ලොවූ අන්ධයාගේ ජාතකය

ලොවූ අන්ධයාගේ ජාතකය

පුරාණයේ, හිමාල පර්වතයේ අලංකාර වටපිටාවක, දැවැන්ත අලියෙකුගේ ස්වරූපයෙන් බෝසතා උපත ලැබීය. ඔහු ඉතාමත් ශක්තිමත්, ප්‍රඥාවන්ත සහ කරුණාවන්ත සත්වයෙකි. ඔහුගේ ඇත් රංචුව ඔහුට මහත් ගෞරව කළ අතර, සෑම විටම ඔහුගේ මඟ පෙන්වීම සහ උපදෙස් පැතූහ. මෙම අලියාගේ ශරීරය, සුදු පැහැති විශාල සිරුරක්, දිගු, ශක්තිමත් කඳක් සහ විශාල, දිලිසෙන දළ දෙකකින් සමන්විත විය. ඔහුගේ දෑස්, කාරුණික හා ගැඹුරු බැල්මක් දැරූ අතර, ඔහු වටා සිටින සියලුම සතුන් කෙරෙහි ඔහු තුළ වූ ආදරය හා අනුකම්පාව ප්‍රකාශ කළේය.

දිනක්, අලංකාර වෘක්ෂලතා සහ මල් වලින් වැසී ගිය මහා වනය හරහා ඔවුන් ගමන් කරමින් සිටියහ. හදිසියේම, අහස කළු කරමින්, දැඩි සුළි සුළඟක් ඇති විය. සුළඟ කොතරම් ප්‍රබලද යත්, එය ගස් මුලින් ගසාගෙන යාමට හා පෘථිවිය මත සියලුම දේ විසි කිරීමට සමත් විය. අලියාගේ රංචුවට බියක් දැනුනේය. ඔවුන් කැලඹිලි ස්වරයෙන් ඝෝෂා කළ අතර, එකිනෙකාට කෑගසමින්, ඔවුන්ගේ අතිශයින්ම බියට පත් හදවත් වලට අනුකම්පා සහගතවය. ඔවුන්ගේ නායකයා, බෝසතා, තම රංචුව සන්සුන් කිරීමට උත්සාහ කළේය. 'බිය නොවන්න, මගේ මිත්‍රයනි! අපි එක්ව සිටිමු. අපි එකිනෙකාට උදව් කරමු,' ඔහු ගැඹුරු, සන්සුන් හඬින් කීවේය.

නමුත් සුළඟේ වේගය වැඩි වූ අතර, එය ඔවුන්ව ගස් හා පාෂාණ වලට විසි කළේය. අවාසනාවකට මෙන්, මෙම දැවැන්ත අලියා, අන්ධභාවයෙන් පෙළිණි. ඔහුට ලෝකය දුටු ආකාරය, අඳුරු, අස්ථාවර ස්වරූපයකි. සුළඟේ භයානක ඝෝෂාව සහ ඔහුගේ රංචුවේ බියට පත් කෑගැසීම් අතර, ඔහුට ඔවුන්ව සොයා ගැනීමට නොහැකි විය. ඔහුට දැනුනේ, ඔහුගේ රංචුව විසිරී ගිය බවත්, ඔහු තනිව සිටින බවත්ය. ඔහුගේ හදවත වේදනාවෙන් හා බියෙන් පිරී ගියේය. ඔහුට තම රංචුව අහිමි වූ බවත්, ඔවුන්ට කුමක් සිදුවනු ඇත්දැයි ඔහුට නොතේරෙන බවත් දැනුනේය.

කාලය ගෙවී ගියේය. සුළි සුළඟ පහව ගිය අතර, වනය නැවතත් නිශ්ශබ්ද විය. බෝසතා, තවමත් අන්ධ වූ අතර, තම රංචුව සොයා ගැනීමට උත්සාහ කළේය. ඔහු තම කඳ විසි කරමින්, බිම ස්පර්ශ කරමින්, තම රංචුව පිළිබඳ කිසිදු හෝඩුවාවක් සොයමින් සිටියේය. ඔහු කඳුළු සලමින්, 'මගේ ආදරණීය රංචුව කොහෙද? මට මාර්ගය පෙන්වන්නේ කවුද?' යි කීය. ඔහුගේ ශෝකය අසීමිත විය. ඔහුට තම රංචුව, තම පවුල, තම මිත්‍රයන් අහිමි වී තිබුණි.

ඉන්පසු, දුර සිට, ඔහුට දුර්වල හඬක් ඇසුණි. 'නායකයාණෙනි! අපි මෙහි සිටිමු!' ඔහු කීර්තියක් සමඟ හිස ඔසවා, හඬ පැමිණි දෙසට තම කඳ දිගු කළේය. එය ඔහුගේ රංචුවේ එක් සාමාජිකයෙකි. ඔහු සුළඟේදී අතරමං වී, තුවාල ලබා සිටියේය. බෝසතා, තම සත්වයාගේ හඬ ඇසීමෙන් මහත් සතුටට පත් විය. ඔහු තම කඳ භාවිතා කරමින්, තුවාල ලැබූ අලියා වෙත ළඟා විය. ඔහු තම සත්වයාගේ තුවාල පරීක්ෂා කළ අතර, ඔහුට සුවය ලබා දීමට උපකාර කළේය.

ඉන්පසු, තවත් හඬවල් ඇසුණි. ඔහුගේ රංචුවේ අනෙක් සාමාජිකයන් ද, විවිධ තුවාල ලබා, විසිරී ගොස් සිටියහ. බෝසතා, තම ශාරීරික අන්ධභාවය තිබියදීත්, තම රංචුව සොයා ගැනීමට සහ ඔවුන්ට උපකාර කිරීමට සමත් විය. ඔහු තම ශක්තිය, තම කඳ සහ තම අවට ඇති දේ පිළිබඳ දැනුම භාවිතා කරමින්, ඔවුන්ව එකට ගෙන ආවේය. ඔහු සෑම කෙනෙකුටම සැනසීමක් හා ආදරයක් ලබා දුන්නේය.

'අපට උදව් කළාට ස්තුතියි, නායකයාණෙනි,' එක් අලියෙක් කීවේය. 'ඔබ අන්ධ වුවත්, ඔබ අපට මාර්ගය පෙන්වූවා.'

බෝසතා, සිනාසෙමින්, 'මගේ ඇස් අන්ධ වුවත්, මගේ හදවත අන්ධ නැත. මගේ ආදරය හා සැලකිල්ල කිසි විටෙකත් අඩු නොවනු ඇත,' ඔහු කීය.

මෙතැන් සිට, බෝසතා තම රංචුව සමඟ අන්ධභාවය පිළිබඳ අවබෝධය සමඟ ජීවත් විය. ඔහු තම රංචුවට වඩාත් ප්‍රවේශමෙන් මඟ පෙන්වූ අතර, ඔවුන්ට ආරක්ෂිත හා සුවපහසු ජීවිතයක් ලබා දුන්නේය. ඔහු තම අන්ධභාවය පිළිබඳ දුක අමතක කර, තම රංචුවට සේවය කිරීමේ සතුටින් ජීවත් විය. ඔහු තම රංචුවට කිසි විටෙකත් අතහැරියේ නැත, සෑම විටම ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතා ගැන සැලකිලිමත් විය.

අවසානයේ, බෝසතා තම රංචුව සමඟ සතුටින් හා සාමයෙන් ජීවත් විය. ඔහුගේ අන්ධභාවය ඔහුට බාධාවක් නොවීය, ඔහු තම රංචුවට අනුකම්පා සහගත හා ප්‍රඥාවන්ත නායකයෙකු විය. ඔහු තම ශක්තිය, තම අනුකම්පාව සහ තම ආදරය සමඟ, තම රංචුවට සදාකාලික සතුටක් ලබා දුන්නේය.