ມະຫາອຸປາຣະເສນະສາດົກ

ໃນເມື່ອດົນນານມາແລ້ວ, ຢູ່ໃນນະຄອນໜຶ່ງຊື່ວ່າ ອຸຊຊະນີ, ເປັນເມືອງຫຼວງຂອງແຄວ້ນອວັນຕີ, ມີພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງທົດສະພິດລາດທັມ ນາມວ່າ ພຣະເຈົ້າຈັນທະປາລະ, ໄດ້ປົກຄອງປະຊາຊົນດ້ວຍຄວາມຮົ່ມເຢັນເປັນສຸກ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພຣະອົງກໍມີພຣະຣາຊະບຸດໜຶ່ງອົງ, ນາມວ່າ ພຣະອຸປາຣະເສນະ, ຜູ້ເຊິ່ງມີຄວາມເລື່ອມໃສໃນພຣະພຸດທະສາສະໜາ. ພຣະອຸປາຣະເສນະ ໄດ້ມີຄວາມຊື່ນຊົມໃນຄຸນງາມຄວາມດີ, ໄດ້ປະຕິບັດຕາມຄຳສອນຂອງພຣະພຸດທະເຈົ້າຢ່າງເຄັ່ງຄັດ, ໄດ້ເປັນຕົວຢ່າງອັນດີງາມແກ່ປະຊາຊົນທັງຫຼາຍ. ພຣະອົງໄດ້ຕັ້ງໝັ້ນໃນສິນ, ໄດ້ບຳເພັນທານ, ໄດ້ມີຄວາມເມດຕາກະລຸນາຕໍ່ສັບພະສັດ, ໄດ້ມີຄວາມສັດຊື່, ໄດ້ມີຄວາມອົດທົນ, ໄດ້ມີຄວາມສັດຈະ, ໄດ້ມີຄວາມຕັ້ງໝັ້ນ, ໄດ້ມີຄວາມເບິ່ງເຫັນຕາມຄວາມເປັນຈິງ, ແລະ ໄດ້ມີຄວາມສະເໝີພາບ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມຮັກແພງ ແລະ ນັບຖືຈາກປະຊາຊົນ, ແລະ ໄດ້ເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງຜູ້ທຸກຍາກ. ຕໍ່ມາ, ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດອອກຜະໜວດ, ໄດ້ບຳເພັນພຽນ, ໄດ້ບັນລຸພຣະນິພພານ. ເລື່ອງລາວຂອງພຣະອຸປາຣະເສນະ ໄດ້ເປັນທີ່ກ່າວຂານກັນໄປທົ່ວ, ເປັນແບບຢ່າງອັນດີງາມໃຫ້ແກ່ຄົນລຸ້ນຫຼັງ, ໃຫ້ລະນຶກເຖິງຄວາມສຳຄັນຂອງການປະຕິບັດຕາມຄຳສອນຂອງພຣະພຸດທະເຈົ້າ, ແລະ ໄດ້ນຳພາໄປສູ່ຄວາມສຸກທີ່ແທ້ຈິງ.