ကုရုင်ခမ္ပဇာတ်

အလွန်အဖိုးတန်သော၊ အလွန်တရာ ရှည်လျားသော အချိန်က၊ စိမ်းလန်းစိုပြေသော သစ်တောကြီးတစ်ခုတွင် ကုရုင်ခမ္ပပင် (သရက်သီးနှင့်တူသော အသီးများသီးသော်လည်း ခါးပြီး သင်းသောအရသာရှိသော အပင်တစ်မျိုး) ရှိရာအရပ်၌၊ ဘုရားလောင်း၏ တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော ရသေ့ကျောင်းကလေး တည်ရှိ၏။ ဘုရားလောင်းသည် ရသေ့အဖြစ် ကျင့်ကြံပွားများလျက်၊ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်လက်နက်အဖြစ် သန့်စင်သော တုတ်ခွေကို ကိုင်ဆောင်ပြီး၊ နူးညံ့သော ဆောင်ခုံကို အသုံးပြု၏။ ထိုသစ်တောကြီးသည် အလွန်ကျယ်ပြန့်ပြီး သာယာလှပသောကြောင့်၊ သားရဲတိရစ္ဆာန် အမျိုးမျိုးတို့သည် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ကြ၏။ ဘုရားလောင်းသည် သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့နှင့် အတူတကွ နေထိုင်လျက်၊ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာဟူသော ဗြဟ္မဝိဟာရတရားလေးပါးကို ကျင့်ကြံပွားများ၏။ တစ်နေ့သ၌၊ ထိုသစ်တောသို့ အလွန်ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော ကျားတစ်ကောင် ရောက်လာ၏။ ကျားသည် ဘုရားလောင်းကို မြင်လျှင်၊ အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကာ၊ သားကောင်ကို ဖမ်းစားရန် အသင့်ပြင်၏။ သို့သော် ဘုရားလောင်းသည် မကြောက်မရွံ့၊ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေ၏။ ကျားသည် ဘုရားလောင်းကို မြင်လျှင်၊ သနားစိတ်ဝင်ကာ၊ အစာမစားဘဲ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွား၏။ ဤသည်မှာ ဘုရားလောင်း၏ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ ခန္တီတရားတို့၏ အောင်မြင်မှုကို ပြသသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်၏။