අධිමාත්‍ර ආශාවේ විෂ Wirkung

අධිමාත්‍ර ආශාවේ විෂ Wirkung

පුරාණයේ, රජ දවසක්, සුවිශාල රාජධානියක් තිබුණි. එම රාජධානිය පාලනය කළ රජතුමා, ධර්මිෂ්ඨ පාලකයෙකු වූ අතර, තම යටත්වැසියන්ට සාධාරණව සැලකීය. එහෙත්, රජතුමාගේ මාලිගාව තුළ, ඔහුට වඩා බලවත් වූ, නොපෙනෙන සතුරෙකු විය. ඒ, ඔහුගේ අධික ආශාවයි.

රජතුමාට ධනය, වස්තුව, බලය, මේ සියල්ලෙහිම අසීමිත තෘෂ්ණාවක් විය. ඔහු සෑම විටම තවත් තවත් දේවල් ලබා ගැනීමට උත්සාහ කළේය. ඔහුගේ භාණ්ඩාගාරය රත්‍රන්, මුතු, මැණික්, රිදී වලින් පිරී ඉතිරී ගියද, ඔහුට කිසිදා සෑහීමකට පත් විය නොහැකි විය. ඔහු සෑම විටම, තමා සතුව නැති දේ ගැනම කල්පනා කළේය, ඒවා ලබා ගැනීමට උපක්‍රම සෙව්වේය.

එදින, රජතුමා තම මහා සභාවේ අසුන්ගෙන සිටියේය. සභාවට පැමිණ සිටි රාජ්‍ය අමාත්‍යවරුන්, සෙන්පතියන්, ධනවත් වෙළඳුන් සියල්ලෝම රජුගේ මුහුණෙහි වූ කනස්සල්ල දුටුවහ. රජුගේ ඇස්වලින් දිලිසුණේ තෘෂ්ණාවයි.

"අද මා සිතට මහත් දුකක් දැනේ. අපට මේ තරම් ධනය තිබියදීත්, මට තෘප්තියක් නැත. මට තවත්, තවත් දේවල් අවශ්‍යයි."

රාජ්‍ය අමාත්‍යවරයෙකු, මහල්ලෙකු, රජුට ආචාර කොට කීය.

"මහරජාණෙනි, ඔබතුමා ධර්මිෂ්ඨ පාලකයෙකි. රාජධානිය සශ්‍රීකයි. ජනතාව සතුටින් සිටී. ඔබතුමාට ඊට වඩා කුමක්ද?"

රජු තව දුරටත් කලබල විය.

"නොවේ, නොවේ. මා අදහස් කරන්නේ, අපට තවත් රත්‍රන්, තවත් මුතු, තවත් වටිනා මැණික් අවශ්‍යයි. ලෝකයේ තිබෙන සියලුම වටිනා දේ අපේ රාජධානියේ තිබිය යුතුයි. එවිට මා සතුටු වනු ඇත."

මෙය ඇසූ සභාවේ සිටි සියල්ලෝම එකිනෙකා දිහා බලා ගත්හ. ඔවුන් දැන සිටියේ, රජුගේ ආශාව කොතෙක් දුරට ගමන් කරනවාද කියාය. රජුගේ මෙම තත්ත්වය, ඔහුගේ පාලනයටත්, රාජධානියේ සාමයටත්, විනාශකාරී විය හැකි බව ඔවුන් දැන සිටියහ.

දින කිහිපයකට පසු, රජුට අසිරිමත් ආරංචියක් ලැබුණි. ඈත පෙරදිග, අතිශය දුර්ලභ, රතු පාට මුතු ඇටයක් ගැන ඔහුට අසන්නට ලැබුණි. ඒ මුතු ඇටය, සෙමින් දිලිසෙන ආලෝකයක් විහිදුවන බවත්, එහි අලංකාරය දුටුවන් වශී කරන බවත් පැවසුණි. රජුගේ හදවත ආශාවෙන් පිරී ගියේය. ඔහු එම මුතු ඇටය ලබා ගැනීමට අධිෂ්ඨාන කර ගත්තේය.

රජු තම විශ්වාසවන්තම අණදෙන නිලධාරියාට, දහසක් සෙබළුන් සමග, එම මුතු ඇටය සොයාගෙන එන ලෙස අණ දුන්නේය. එම ගමන අතිශය දුෂ්කර විය. ඔවුන්ට කඳු තරණය කරන්නට, ගංගා පීනා යන්නට, මාරාන්තික සතුන්ගෙන් බේරී යන්නට සිදු විය. මාස ගණනාවකට පසු, අවසානයේ දී, ඔවුන්ට එම මුතු ඇටය තිබෙන ස්ථානය සොයා ගත හැකි විය.

එය, අඳුරු, භයානක ගල් ගුහාවක් තුළ විය. ගුහාවට පිවිසෙන මාර්ගය, ගල් පතුරුවලින් වැසී තිබූ අතර, එහි සිට දුර්ගන්ධයක් හමමින් තිබුණි. සෙබළුන් අඩිය තබන විට, ඔවුන්ගේ සපත්තු ගල් මත සීරෙන ශබ්දය ගුහාව තුළින් නාද විය. ඔවුන් සියල්ලෝම භීතියෙන්, සැකයෙන් පිරී සිටියහ.

අණදෙන නිලධාරියා, තම අතේ වූ ගිනි පහන එළිය කරගෙන, ඉදිරියට ගියේය. ගුහාවේ අභ්‍යන්තරය, අඳුරු, තෙත් ස්වභාවයෙන් යුක්ත විය. බිත්තිවලින් ජලය කාන්දු වෙමින් තිබූ අතර, ගල් තලාව මත, අමුතු, භයානක හැඩැති දිලීර පැලී තිබුණි. හදිසියේම, ඔවුන්ට යමක් ඇසුණි. ඒ, ගැඹුරු, ගොරෝසු හඬකි. එය, ගල් පෙරළෙන ශබ්දයක් මෙන් විය.

"ඒ කුමක්ද?"

එක් සෙබළෙක් බියෙන් ඇසීය.

අණදෙන නිලධාරියා, තම කඩුව අතට ගෙන, සෙබළුන්ට සන්සුන්ව සිටින ලෙස සංඥා කළේය. ඔවුන් තව දුරටත් ඉදිරියට යන විට, ගුහාවේ මැද, ඔවුන් දුටුවේ, අතිශය විශ්මය ජනක දසුනකි. මධ්‍යයේ, විශාල, රතු පැහැති ගලක් තිබුණි. එය, රතු මුතු ඇටයයි. එය, සෙමින් ආලෝකයක් විහිදුවමින් තිබූ අතර, එහි අලංකාරය, සෙබළුන්ගේ ඇස් අන්ධ කළේය.

එහෙත්, එම මුතු ඇටය වටා, මාරාන්තික සර්පයෙක් සිටියේය. එහි කොරළ, අඳුරු, දිලිසෙන ආලෝකයක් විහිදුවමින් තිබූ අතර, එහි ඇස්, ගිනි පුපුරු මෙන් දිස්නිණි. එය, ගුහාවට ඇතුළු වන ඕනෑම අයෙකුට පහර දීමට සූදානමින් සිටියේය.

සෙබළුන්, භීතියෙන්, කෑගසමින්, පලා යාමට උත්සාහ කළහ. එහෙත්, අණදෙන නිලධාරියා, රජුගේ අණ ඉටු කිරීමට අධිෂ්ඨාන කර ගෙන සිටියේය. ඔහු, තම සෙබළුන්ට සටන් කරන ලෙස අණ දුන්නේය.

මාරාන්තික සටනක් ආරම්භ විය. සෙබළුන්, තම කඩු, හෙල්ල, ඊතල වලින් සර්පයාට පහර දුන්හ. සර්පයා, තම විසෙන්, කඩුවලට, ඊතලවලට ප්‍රතිචාර දැක්වීය. සටන, විනාඩි ගණනක් පුරා පැවතුණි. අවසානයේ දී, සර්පයා, අණදෙන නිලධාරියාගේ කඩුවෙන් මිය ගියේය. එහෙත්, බොහෝ සෙබළුන්, සර්පයාගේ විසෙන් මිය ගියහ.

අණදෙන නිලධාරියා, තුවාල ලබා සිටි අතර, මහත් වෙහෙසට පත්ව සිටියේය. ඔහු, රතු මුතු ඇටය අතට ගත්තේය. එය, ඔහුගේ අතේ, උණුසුම්, දිලිසෙන හැඟීමක් දුන්නේය. ඔහු, සෙබළුන්ගේ මළ සිරුරු දෙස බැලීය. ඔහුගේ හදවත, දුකින්, ශෝකයෙන් පිරී ගියේය.

ඔහු, තම ඉතිරි වූ සෙබළුන් සමග, රාජධානියට ආපසු ගියේය. රජු, අතිශය සතුටින්, මුතු ඇටය පිළිගත්තේය. ඔහු, එම මුතු ඇටය, තම මාලිගාවේ, අතිශය ආරක්ෂිත ස්ථානයක තැබුවේය. එහෙත්, ඔහු, මුතු ඇටය ලබා ගැනීම සඳහා, තම සෙබළුන්ගේ ජීවිතය කැප කළ බව, කිසිදා අමතක කළේ නැත.

කාලය ගෙවී ගිය විට, රජුගේ ආශාව තව තවත් වැඩි විය. ඔහු, තවත් වටිනා දේවල්, තවත් ධනය, තවත් බලය සොයා ගියේය. ඔහුගේ මෙම ආශාව, ඔහුව, අන්ධ, අනුකම්පා විරහිත පුද්ගලයෙකු බවට පත් කළේය. ඔහු, තම යටත්වැසියන්ට, අසාධාරණව සැලකීය. ඔහු, තම රටේ ධනය, තමාගේ පුද්ගලික අරමුණු සඳහා භාවිතා කළේය.

රාජධානිය, ක්‍රමයෙන්, දුර්වල විය. ජනතාව, දුප්පත්, අසරණ විය. රජු, තවමත්, තෘප්තියක් නොලැබීය. ඔහු, තමාගේම ආශාවෙහි, විෂ Wirkung ට ගොදුරු වී සිටියේය.

එදින, රජු, තම මාලිගාවේ, අඳුරු, තනි කාමරයක, තනිව වාඩි වී සිටියේය. ඔහුගේ අතේ, රතු මුතු ඇටය තිබුණි. එය, තවමත්, සෙමින් දිලිසෙමින් තිබුණි. එහෙත්, රජු, එහි අලංකාරය, දුටුවේ නැත. ඔහු, දුටුවේ, තම ජීවිතයේ, පසුතැවිල්ල, තනිකම පමණි.

ඔහු, අසන්නට ලැබුණි, තම රාජධානියේ, ජනතාව, ඔහුට විරුද්ධව නැගිට සිටි බව. ඔවුන්, ඔහුගේ අසාධාරණ පාලනයට, අඳුරු, දුප්පත් ජීවිතයට, එරෙහිව, කැරලි ගැසූ බව.

රජු, තම අතේ වූ මුතු ඇටය, බිම දැම්මේය. එය, ගල් තලාව මත වැටී, පැළිණි. රජු, මරණයට පත් වූ බව, කවුරුත් දුටුවේ නැත. ඔහු, තමාගේම අධික ආශාවෙහි, විෂ Wirkung ට ගොදුරු වී, අඳුරේ, තනිව, මිය ගියේය.

ධර්මිෂ්ඨ පාලනයක්, සෑහීමකට පත් හදවතක්, සතුටු ජනතාවක්, ධනයට වඩා වැදගත් බව.

බෝසතාණන් වහන්සේ, ඉසිවරයෙකු ලෙස, අධිමාත්‍ර ආශාවෙන් මිදී, සෑහීමකට පත් හදවතක් ඇතිව, ධර්මය දේශනා කරමින්, සත්වයාගේ යහපත උදෙසා කටයුතු කිරීමේ බාරමය.