သီရိဇာတ်（သိရိဇာတ်）

သျှိခေတ်ရှေးအခါက ဝေသာလီနဂိုရ်မင်းနန်းတွင် ဘုရားလောင်းသည် သိရိအမည်ရှိသော ပုဏ္ဏားတစ်ဦး ဖြစ်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် အလွန်အဆင်းလှပ၍ ရွှေကို သန့်စင်ထားသကဲ့သို့ အသားအရေ ဖြူစင်တောက်ပ၏။ မျက်လုံးများ ပြတ်သားပြီး မျက်နှာတော်သည် မေတ္တာနှင့် ပြည့်နှက်၏။ မိန့်ကြားသော စကားသည် ချိုမြိန်သဖြင့် လူအများ အလယ်တွင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးခြင်းကို ခံရ၏။ သိရိပုဏ္ဏားသည် သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာနှင့် ပြည့်စုံ၏။ အလှူအတန်း ပေးကမ်း စွန့်ကြဲရာတွင် အတုမရှိ ပေးကမ်း၏။ အလှူကို ပေးကမ်းရာတွင် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပေးကမ်း၏။ မည်သူ့ကိုမျှ မခွဲခြားဘဲ ပေးကမ်း၏။ ပစ္စည်းဥစ္စာကို စွန့်ကြဲရာတွင် မည်သည့်အခါမျှ နောင်တမရ။ တစ်နေ့သောအခါ သိရိပုဏ္ဏားသည် လမ်းခရီး၌ လူဆင်းရဲတစ်ဦးကို တွေ့၏။ ထိုသူသည် အဝတ်အစား မရှိ၊ ကိုယ်လုံးတီး ဖြစ်၏။ အလွန်ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေ၏။ သိရိပုဏ္ဏားသည် သနားကရုဏာ ဖြစ်၍ မိမိ၏ အဝတ်အစားကို ချွတ်၍ ပေး၏။ ထိုအခါ ထိုသူသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၍ သိရိပုဏ္ဏားကို ကျေးဇူးတင်၏။ နောက်တစ်နေ့၌ သိရိပုဏ္ဏားသည် ခရီးသွားရာ၌ လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ်ကို တွေ့၏။ ထိုသူတို့သည် အလွန်ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေ၏။ သိရိပုဏ္ဏားသည် မိမိ၏ အစားအသောက်ကို ပေးကမ်း၏။ ထိုအခါ ထိုသူတို့သည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၍ သိရိပုဏ္ဏားကို ကျေးဇူးတင်၏။ ဤသို့လျှင် သိရိပုဏ္ဏားသည် မည်သူ့ကိုမျှ မခွဲခြားဘဲ အလှူအတန်း ပေးကမ်း စွန့်ကြဲ၏။ ထိုကြောင့် လူအများ အလယ်တွင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးခြင်းကို ခံရ၏။ အလှူအတန်း ပေးကမ်း စွန့်ကြဲခြင်းသည် ကောင်းမြတ်သော အကျိုးတရားကို ပေးစွမ်း၏။