သီဝိကရာဇ် ဇာတ်

သီဝိကရာဇ် ဇာတ် လွန်လေလေကာလ၊ ကာသိတိုင်း၊ ဝေရဉ္စာပူရ်မြို့တော်၌ သီဝိကရာဇ်မင်း ဟူသော ဘုရားလောင်း မင်းတရားကြီး အုပ်စိုးစံပျော်တော်မူ၏။ မင်းတရားကြီးသည် တရား နှင့်အညီ ဆယ်ပါးသော အကျင့်တရား ဖြင့် အုပ်ချုပ်တော်မူသည်။ မိဖုရားကြီးကား သီရိဒေဝီ အမည်ရ၍ လှပတင့်တယ်၊ ပညာဉာဏ်နှင့် ပြည့်စုံတော်မူ၏။ သားတော်အဖြစ် မွေးစားတော်မူသော သားတော်တစ်ပါးလည်း ရှိ၏။ ထိုသားတော်၏ အမည်ကား ပဉ္စလာမင်းသား ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့သော် မင်းတရားကြီးသည် ရွှေနန်းတော်ကြီး၏ ပြတင်းပေါက်မှ မြို့တော်ကို ကြည့်ရှုတော်မူသည်။ မြို့တော်၏ အပြင်ဘက်တွင် အလွန်တရာလှပသော ဥယျာဉ်တော်ကြီး တစ်ခုကို တွေ့မြင်တော်မူ၏။ ထိုဥယျာဉ်တော်ကြီးသည် မင်းတရားကြီး၏ စိတ်ကို ဖမ်းစားလိုက်လေသည်။ မင်းတရားကြီးသည် ဥယျာဉ်တော်ကြီးသို့ ကြွသွားတော်မူပြီးလျှင် အနီးအနား၌ ရှိသော ရေကန်ကြီး တစ်ခုကို တွေ့မြင်တော်မူ၏။ ထိုရေကန်ကြီးကား သန့်ရှင်းစင်ကြယ်၍ ရေအေးအေးနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မင်းတရားကြီးသည် ရေကန်ကြီး၏ အနီးအနား၌ လှည့်လည်တော်မူရင်းနှင့်ပင် ထူးဆန်းသော အသံတစ်သံကို ကြားရသည်။ ထိုအသံကား အလွန်တရာ နာကျင်သော အသံဖြစ်၏။ မင်းတရားကြီးသည် အသံလာရာသို့ လိုက်လံရှာဖွေတော်မူရာ၊ ထိုအသံကား ရေကန်ကြီး၏ အနီးအနား၌ ရှိသော ချုံပုတ် တစ်ခုမှ လာကြောင်းကို တွေ့မြင်တော်မူ၏။ မင်းတရားကြီးသည် ချုံပုတ်ကို ဖယ်ရှားတော်မူရာ၊ အလွန်တရာ ဆိုးရွားစွာ ဒဏ်ရာရနေသော ငှက်ကလေး တစ်ကောင်ကို တွေ့မြင်တော်မူ၏။ ထိုငှက်ကလေးကား အလွန်တရာ နာကျင်စွာ မြည်တမ်းနေ၏။ မင်းတရားကြီးသည် ထိုငှက်ကလေးကို သနားတော်မူ၍၊ မိမိ၏ လက်ဖြင့် ပွေ့ယူတော်မူပြီးလျှင် နန်းတော်သို့ ပြန်လည် ကြွတော်မူ၏။ နန်းတော်သို့ ရောက်လျှင်၊ မင်းတရားကြီးသည် မိဖုရားကြီးအား ထိုငှက်ကလေး၏ အကြောင်းကို ပြောပြတော်မူ၏။ မိဖုရားကြီးလည်း ထိုငှက်ကလေးကို သနားတော်မူ၍၊ မိမိ၏ လက်ဖြင့် ဆေးဝါးအမျိုးမျိုးကို လိမ်းကျံပေးတော်မူ၏။ အံ့ဖွယ်ရာကား၊ မင်းတရားကြီးနှင့် မိဖုရားကြီးတို့၏ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုကြောင့် ထိုငှက်ကလေးသည် မကြာမီပင် ပျောက်ကင်းသွားလေသည်။ ထိုအခါမှစ၍ မင်းတရားကြီးသည် ထိုငှက်ကလေးကို အလွန်တရာ ချစ်ခင်တော်မူ၏။ ထိုငှက်ကလေးသည်လည်း မင်းတရားကြီးနှင့် မိဖုရားကြီးတို့အား အလွန်တရာ သစ္စာရှိ၏။ တစ်နေ့သော် ထိုငှက်ကလေးသည် မင်းတရားကြီးအား ပြောကြား၏။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် ယခုအခါ အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်နေပါပြီ။ အရှင်မင်းကြီး၏ ကျေးဇူးကို မည်သို့ပင် ကျေးဇူးဆပ်ရမည်ကို မသိပါ။" မင်းတရားကြီးသည် ထိုငှက်ကလေး၏ စကားကို ကြားတော်မူ၍ အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။ ထိုအခါမှစ၍ မင်းတရားကြီးသည် သနားကရုဏာတရားကို အလွန်တရာ ပိုမို၍ ကျင့်တော်မူ၏။ ထိုငှက်ကလေးသည်လည်း မင်းတရားကြီး၏ အနီးအနား၌ အမြဲတမ်း နေတော်မူ၏။ မင်းတရားကြီးနှင့် ထိုငှက်ကလေးတို့သည် အလွန်တရာ ချစ်ခင်ရင်းနှီးစွာ နေထိုင်တော်မူကြ၏။