිත, ධර්මය අනුගමනය කරන අතර, මාගේ ශරීරය, ධර්මය ඉටු කරයි. මාගේ ශරීරය, ඔබගේ අතට දීමට මම සතුටු වෙමි. මාගේ සිත, ධර්මය තුළම පවතී."

එවිට, දෙව්ලොවෙන් පැමිණි තැනැත්තා, බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේගේ මේ ශ්‍රේෂ්ඨ ධර්මය දැක, අතිශයින් සතුටු වී, ඔහු විසින් ගත් ශරීරයේ කොටස නැවත බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේට දී, මෙසේ කීවේය: "අහෝ, කණගාටු මාරුස්! ඔබගේ මේ ශ්‍රේෂ්ඨ දානය, සැබවින්ම අද්විතීය. ඔබගේ සිත, ඔබගේ ශරීරයට වඩා ශ්‍රේෂ්ඨ බව, ඔබ විසින්ම ඔප්පු කර ඇත. ඔබගේ මේ ධර්මය, අනාගතයේ දී, සියලු සත්වයාට ආදර්ශයක් වනු ඇත."

එවිට, දෙව්ලොවෙන් පැමිණි තැනැත්තා, ස්වර්ගයට ගිය අතර, බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේ, සිය ශරීරය යථා තත්ත්වයට පත් කරගෙන, ධර්මයෙහිම නියැලුණහ. එම තුන්දෙනා, බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේට කෘතඥතාවයෙන්, තමන්ගේ ගමන ගොස්, සුවසේ ජීවත් වූහ. ඔවුන් බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේගේ ධර්මය, තම ජීවිතයේ අග්‍රස්ථානය ලෙස සැලකූහ.

මෙම ජාතකය, බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේගේ අසීමිත දානශීලීත්වය, කරුණාව, සහ ධර්මය වෙනුවෙන් සියල්ල කැප කිරීමේ ගුණාංගය පෙන්නුම් කරයි. අන් අයට උපකාර කිරීම සඳහා, තමන්ගේම ශරීරය පවා කැප කිරීමට සූදානම් වීම, බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේගේ උදාර ගුණයන්ගේ ප්‍රබල සාක්ෂියකි. මේ අනුව, දානයෙහි ශ්‍රේෂ්ඨත්වය, සහ ධර්මයෙහි අගය, මෙම ජාතකය තුළින් පැහැදිලි වේ. මෙම සිද්ධිය, සියලු සත්වයාට ධර්මයෙහි අනුගමනය කිරීමේ වැදගත්කම පෙන්වා දෙයි.

කතිකාව

“යමෙක් අන් අයට උපකාර කිරීම සඳහා සියල්ල කැප කරයි නම්, ඔහුට සැබෑ සතුට ලැබේ.”

බාරමය

දාන පාරමී