ສັນໄຊຊາດົກ

ໃນປ່າໃຫຍ່ແຫ່ງໜຶ່ງ, ມີແມ່ນ້ຳສາຍໜຶ່ງໄຫລໄປຢ່າງຊ້າໆ. ຢູ່ແຄມແມ່ນ້ຳແມ່ນບ່ອນຕັ້ງຂອງເມືອງສາວັດຖີ, ທີ່ຜູ້ຄົນອາໄສຢູ່ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ແຕ່ໃນບໍລິເວນນັ້ນ, ມີຕົ້ນໄມ້ໃຫຍ່ຕົ້ນໜຶ່ງ, ເຊິ່ງເປັນບ່ອນຢູ່ຂອງ “ສັນໄຊ” ນົກແຂກເຕົ້າຜູ້ມີປັນຍາແລະມີວາຈາໄພະ. ພຣະໂພທິສັດໃນຊາດນີ້, ໄດ້ເກີດເປັນສັນໄຊ, ນົກແຂກເຕົ້າໂຕນີ້. ພຣະອົງມີຄວາມສະຫຼາດ, ບໍ່ມີໃຜທຽບໄດ້, ແລະມີສຽງທີ່ໜ້າຟັງ. ຂ່າວລືກ່ຽວກັບຄວາມສະຫຼາດແລະຄວາມງາມຂອງສຽງຂອງສັນໄຊ, ໄດ້ແຜ່ຂະຫຍາຍໄປທົ່ວ. ບັນດາສັດທັງຫຼາຍ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນສັດປີກ, ສັດລ້ຽງ, ຫຼືສັດປ່າ, ຕ່າງກໍໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບຄວາມເດັ່ນຂອງມັນ. ພວກມັນໄດ້ພາກັນມາຊົມເຊີຍ, ມາຟັງສຽງຮ້ອງຂອງມັນ, ແລະມາຂໍຄຳແນະນຳຈາກມັນ. ສັນໄຊ, ດ້ວຍຄວາມມີປັນຍາ, ໄດ້ໃຫ້ຄຳແນະນຳທີ່ເປັນປະໂຫຍດແກ່ທຸກຄົນ. ມັນໄດ້ສອນໃຫ້ຮູ້ວິທີດຳລົງຊີວິດ, ວິທີແກ້ໄຂບັນຫາ, ແລະວິທີການຢູ່ຮ່ວມກັນຢ່າງມີຄວາມສຸກ. ຫຼາຍຄົນໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດຈາກຄຳສອນຂອງມັນ, ແລະຄວາມນັບຖືຂອງພວກມັນຕໍ່ສັນໄຊ, ຍິ່ງເພີ່ມຂຶ້ນ. ເຖິງແມ່ນວ່າສັນໄຊຈະອາໄສຢູ່ໃນປ່າ, ແຕ່ຊື່ສຽງຂອງມັນ, ໄດ້ໄປເຖິງເມືອງສາວັດຖີ. ບັນດາຜູ້ຄົນໃນເມືອງ, ໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບນົກແຂກເຕົ້າຜູ້ມີປັນຍາ, ແລະໄດ້ພາກັນມາຢ້ຽມຢາມມັນ. ພວກເຂົາໄດ້ມາຂໍຄຳແນະນຳກ່ຽວກັບຊີວິດ, ການຄ້າ, ແລະເລື່ອງອື່ນໆ. ສັນໄຊ, ບໍ່ໄດ້ແບ່ງແຍກ, ໄດ້ໃຫ້ຄຳແນະນຳແກ່ທຸກຄົນ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນສັດຫຼືມະນຸດ. ມັນໄດ້ສອນໃຫ້ຮູ້ຄວາມເມດຕາ, ຄວາມຊື່ສັດ, ແລະຄວາມອົດທົນ. ເລື່ອງນີ້, ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມສຳຄັນຂອງປັນຍາ, ຄວາມມີເມດຕາ, ແລະການໃຫ້ຄຳແນະນຳແກ່ຄົນອື່ນ, ເຊິ່ງເປັນສິ່ງທີ່ພຣະໂພທິສັດໄດ້ປະຕິບັດມາໃນທຸກຊາດ.