බුදුන් වහන්සේ සරභ කුමාරයා ලෙස උපන් කථාව

බුදුන් වහන්සේ සරභ කුමාරයා ලෙස උපන් කථාව

බුදුරජාණන් වහන්සේගේ පෙර ආත්මයක, උන් වහන්සේ සරභ නම් වූ මහා රජෙකුගේ පුත්‍රයාණන් ලෙස උපත ලැබූහ. සරභ කුමාරයා අතිශයින් ධෛර්ය සම්පන්න, ශක්තිමත්, විචාරශීලී තරුණයෙකි. ඔහු සිය පියාගේ අනුශාසනා මත හැදී වැඩුණු අතර, රාජ්‍ය පාලනය පිළිබඳව පුහුණුව ලැබීය. රජු සිය පුත්‍රයාගේ ගුණවත්ව, ධෛර්ය සම්පන්න බව දැක ඉතා සතුටට පත්වූයේය. ඔහුට රටේ අනාගතය ගැන කිසිදු සැකයක් නොවීය. සරභ කුමාරයාගේ සිනහව, ඔහුගේ කටහඬ, ඔහුගේ ඇවිදින ආකාරය, මේ සියල්ල රාජ සභාවට මහත් ප්‍රීතියක් ගෙන දුන්නේය.

එක්තරා දිනක, රාජධානියට අසල්වැසි රජෙකු, සිය හමුදාව සමග ආක්‍රමණය කිරීමට පැමිණියේය. ඔහු සිතුවේ, තරුණ සරභ කුමාරයාට තමන්ට මුහුණ දීමට නොහැකි වන බවයි. නමුත්, ඔහු සරභ කුමාරයාගේ ධෛර්යය, ඔහුගේ යුධ කලාව පිළිබඳව දැන සිටියේ නැත. සරභ කුමාරයා, සිය පියාගේ ආශිර්වාදය ලබා, සිය හමුදාව සමග පිටත්ව ගියේය. ඔහුගේ ඇස්වල, යුධ ජයග්‍රහණය පිළිබඳව වූ ස්ථිර විශ්වාසය දිස් විය. ඔහුගේ හදවත, රට වෙනුවෙන් සටන් කිරීමට ආශාවෙන් පිරී තිබුණි.

“පියාණෙනි, මා රට බේරා ගැනීමට යනවා. මාගේ ධෛර්යය, මාගේ ශක්තිය, මාගේ රට වෙනුවෙන් කැප කරනවා.” ඔහු සිය පියාට පැවසීය.

“ පුතණි, මාගේ ආශිර්වාදය නුඹට. නුඹ ධර්මයට අනුව කටයුතු කරන්න.” රජු පිළිතුරු දුන්නේය.

යුධ පිටියේදී, සරභ කුමාරයා සිය සතුරන් සමග අතිශයින් ධෛර්ය සම්පන්නව සටන් කළේය. ඔහු සිය අශ්වයා පිට නැගී, සිය කඩුවෙන් සතුරන් පලවා හැරියේය. ඔහුගේ ධෛර්යය, ඔහුගේ හමුදාවට මහත් ශක්තියක් විය. සතුරන්, ඔහුගේ ධෛර්යය, ඔහුගේ යුධ කලාව දැක බියපත් වූහ. ඔවුන්ට සිතාගත නොහැකි විය, මෙතරම් තරුණ කුමාරයෙකු මෙතරම් ධෛර්ය සම්පන්නව සටන් කරනු ඇතැයි කියා. ඔවුන්ගේ මුහුණු, භීතියෙන් හා කලකිරීමෙන් යුතුව විය.

“අප මේ තරුණ කුමාරයාට මුහුණ දිය නොහැකියි! ඔහු අපට වඩා ශක්තිමත්!” සතුරන් අතරින් කෙනෙක් කෑගැසුවේය.

“ඔහුගේ ධෛර්යය අපව බිය ගන්වයි!” තවත් කෙනෙක් පැවසීය.

අවසානයේ, සරභ කුමාරයා සිය හමුදාව සමග යුද්ධය ජයග්‍රහණය කළේය. ඔහු සිය රට, සිය ජනතාව, සිය ධෛර්යයෙන් බේරා ගත්තේය. ඔහු නැවත සිය රාජධානියට පැමිණි විට, ජනතාව ඔහුව මහත් උත්සවශ්‍රීයෙන් පිළිගත්තේය. ඔවුන්ගේ මුහුණු, ජයග්‍රහණය පිළිබඳව වූ සතුටින් දිදුලන්නට විය. “සරභ කුමාරයාණෙනි, ඔබ අපගේ වීරයාණෙනි!” ජනතාව කෑගැසූහ.

“මාගේ ජයග්‍රහණය, මේ සියල්ල ධර්මය හා ධෛර්යය නිසා ය. අප සැම විටම ධර්මය අනුගමනය කළ යුතු ය.” සරභ කුමාරයා පැවසීය.

ඔහු සිය පියාගෙන් රාජ්‍ය පාලනය බාර ගත් විට, ඔහු ධර්මයට අනුව පාලනය කළේය. ඔහු සිය ධෛර්යය, සිය ශක්තිය, සිය ධර්මය, මේ සියල්ල උපයෝගී කරගෙන රටේ සංවර්ධනයට කටයුතු කළේය. ඔහු කිසි විටෙකත් සිය ධෛර්යය, සිය ශක්තිය අයුතු ලෙස භාවිතා කළේ නැත. ඔහු සැම විටම ධර්මය අනුගමනය කළේය. ඔහුගේ ධෛර්ය සම්පන්න බව, ඔහුට සැබෑ ධර්මාවබෝධය ලබා දුන්නේය.

මෙම ජීවිතයේදී, සරභ කුමාරයා සිය ධෛර්යය, සිය ශක්තිය, සිය ධර්මය, මේ සියල්ල යහපත් අරමුණු සඳහා යොදා ගත්තේය. ඔහු සිය ජනතාවට සේවය කළේය, ඔවුන් ආරක්ෂා කළේය. අවසානයේ, ඔහු සිය ශරීරය හැර ගිය විට, ඔහුට ලැබුණේ ධර්මයේ විපාකයකි. ඔහු බුදුන් වහන්සේ ලෙස උපත ලබා, ලෝකයාට ධර්මය දේශනා කළේය. ඔහු කළ ධර්ම ක්‍රියාවන්, ඔහුගේ ධෛර්යය, ඔහුට බුද්ධත්වයට පත් වීමට උපකාරී විය.

මෙම කථාවෙන් අපි ඉගෙන ගන්නේ, ධෛර්යය යනු ශාරීරික ශක්තිය පමණක් නොවේ. එය ධර්මයට අනුව කටයුතු කිරීමට, යහපත් දේ කිරීමට ඇති ශක්තිය ද වේ. ධෛර්ය සම්පන්නව ධර්මයට අනුව ජීවත් වීමෙන් අපට සැබෑ ජයග්‍රහණයත්, සැනසීමත් ලැබේ.